Voorlopig uit de lucht

Het is inmiddels 4 dagen na de wedstrijd. We hebben er twee dagen safari opzitten en dus een hoop beesten gezien en tig foto`s gemaakt. Nu hebben we net een auto gehuurd. Super spannend om voor het eerst links te rijden. Ik zeg alles hardop wat ik ga doen en doe. Zo kan Agnes eventueel ingrijpen als ik dreig te gaan spookrijden :).

Dit is voorlopig mijn laatste weblog. De wedstrijd in Zuid-Afrika zit er op. In Nederland ga ik nu diverse wesatrijden doen. Natuurlijk nadat ik voldoende ben hersteld van deze wedstrijd.
De volgende grote wedstrijd wordt natuurlijk de Ironman van Hawaii. Deze vind plaats in oktober. Tegen die tijd ga ik weer schrijven op deze weblog.

Nogmaals bedankt voor alle steun die ik heb gekregen en ik hoop dat jullie genoten hebben van alle berichten.

Groetjes en tot ziens,
Jason

Wedstrijdverslag Ironman Zuid-Afrika 2010

Het zit er op. Het is de dag na een zeer enerverende dag met veel belevenissen. Zo juist hebben we het slot opgehaald dat mij een ticket verschaft voor mijn droomdoel. Meedoen met de triathlon der triathlons, de Ironman van Hawaii. Ik kan het haast nog niet geloven dat het me gelukt is. Een hele winter hard werken heeft me het resultaat gebracht waar ik op had gehoopt. Ik ben trots op mezelf dat het me gelukt is.

Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.

In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.

Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.

Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.

De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.

Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.

De dag voor de wedstrijd

Eindelijk dan de laatste dag voor de wedstrijd. Ik kan haast niet wachten om morgen het avontuur aan te gaan.

Afgelopen nacht goed geslapen. Toch heb ik de hele dag een lichte hoofdpijn gehouden. Zou ik gisteren misschien iets te weinig hebben gedronken. Vandaag heb ik dat ieg gecompenseerd. ik geloof dat ik wel vier of vijf bidons met sportedrank op heb. Hierbij heb ik ORS toegevoegd zodat ik zeker weet dat ik morgen goed in de de elektrolieten en het zout zit. De verwachting is dat het 25grC wordt en dat betekend veel zweten.

Ik merkte het vanochtend al tijdens de drie traininkjes die ik deed. Het was al wat warmer en ik begon heel snel te zweten. Dat is een goed teken en geeft aan dat je goed geacclimatiseerd bent.

Het zwemmen ging wel lekker. De zee was wat kalmer en ik kwam gemakkelijk door de branding. Het water was wel iets koeler dan gisteren, maar nog steeds lekker. Ik zwom nog voor de officiele training en lag vrijwel alleen in het water. Op eens voelde ik wat "glads" langs mijn voeten glijeden waar ik toch de bibbers van kreeg. Ik realiseerde dat ik toch wel heel alleen was. Het was geen haai (ik dacht er wel aan) maar waarschijnlijk een kwal. Brrr, gelukkig zag ik een jetski naderenen voelde ik me weer wat veiliger.
Terug op het strand zag ik een niet zo mooi tafereel. Er was ook nog 1/10 Ironman voor trio's. Op het strand waren ze een van de deelnemers aan het reanimeren. Hij werd vervolgens al reanimerend weggedragen. Niet leuk om te zien.

Na dit kwartiertje zwemmen een half uurtje gefietst. Het was haast windstil en een warm zonnetje. Echt genieten dus. Ik merktetwel dat ik me morgen moet insmeren. Na het fietsen nog even 10 minuten gelopen en toen zat het er op. Lekker nog even op bed gelegen en toen met Agnes, Jac en Edward wat gegeten.

Om 16.30 uur mijn fiets afgeleverd in het parc fermee. Toch altijd weer indrukwekkend om 1800 mooie racefietsen bij elkaar te zien. Zeker als je dan ook nog 3 P4's op een rijtje ziet staan. Ik zag ook dat in mijn agegroep een aantal topfietsen stonden. Dat wil nog niet alles zeggen, maar wel dat er morgen flink zal worden gestreden. Ik zal er flink tegenaan moeten.

mocht je morgen de wedstrijd willen volgen dan kan dat via de onderstaande website's

live te volgen via:
http://ironman.com/coverage/?race=southafrica&year=2010

je kan ook een atleet persoonlijk opzoeken via ' athlete tracker'. Mijn startnummer is 1320 of op naam of per agegroep voor de hele klassering.

http://www.triangle.cc/event/?MicroSiteID=2


De wedstrijd begint morgenvroeg om 7 uur. Er is geen tijdsverschil met Nederland.

Ook nu ik de omstandigheden en de deelnemers hier heb gezien blijven mijn doelstellingen staan:
1. Slot voor Hawaii
2. Eindtijd onder de 9.30 uur
3. Lekker wedstrijd draaien
4. Podiumplaats

Grofweg mijn beoogde tijden op de onderdelen:
1. zwemmen binnen het uur en anders op de fiets binnen 1.05 uur
2. fietsen 5 tot 5.15 uur
3. lopen 3.10 tot 3.20 uur

Ik hoop dat ik morgenavond mag melden dat het goed gegaan is. Zo meteen (21.00 uur) ga ik naar bed om vervolgens om 4.00 uur op te staan. Het ontbijtbuffet in het hotel is dan open. Om 5.45 uur richting de start om daar de laatste voorbereidingen te treffen. En dan om 7.00 uur knallen !!!

2 dagen tot de wedstrijd

Eindelijk weer een blog. Ik had het al wat eerder willen doen, maar door de hectiek en reismoeheid is het er niet eerder van gekomen.

Woensdag met KLM naar Kaapstad verliep goed. Op Schiphol was het megadruk, maar we hadden wat geluk en zo hadden we koffers en de fiets snel ingechekt. De vlucht naar Kaapstad was maar halfvol en dat geeft lekker wat rust (behalve dat jankend kind af en toe). Ook het personal entertainment system had een paar mooie films en dus waren de 11 uur vliegen zo voorbij. In Kaapstad een paar uur geslapen (aankomst 23 uur en vertrek 06 uur) en toen een uur vliegen naar Port Elisabeth (PE). Toen ik uit het vliegtuig stapte schrok ik me rot. Er stond me toch een puik wind. Ik vroeg me af of dat hier normaal was. Dan zou de wedstrijd een zware opgave worden.

We waren dus hardstikke vroeg in het hotel, maar konden gelukkig meteen inboeken. Kamer met uitzicht op zee wat wil je nog meer. (ook uitzicht op de McDonalds). Na een kort dutje met Jac en Edward afgesproken bij de registratie. Wat een feest was dat weer. Een mooie tas zonder goodies :( dus maar een hoop leuke dingen gekocht op de expo. Daarna gegeten en toen weer terug naar het hotel voor een dutje. Voor de middag stond er verkennen van het fietsparkoer op het programma. Maar het stormde zo hard en het regende dat het onverantwoord was. ik ben toen maar een half uurtje gaan lopen. Savonds gegeten met Jac en Edward en dat was erg gezellig.

Vandaag begon de dag met een korte zwemtraining. Het waaide gelukkig een stuk minder, maar af en toe was er wel een bui. De golven waren wel erg hoog en ik kreeg visioenen van mijn wedstrijd in Los Angeles waarbij ik niet door de branding kwam. Gelukkig lukte me dat nu wel. De zee was wel erg ruw, maar ik vond het wel leuk om een beetje te stoeien. Af en toe duwde ik een haai van me af en kon ik rustig zwemmen. Met die hoge golven is het wel lastig de boeien te vinden. Na twintig minuten weer terug op de kant om nog even wat starts te oefenen. Ik werd vervolgens nog geintervieuwd door de IM organisatie en kwam Mirjam Weerd tegen (Nederlandse Prof).

Na de training zou ik meteen met Jac gaan fietsen, maar het weer was te slecht nog. We besloten om smiddags na de lunch te gaan fietsen. Inmiddels was de wind gaan liggen en konden we rustig fietsen. Hoewel, ze rijden hier links. In de eerste 500m heb ik geloof ik wel 3x spookgereden. Echt wel ff wennen dus. Meer buiten de stad werd het wat rustiger met het verkeer en konden we lekker doorfietsen. Prachtige omgeving en het parkoer gaf me vertrouwen. Het klimmen stelt niet zo veel voor en ik trapte makkelijk tempo. Onderweg kwamen we nog een paar apen tegen langs de kant van de weg. Erg grappig.

Vanavond gaan we nog naar de pastaparty. Ook een evenement dat de spanning doet verhogen. Morgen dan nog even drie korte traininkjes en dan goed rusten. O ja, komende nacht is nog even belangrijk. Dat is de laatste nacht die je nog echt goed kan slapen. Vroeg naar bed dus.
Het gaat dus goed en ik heb onwijs veel zin in zondag. Het weer schijnt een stuk beter te worden. Niet te veel wind en 27 grade. Knallen dus !!!

Zal het dan toch ...

Yes, de dag begint goed. Ik kijk net op teletekst en zie dat de vlucht van vandaag naar Johannesburg doorgaat. Dat geeft hoop dat morgen onze vlucht ook doorgaat. Gaat alles dan toch nog net op tijd in orde komen.

Ik zei al, het valt niet mee die onzekerheid in combinatie met het taperen. Het taperen geeft je al een niet te prettig gevoel en dan komt die onzekerheid van de reis er ook nog boven op. Een flinke aanslag op je mentale weerbaarheid.


Maar goed, gisteren wel weer lekker getraind. Laat in de ochtend 40 minuten gelopen samen met Agnes. Het zonnetje scheen heerlijk en het was een goede training. Beetje kletsen met Agnes en af en toe wat versnellingen. Bij het lopen is mijn gevoel erg goed. Ik heb zin in die marathon.
'S avonds nog even voor een half uurtje het zwembad ingedoken. Ook het zwemmen voelt en gaat nog steeds goed. Gisteren zelfs weer iets beter. Na een korte warming-up deed ik twee keer een start. Dat wil zeggen, 100m flink tempo en dan nog 200m wedstrijdtempo doorzwemmen. De 100m raffelde ik af in 1.20min en daarna kon ik doorzwemmen op 1.25min/100m. Dat gaat dus wel lekker. Daarna nog 400m vlot gezwommen zoals ik dat in de wedstrijd ook wil gaan doen. Het is wel lastig om het juiste tempo in te schatten, maar ik luister naar mijn ademhaling en weet dan wat ongeveer mijn intensiteit is. Ik kon 1.27min/100m goed volhouden. Ik teken voor 1.30min/100m tijdens de wedstrijd. Het zou me onder het uur brengen.

Vandaag kruip ik nog even voor een uur op de fiets. Wel moet ik nog even een nieuw tellertje monteren. De laatste keer deed hij het niet, erg irritant. Iets wat voor mij wel essentieel is tijdens de wedstrijd. Ik doe veel met getallen. Het is voor mij een motivator en geeft aan hoe het gaat.
Ook ga ik waarschijnlijk nog ander bandjes op de wielen leggen (Swalbe Ultremo`s R). Als het goed is is afgelopen vrijdag op mijn werk een pakketje binnengekomen met bandjes die ik via internet had besteld. Ze kwamen volgens mijn originele planning veel te laat binnen, maar nu kan ik ze mooi nog ff oppikken.
Dan moet ik nog even wat spullen ophalen voor clubgenoot Jac, die al in Zuid-Afrika zit. Dat is trouwens wel een rare situatie. Hij besloot vorige week pas definitief met de wedstrijd mee te doen en boek drie dagen later een vlucht. Net voordat het luchtruim wordt gesloten. Ik die al een half jaar aan het voorbereiden is, lukt het waarschijnlijk om nog maar net op tijd op de plaats van bestemming te komen. Dat is niet eerlijk :)

Up en down

Het weekend is voorbij en mijn stemming is niet optimaal. Zo juist hebben we te horen gekregen dat Britisch Airways ook voor maandag alle vluchten heeft gecanceld. Dat betekend dat we weer in actie moeten komen om te regelen dat we in Port Elizabeth (PE) komen voor volgende week zondag. Na even zoeken op internet vinden we een nieuwe vlucht voor woensdag. Wel stappen we over op een andere taktiek. We kiezen niet meer voor Britisch Airways, omdat we dan altijd eerst naar Londen moeten vliegen. We boeken nu een vlucht van KLM die rechtstreeks vliegt op Kaapstad. De vlucht naar Kaapstad komt laat in de avond aan en pas de volgende ochtend om 6 uur vertrekt de vlucht naar PE. Dan zijn we als het goed is op donderdag om 7.10 uur in PE. Drie dagen voor de wedstrijd!

Het weekend was er één van twee totaal verschillende dagen. Zaterdag was een heerlijke dag. Ik had besloten om niet te gaan trainen en lekker te rusten. Alleen het gevoel dat je een dag niet hoeft te trainen doet me goed. Met de tram ben ik een uurtje naar de stad geweest om nog even wat te snuffelen bij "de Slegte", mijn favoriete boekhandel van tweedehands boeken. Ik heb weer een paar fraaie exemplaren voor een prikkie kunnen scoren. De rest van de dag heb ik thuis een beetje aangerommeld en vooral veel op bed gelegen. De film Invictus gekeken. Deze film van Clint Eastwood met Morgan Freeman gaat over de apartheid van Zuid-Afrika en de bijdrage van de Springbokken hier in. De Springbokken is het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika. Mooie film. Ook zijn Agnes en ik begonnen om de serie Dexter te bekijken. Ik heb een paar seizoenen gedownload dus kunnen we lekker veel achter elkaar bekijken.

Vandaag was een mindere dag. Slecht geslapen, ik weet niet waardoor. Waarschijnlijk van het inslapen, want Agnes bleef wat langer tv kijken. Als eerste ben ik vanochtend gaan zwemmen. Een kleine 40 minuten met wetsuit in het zwembad. Dat zwemt prima, maar is alleen ontzettend warm. Het was verder een saaie, suffe en doelloze training.
Vervolgens ben ik thuis weer even naar bed gegaan om nog wat slaap in te halen. Dat lukte voor een uurtje. Voor de middag stond er nog een fietstraining van 3 uur op het programma en daarna nog een half uurtje hardlopen. Pfff, wat een gedoe. Ik moest natuurlijk eerst mijn fiets die zorgvuldig ingepakt op zijn reis stond te wachten, weer helemaal in elkaar zetten. Nadat ik dit had gedaan ben ik meteen gaan fietsen. Parkoerverkenning was het doel. Maar ja, die Ringvaart ken ik inmiddels wel. Ik had dat in PE moeten doen. De eerste 13km glooiend omhoog, dan golvende wegen en vervolgens met de wind in de rug langs de kust terug. Het enige wat ik nu had was mooi weer (iets wat het nu niet is in PE). En het was megadruk met dagjesmensen, zondagfietsers, motorrijders, autorijders, skeleraars, etc. Het lukte me om het één rondje vol te houden. Toen was bij mij de zin helemaal over en ben ik naar huis gesukkeld. Slechts twee uurtje getraind. Is dit nou die taperdip? Ik hoop het, want dan gaat ie ook weer over.

Het lopen heb ik laten zitten. Nog even gestudeerd totdat Studio Sport begon. De rest van de avond niets gedaan en op de bank gelegen. O ja, samen met Agnes nog een vlucht geboekt. Het valt niet mee deze week ....

Vertraging

Het duimendraaien van gisteren heeft dus niet geholpen. Vanochtend om 8 uur werd onze vlucht al gecanceld. Nu hebben we een nieuwe vlucht geboekt voor maandagavond. Deze drie dagen uitstel gooit mijn voorbereiding aardig in de war. Het is overmacht en je kan er niets aan doen. Maar het verandert wel je mindset. Nog drie dagen in Nederland terwijl ik had gedacht mij vanaf morgen al te kunnen voorbereiden op de omstandigheden van de wedstrijd. Ik ben al lang blij dat de jetlag geen rol speelt.

Wat nu? Nou, gewoon het taperprogramma afwerken zoals ik dat had gepland. Wel verschuift mijn reisdag en dus moet ik een kleine aanpassing maken in het schema. Waar ik eigenlijk nog het meest van baal is dat ik nu wat minder op het zwemmen kan voorbereiden. Ik had bedacht om toch nog wel een aantal keer in de zee te kunnen zwemmen. Het zwemmen in openwater heb ik natuurlijk de hele voorbereiding niet gedaan. Dit is toch wel een aparte discipline die de nodige oefening vraagt.
Voor zondag staat ook nog een fietstraining van 3 uur op het programma. Het is wel de bedoeling dat deze op de wedstrijdfiets plaatsvind. Deze was dus al helemaal ingepakt en mag ik nu dus weer gaan uitpakken.

Ik moet nu ook oppassen dat ik de komende dagen niet te veel andere dingen ga doen. Hier thuis heb ik nu alle tijd en er liggen nog genoeg klusjes te wachten. Die moet ik dus niet gaan doen. Rusten is het credo. Proberen elke dag wat extra te slapen en jezelf goed verzorgen. Beetje lezen en af en toe een filmpje kijken. O ja, ik had me ook bedacht om dan maar een paar dagen extra hard te gaan studeren. Een beetje vooruit werken kan geen kwaad.

Beetje tegenslag

Vandaag loopt het allemaal niet zo vlot. Onderweg naar huis hoor ik van de problemen van het vliegverkeer. Er wordt veel gecanceld en vanavond gaat Schiphol helemaal dicht. Engeland ligt al plat. Wij hebben een vlucht morgenavond om 19.00 uur naar Londen. Ik ben benieuwd of die doorgaat. Het wordt duimendraaien.

Vandaag mijn fiets opgehaald. Alles doet het weer. Het voorwiel loopt een stuk soepeler, hoewel nog niet optimaal. Het balhoofd zit vast en de remmen staan weer goed afgesteld. Maar wat zie ik: er is veel lak beschadigd rondom het balhoofdstel. Het is echt niet normaal meer. Wat een prutsers.

Ik neem hier natuurlijk geen genoegen mee en wil dat er een schaderapport wordt opgemaakt. Dat kan, zeggen ze, maar dan moet ik de fiets achterlaten. Ja, je komt er wel uit, zeg ik. Morgen vertrek ik naar Zuid-Afrika en dan gaat deze fiets echt wel mee. De monteur die het allemaal heeft gedaan doet nog een paar domme uitspraken en uiteindelijk snapt een verkoper het dat we er zo niet uitkomen. Na telefonisch overleg met de chef schrijft hij een A4tje met wat er aan de hand is en maakt wat foto`s. Dit krijg ik mee. Ondertussen heb ik ook wat foto`s gemaakt. We spreken af dat we dit gaan oplossen wanneer ik weer terug ben en dan met de eigenaar er bij.

Tsss, ik had gedacht dat dit een professionele fietsenzaak was, maar nu laten ze het aardig afweten. Ok, denk ik bij mezelf als ik weg ga, niet te druk om maken en geen energie aan verspillen. De fiets doet het weer en dat is het belangrijkst.

De laatste loodjes

De week van vertrek naar Zuid-Afrika is in gegaan. Het gaat nu snel. Nog vier dagen (vrijdagavond 19.00 uur) en dan pakken Agnes en ik het vliegtuig (Britisch Airways) naar London-Johannesburg-Port Elisabeth. Ik heb er zin in, maar moet ook nog veel regelen.

Vandaag heb ik zowaar mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht. Normaal gesproken doe ik alles zelf aan de fiets. Echter, nu was er wel zo veel mis mee dat ik maar bedacht het uit te besteden aan een vakspecialist. Het voorwiel liep stroef (lagers?), remmen waren niet goed afgesteld en liepen aan, stuurlint vies, balhoofd los. Ik heb hem weggebracht naar een fietsenmaker in Haarlem, Dasia. Dit is ook de sponsor van de wielrenvereniging waar ik dit jaar lid ben van geworden. Ik mocht er ook mijn nieuwe clubkleding ophalen en zo ving ik dus twee vliegen in een klap.

De trainingen lopen de laatste dagen prima. Afgelopen vrijdag had ik nog wel even een dipje. Ik werd wakker met een hoge rusthartslag, slijm dat los kwam en doorlopen ogen. Even een stapje terug bedacht ik me en heb de ochtendtraining geskipt. Gelukkig was dit geen belangrijke training, maar een tussentraining. Het heeft geholpen, want een dag er na voelde ik me weer fit. Daardoor kwam ik deze week wel op 16 uur trainen ipv de geplande 17,5 uur.

Het zwemmen gaat de laatste dagen goed. Ik begin steeds meer te wennen aan het wetsuit. Ik merk nog steeds een groot verschil in mijn schouder wanneer ik met of zonder wetsuit zwem. Ik vraag me af hoe dit komt. Ik heb daar nog nooit zo veel last van gehad. Zou het komen omdat ik beter ben gaan zwemmen. Enfin, de last wordt steeds minder en ik merk dat ik sterker wordt.

Mijn laatste lange duurloop, afgelopen zaterdag, voelde niet optimaal. Na 1.45 uur en 24 km lopen merkte ik meer vermoeidheid in mijn benen dan dat ik gewend was. Misschien kwam het door de rustdag.

Zondag had ik mijn laatste echte test. Op het programma stond 4 uur fietsen, onmiddelijk gevolgd door 1 uur lopen. `S ochtends ook nog een zwemtraining. Ik merkte bij het naar de zwemtraining gaan dat het weer niet best was. De zon scheen nauwelijks en het was best fris. Ik besloot dan ook om de fietstraining binnen op de Tacx te doen. Lekker bij 25 graden Celsius naar Parijs-Roubaix kijken en zelf stevig doortrappen. Dat ging best goed. Ik kon mijn hartslag goed controleren en ik verbaasde me met de vermogens die ik er bij kon trappen. Ook het volhouden en in het stuur liggen ging goed. Natuurlijk was het laatste uurtje best pittig, maar ik reed tegelijkertijd met Cancelara naar de finish en dat was erg motiverend. Ik deed net of ik hem was. Het lopen wat hier op volgde ging erg goed. Had ik de vorige keer na een lange fietstraining het gevoel dat de fiets maar tussen mijn benen bleef zitten bij het lopen, nu had ik meteen mijn ritme te pakken. Het voelde goed.

Het enige waar ik nog een beetje mee zit zijn mijn tanden. Wanneer ik heel veel sportdrank heb gedronken dan gaan de bovenkanten van mijn tanden erg pijn doen. Het lijkt wel of deze er dan finaal afgesleten zijn en dat alle zenuwen bloot liggen. Het eten van een Powerbar of het innemen van gelletjes is dan een ware martelgang. Ik moet oppassen dat ik daardoor niet minder ga eten. Dat zal straks een zware beproeving worden.

Als een tierelier

Zwemmen ging vandaag als een tierelier. Ik heb dat vaker. Als ik een aantal dagen niet heb gezwommen dan gaat de training meestal erg goed en zwem ik goede tijden. Zo ook vandaag. Bovendien had ik ook mijn wetsuit aan gedaan om te wennen aan het pak.

Het wetsuit zorgt voor extra drijfvermogen. Ik heb daar als mindere zwemmer met zware benen veel voordeel mee. Op Mallorca zei een zwemtrainer nog tegen me dat ik erg schuin in het water lag. Hij bedoelde daarmee dat mijn benen diep lagen ten opzichte van mijn romp. Dat klopt ook wel, want ik heb relatief zware benen en heb nauwelijks een beenslag. Die beenslag verwaarloos ik altijd met de trainingen. Ik vind dat je de benen tijdens het zwemmen bij een hele triathlon zoveel mogelijk moet ontzien. Je hebt ze niet nodig voor de ligging, dat doet het wetsuit wel. En vandaag had ik daar met het zwemmen meteen veel profijt van. Mijn intentie was om een 1900m met vlot tempo te zwemmen en daarna de rest van de training rustig. Uiteindelijk werd het 2x1000m op vlot tempo met wetsuit, 1200m zonder wetsuit rustig tempo en ten slotte nog 5x100m hoog tempo.
De beoogde 1900m hielt ik namelijk niet vol en daarom paste ik het programma wat aan. Ik merkte dat het wetsuit veel extra weerstand gaf op het schoudergewricht. Iets waar ik de komende weken dus erg aan moet gaan wennen. Maar de 2x1000m ging wel super goed. Ik zwom bijna constant 1.25 min/100m. Op een gegeven moment raakte ik wel de tel kwijt van het aantal baantjes, maar als ik dan een 100m klokte dan was het tempo rond de 1.25min/100m. De 1000m ging dan ook onder de 14.30min. Nou, daar teken ik voor tijdens de Ironman. Okee, je hebt nu veel voordeel van de keerpunten, maar in de wedstrijd kan je misschien weer bij iemand stayeren. Heerlijk om over het ideale scenario te fantaseren: 4x15min - 3min (voor die 200m) maakt 57min ...... moe worden, daar doen we niet aan :)

Warmte acclimatisatie

Vorig jaar deed ik de Ironman van Maleisïe. Deze wedstrijd was in februari en dus heb ik net als nu ook de hele winter moeten trainen. De wedstrijd in Maleisïe was bij een temperatuur van ongeveer 30 graden Celsius en een luchtvochtigheid van boven de 90%. Dat waren zware omstadigheden, want je kon je warmte nauwelijks kwijt. De luchtvochtigheid was te hoog om het zweet te laten verdampen en de temperatuur te hoog voor voldoende warmte afgifte door straling. Ik heb dus heel wat koud water en sportdrank gedronken en over me heen gegoten om de nodige warmte kwijt te raken.
Ook heb ik me zo veel mogelijk proberen te acclimatiseren aan de warmte. Ondermeer door een week voor de wedstrijd al aanwezig te zijn en toen regelmatig te trainen in de warmte. Het lichaam past zich dan aan. Echter, voor een goede warmte acclimatisatie heb je 14 dagen nodig. Dus was ik al in Nederland begonnen me bloot te stellen aan warmteprikkels tijdens het trainen. Ik heb veel getraind in de schuur op de fiets met de twee elektrische kacheltjes op vol vermogen. Hierdoor kon ik de omgevingstemperatuur opstuwen naar wel 33 graden Celsius.

De Ironman in Zuid-Afrika zal waarschijnlijk plaatsvinden bij een temperatuur tussen de 25 en 30 graden Celsius. De luchtvochtigheid zal minder hoog zijn dan in Maleisïe. Om hier ook weer goed op voorbereid te zijn ga ik een week voor de wedstrijd naar Port Elizabeth alwaar de race zal plaatsvinden. Een voordeel is bovendien dat Port Elizabeth ongeveer op dezelfde lengtegraad ligt van Nederland. Er is dus nauwelijks sprake van een jetlag door reizen. In Maleisïe speelde dat wel.
De trainingen die ik nu thuis op de Tacx uitvoer doe ik allemaal bij een hoge temperatuur. Beide kacheltjes stonden gisteren en vandaag aan en zo was de temperatuur tijdens de trainingen rond de 25 graden Celsius. Dat betekende ook veel zweten. Ik had me vandaag gewogen voor de training: 74,8kg. Na twee uur pittige training (HFgem 143) was ik nog maar 73,3kg. Bovendien had ik 2 bidons van 600ml leeg gedronken. Totaal had ik dus 2,7 liter gezweet in 2 uur fietsen. Goed om te weten voor de wedstrijd. Minimaal één bidon per half uur leegdrinken. Als het kan meer. Vaak moet ik aan het eind van het fietsonderdeel plassen op de fiets. Ik weet dat ik dan voldoende heb gedronken en gehydrateerd aan het lopen begin.

Na de training van vanavond op de Tacx meteen gaan hardlopen om de overgang te trainen. Bewust hielt ik me in en mocht mijn hartslag niet boven de 150 uitkomen. Dat ging goed en soepel. Tempo was de eerste kilometers zo rond de 4.20 min/km en zakte later naar 4.25. Ik hoop dat ik dat kan kopiëren naar de Ironman in Zuid-Afrika. Door de looptraining was ik nog een kilo lichter geworden.

Slapende spieren

Afgelopen maandag teruggekomen uit Mallorca. We stegen in Mallorca op met fris en zonnig weer. In Nederland landen we met fris en grijs weer.
Aangezien ik op zondag vanwege het weer een rustdag had genomen en ik net twee uur in het vliegtuig stil had moeten zitten, popelde ik om wat te gaan doen. Stukje lopen dan maar. Even kijken of de Sloterplas er nog net zo bij lag als toen ik weg ging. Tsss, ik was de deur nog niet uit of het begon te regenen. Welkom thuis, leken de weergoden te willen zeggen.

Net als de vorige keer had de lange rust me geen goed gedaan. Ik kwam helemaal niet in mijn loopritme en voelde me slecht. Het leek wel of ik geen conditie meer had, zo slecht ging het. Al mijn spieren waren in slaap gevallen. Het duurde meer dan een half uur eerdat het gevoel weer een beetje terugkwam. Na anderhalf uur moest ik me dwingen om naar huis te gaan. Eigenlijk wilde ik nog een half uurtje, maar een stemmetje in mijn hoofd zei "nee, je bent aan het taperen, het is voldoende geweest". Dus terug naar huis, een goede douche gepakt en toen een lekker pasta gekookt. Tijdens het koken kwam Agnes binnen. Zij had ook Sloterplas gelopen, maar ergens blijken we elkaar te hebben gemist. Jammer.

Dinsdag weer aan het werk. Mijn baas had me naar een cursus "Lean thinking" gestuurd. Nu zit ik dus drie dagen de hele dag op mijn gat naar oeverloos gezwets over een managementmodel te luisteren waar Toyota zo veel succes mee heeft gehad.. Inmiddels als ik dit schrijf heb ik één dag gehad. En ik durf te zeggen: het is de meest waardeloze cursus die ik in mijn hele leven heb gevolgd! Ik zal jullie de details besparen.
In het programma stond dat ie tot 17.30 uur zou duren. Ik zag mijn trainingprogramma voor deze week in duigen valen. Gelukkig zijn de cursusleiders ook ambtenaren en werd het een streven om om 16.00 uur klaar te zijn. We waren om 16.10 uur klaar en rap scheurde ik naar huis. Agnes had een etentje op het werk en dus at ik in mijn eentje de opgewarmde pasta. Ik had precies een uur en dan zou ik voor drie uur op de Tacx kruipen.

Omdat het nog niet lang genoeg licht zou zijn ging ik op de Tacx zitten. In plaatst van drie uur werden het er twee. Maar wel twee goede uren. Ik merkte dat ik zaterdag voor het laatst had gefietst en was uitgerust. Bovendien heeft de trainingsweek zijn effect gehad. Met gemak fietste ik op een hoger vermogen dan ooit en dat voor zeker anderhalf uur al liggend op mijn ligstuur. Dit geeft vertrouwen. Ik kan haast niet wachten totdat ik mag gaan racen in Zuid-Afrika.

O ja, ook nog mijn blog met de kilometers van maart aangevuld. Ik ben er trots op. Het gaat goed!

Mallorca (the end)

Aan al het mooie komt een einde. Zo ook dit zeer geslaagde trainingskamp. Alhoewel het einde anders was dan ik had gewenst. Een halve dag flinke regen en de temperatuur die een flink aantal graden is gezakt. Dat zorgde er voor dat de geplande zware koppeltraining door mij werd afgelast.

De ochtend bracht ik door met op bed liggen en mijn boek uitlezen (LOS van Dennis vd Geest). Een aardig boek voor de beginnende sportpsycholoog. Het geeft weer een aardig beeld van een topsportcarriere. De laatste tijd lees ik veel autobiografieen van sporters om zo een zo breed mogelijk beeld te vormen van het wel en wee van topsporters.

Tijdens het lezen hou ik continu het weer in de gaten of het misschien al droog wordt. Eigenlijk is dit onzin, want ik heb al besloten om niet te gaan fietsen. Het is namelijk gevaarlijk om nu te gaan fietsen. Door de meer ervaren wordt ik hiervoor gewaarschuwd. De wegen zijn glad van olie en het gele spul van bepaalde bloemen. Afgelopen jaren hebben zij hierdoor al vele glijpartijen door ondervonden. Ik neem zo kort voor de wedstrijd geen risico en besluit dus niet meer te gaan fietsen.

Dan maar een flinke looptraining bedenk ik me. Ergens laat in de middag. Echter, het spreekwoord uitstellen doet afstellen laat zich gelden. Ik voel nog licht de vermoeidheid van gisteren in mijn benen en kan me niet meer motiveren om nog te gaan trainen. Vandaag dus een absolute rustdag.

Gisteren daarentegen heb ik nog een flinke fietstraining gedaan. In mijn eentje een flinke afstand rijden wilde ik. Goed voor mijn mentale weerstand had ik zo bedacht. En dat laatste bleek absoluut waar. De dag hiervoor had ik niet gefietst en dus was ik enigzins uitgerust. Maar zo als ook vaak geschiedt in de Tour de France na een rustdag, fietste ik ook geen deuk in een pakje boter. De eerste 2,5 uur was ik niet vooruit te branden. Ik had dan wel wind tegen en het ging voornamelijk omhoog, mijn gemiddelde kwam maar net boven de 25 km/u.
Na even goed te hebben gegeten ging het een stuk beter. Ik kreeg ook een mooie afdaling en had de wind iets mee. Vanaf nu ging het prima. Bij een pompstation nam ik nog wat te drinken en wat Pringels en vertrok voor de laatste 2 uur. Rond kilometer 120 kreeg ik de smaak te pakken en moeiteloos trapte ik een tempo van rond de 36km/u bij een HF van 130-140. Precies wat ik starks graag in de wedstrijd zou willen rijden. Ik hielt dit ruim een uur vol en na 5.45 uur en 167km (29,5 km/u gem) kwam ik voldaan terug.

Het trainingskamp Mallorca is voorbij. Ik ga nog snel even mijn fietstas inpakken en dan naar bed. Morgenvroeg worden we vroeg weggebracht naar het vliegveld. Op naar het herfstige Nederland heb ik begrepen.

Mallorca (3)

Vandaag een rustdag. Ik was er aan toe. De trainingen van afgelopen dagen hebben er toch aardig ingehakt. Maar vooral de koninginnerit van gisteren en het half uurtje hardlopen daar op volgend hebben hun sporen na gelaten.

Rond 11 uur vertrekken we voor een tocht van 150km met 2000meters klimmen. We zijn met een grote groep. De eerste 50km zijn vlak en gaan vrij rustig. Met een tempo van 27km/u tegen de wind in rijden we door het glooiende landschap. Het is een beetje bewolkt en de meeste hebben nog mouwtjes aan. Dan begint de eerste klim. Zo`n 5km lang en niet al te stijl. Boven eindigen we in een leuk dorpje en gaan we met z`n allen lunchen. Na een half uurtje gaat het spektakel echt beginnen. Vanaf de lunchlokatie gaat het meteen omhoog en staat er 10km klimmen met 6,4% gemiddeld. Ik kies mijn eigen tempo en moet de lichtere mannen laten gaan. Met een klein groepje kom ik boven. Niet uitgeput, want er staan nog 70km te wachten. Het wordt ook wat meer bewolkt en tijdens het afdalen doet de kou zich ten goede aan mijn benen. Wanneer er dan weer stukjes klimmen komen dan valt dat met koude benen niet mee. Het laatste stuk is een flinke afdaling waarbij de snelheid regelmatig boven de 60km/u uitkomt. Toch hou ik me in. Ik rijd op mijn tijdritfiets en die wordt wat zenuwachtig bij hoge snelheden. Ook zijn mijn remmen zijn niet goed afgesteld en rij op reserve. Rob, die ik tijdens het klimmen inhaalde, komt me met een noodgang voorbij. Ik zie dat afdalen echt een kunst is en hij verstaat deze. Hij heeft er dan ook de hele week voor getraind heb ik gemerkt tijdens de diverse maaltijden. De zwaartekracht laat zich bij hem goed gelden.

Na de rit kom ik moe en enigzins voldaan thuis. Snel omkleden om nog even te gaan lopen. Ik neem me voor om een uur te doen. Het worden uiteindelijk 30min. Ik mis wat motivatie. Maar een half uur is ook genoeg merk ik. In het begin zit mijn hamstring vast. Na exact 25min komt deze los en merk ik dat ik het loopgevoel weer heb. Het begint ook wat te regenen.

Vandaag, vrijdag, gekozen voor een rustdag. Althans, ik ga nog wel zwemmen. Na een ontspannen ontbijt wandel ik met Agnes naar het zwembad. Het is rustig en in een baan lig ik met nog twee anderen. Ik doe twee keer een 2km en zwem nog wat uit. Het gaat lekker en ik merk dat mijn benen licht herstellen. De rest van de dag doe ik niet zo veel. Met Agnes ga ik nog wel even naar het stadje. We pikken een terrasje, nemen een biertje en wat tappas. We genieten van de zon en zijn de koningen te rijk.

Mallorca (2)

De week vordert gestaag. Na weer twee dagen hard trainen zijn we op de dag beland met de koninginnerit. Er staat voor vandaag een tocht van 160km gepland met diverse lange beklimmingen. Althans wat hier dan lang is. Het is er niet hoger dan 1000m en ik geloof dat je max een half uur aan het klimmen bent. Het beloofd in iedergeval een pittige dag te worden.
Op zich ben ik er niet zo bang voor aangezien mijn conditie toch een van de beste is, maar de vermoeidheid van afgelopen dagen doet zich toch wel voelen.

Dinsdag, op mijn verjaardag, begon de dag met een verassing. Ik werd door mijn vrienden hier blij verrast op bed met een mooi gedicht. Ik kan dat wel waarderen. Hoewel ik vaak materialistisch ben ingesteld, vind ik dit prachtig en geniet er erg van. Ook bijzonder was een sms met felicitatie van een van mijn grootste concurenten tijdens de IM van Zuid-Afrika.

Na het ontbijt vertrokken we met een grote groep voor een rustige rit van twee uurtjes. Halverwege namen we een zonning terrasje en trakteerde ik op koffie met gebak. We waren vroeg terug en konden dus lekker lunchen in het hotel. Na wat te hebben geslapen, vertrok ik met Pieter en Ivar voor een pittige looptraining. Ik noemde het een Out en In training die ik heb afgekeken van Martin Lauret van TDR. Rustige duurloop heen, daarna omkeren en op vol tempo terug. Ik liep dus 50min heen en kwam uit op ongeveer 10km. Daarna terug en flink tempo maken. Met een windje in de rug klokte ik op de 10km terug exact 37min. Ik geloof dat ik in vorm ben.

Gisteren, woensdag, was een echte triathlondag met drie trainingen op het programma. Vroeg opstaan, want om 7 uur hadden we het zwembad gereserveerd. Ik vind dit helemaal niks, zo vroeg in de ochtend zwemmen. Ik dobber dan ook maar wat mee in de snelle baan en maak mijn meters (3800). Wat mooi is om te zien is hoe Richard van Diesen (voormalig top triatleet) door het bad heen gaat. Wat een tempo en soeplesse. Ik wordt meerdere keren door hem ingehaald.
Na het zwemmen snel ontbijten en daarna lukt het me nog even te slapen. Want om 11 uur staan Pieter en Ivar te wachten voor de fietsttraining. De inhoud er van heb ik verzonnen. Ik wil namelijk twee maal een blok van 20 tot 25 minuten op vol tempo rijden. We rijden de eerste 18km rustig in en nemen dan een rustige weg. Vanaf nu dus volle bak. Pieter kiest er voor om in zijn rustig zone te blijven en Ivar probeert me te volgen. "Probeert", want na 100m ben ik hem kwijt. Alhoewel Ivar niet helemaal fit is (maagproblemen), ga ik als een speer. De weg blijft maar omhoog lopen en ik moet flink bijten om het tempo hoog te houden. Na een kleine 10km ben ik bij de afslag waar we zouden stoppen. Na een aantal minuten zijn ook Ivar en Pieter er. Voor hun is het mooi geweest en ze gaan weer terug. Ik neem de afslag en ga voor nog een tempoblok. Deze gaat iets makkelijker en na wat te hebben uitgefiets kom ik voldaan thuis (78km). Op naar de lunch om vervolgens het bed in te duiken. Om 16.30 uur start namelijk een gezamelijke looptraining en ik kan m`n rust nu wel gebruiken.
De looptraining start met een goede warming-up. Dat is maar goed ook, want het lichaam zit aardig vast van al die trainingen. Pieter blijkt toch wat te veel hebben gegeten, want als hij bij een jongen op de rug ligt, zakt deze plots door zijn benen en valt met zijn knie en gezicht op het asfalt. Schrik, bloed en pijn. Einde training voor deze jongen. Tijdens de daar op volgende loopscholing blijkt dat ik nog genoeg kan leren. Nieuwe trainer, nieuwe oefeningen, altijd leuk. Daarna doen we een heuvelloop en moeten 5 maal een interval bergop lopen. Erg zwaar, maar wel goed. Ik kom er goed doorheen en hou de training verder voor gezien. Pieter gaat nog een half uurtje door met wat tempoduur werk. Ik dribbel met wat anderen naar huis. Thuis aangekomen begin ik langzaam te merken hoe moe ik ben. Snel neem ik een douche, praat met Agnes bij over haar dag en ga eten. Al snel daarna kak ik in en ga naar mijn kamer. Ik hoop een goede nacht te maken. Morgen de koninginnerit.

Trainingskamp Mallorca (1)

Het trainingskamp hier op Mallorca is twee dagen oud en gaat als een zonnetje. Dat schijnt dan ook de hele dag. Heerlijk! De temperatuur is rond de 20 graden dus is het fietsen in korte broek en met korte mouwtjes. Door de wind heb je dan af en toe wat koude armen, maar daar valt mee te leven.

Op de eerste dag begon ik met een rustige fietstocht met de groep. Er zat een aardig groot verschil tussen mij en de rest. Niet zo erg, dan kon ik mooi een beetje wennen. Mallorca is prachtig fietsen. Glooiend, af en toe een klimmetje en prima asfalt. Mooier en meer mogelijkheden dan op Lanzarote. Het was zondag dus ook erg rustig met auto`s. Na ruim 4,5 uur en 125km en 1200 hoogtemeters waren we weer terug. Douchen, eten en slapen waren mijn volgende activiteiten. Vervolgens vertrok ik om 18.00 uur voor een twee uur looptraining. Lopen met de HF hoog in de aerobe zone (HF140-145), want dat ga ik denk ik in de wedstrijd ook doen. Het ging prima en in de 2 uur legde ik exact 27km af.
Daarna naar het buffet om even flink te bunkeren. We zitten hier all-in en dat is wel zo prettig. Zeker voor tri-atleten. Ik denk dat we ze hier arm gaan eten :)

Vandaag, mijn laatste dag als dertiger, begon met een zwemtraining. Een klein badje met nauwelijks 6 baantjes hadden we afgehuurd. Met allemaal nieuwe mensen in een baan is het wel even wennen. Zo zwom ik achter iemand die continu een flinke beenslag had. Als ik achter hem zwom leek het wel alsof ik in een bubbelbad zat. Niet prettig dus. Verder verliep de training rustig en in 5 kwartier deed ik 3500m.
Na een goede rust en een middagslaapje stond er 3 á 4 uur fietsen op het programma. De groep met goed fietsers was al weg dus ging ik alleen. Met een goed kaart van de omgeving ging ik op pad. Heerlijk om op niemand te hoeven letten onderweg dan alleen jezelf. Ik had gisteren al gemerkt dat fietsen in een groep toch niet mijn sterkste kant is. Ik moet dan te veel opletten op wat er allemaal gebeurd en vind dat niet zo veilig. Vaak fietste ik dan een meter of 30 achter de groep of ging op kop fietsen. Dan had ik tenminste voldoende overzicht.
Ik fietste een mooie tocht met in het begin erg veel wind tegen en veel glooiende beklimmingen. Toch kwam ik op een gemiddelde van 28km/u. Na ruim 2,5 uur de weg richting het hotel opgezocht. Dit was windje mee en al snel reed ik heerlijk met een gangetje van 40-43 alsof het niks was. Ik eindigde na 118km dan ook met een gemiddelde van boven de 30km/u. Dik tevreden. Weer een prima dag met veel trainingskwaliteit.

De humor fietst op straat

Vanochtend, 8.00 uur, loop ik langs de Sloterplas. De training loopt voor geen meter. Ik baal.

Dan in eens van achter:

"Als ik zo naar uw benen kijk, wordt het ook maar weer eens tijd dat ik ga hardlopen"

aldus een Amsterdamse dame.

Ik moet lachen. Alles is weer goed.

Holy shit, waar zijn mijn loopbenen?

De week verloopt vlot en de zaterdag nadert. De dag dat ik vertrek voor een trainingskamp op Mallorca. Ik heb er onwijs veel zin in. Beter weer, andere mensen en een andere omgeving. Dat geeft veel motivatie. En dat kan ik nu ook wel gebruiken.

Toch lukt het me om deze week aardig door te komen. Maandag nog wat spierpijn van het zware weekend. De twee uur op de Tacx gaan goed en ik doe netjes mijn intervallen. Voor de zwemtraining in de avond was ik wat bang. Ik merkte de laatste tijd dat ik steeds meer last aan het krijgen ben van mijn rechter schouder. Bij het optillen van de arm gaat er telkens een pijnscheut doorheen. Waarschijnlijk is er een bursea overbelast. Maar de training gaat goed. Ik merk dat ik steeds makkelijker de intervaltijden zwem.

Dinsdag op de zwemtraining denk ik het weer rustig aan te gaan doen. Helaas heb ik een jonge en een ouwe hond (Frank en Klaas) in de baan liggen die me aardig opzwepen. Op zich bepaal ik het tempo, want ik lig voorop. Maar dan gaat Frank een keer voorop en trekt flink door op een 200m interval. Ik kan net zijn benen houden en we eindigen op een 2.43 minuut. Nog nooit zo snel geweest. Mijn schouders zijn helemaal verzuurd.
De 20km looptraining die ik eerder op de dag heb gedaan gingen weinig bijzonder. Het weer was goed en met een stevig tempo hobbelde ik door het bos. Lekker op de automatische piloot en ondertussen over van alles en nog wat nadenken.

Gisteren (woensdag) was echt een topdag. Het zou de mooiste dag van de week worden mbt het weer. Op het programma stond 5 uur fietsen en 2,5 uur lopen. Dat laatste was eigenlijk onzin had ik al bedacht, maar kennelijk toen ik het programma schreef vond ik het noodzakelijk.
Ik had bedacht vroeg weg te gaan (8.00 uur) zodat ik lekker veel pauze tussen beide trainingen zou hebben. Maar `s ochtends was het nog best fris en ik vond het zonde om dik ingepakt te gaan fietsen. Ik vertrok dus later (10.00 uur) en had me ook bedacht vandaag er een fietsdag van te maken. Dus ik zou wel zien of ik nog zou gaan lopen. Ik had het plan gevat om de 3 rondjes Ringvaart die me zaterdag door de regen door mijn neus waren geboord alsnog te gaan doen.

Vier grote bidons met sportdrank, krentebollen, repen en gelletjes, ik had alles bij me voor 6 uur fietsen. Rustig beginnen en HF niet boven 130 en het liefst rond de 120.
Het was heerlijk en na een rondje dacht ik " dit wordt een makkie". Maar halverwege het tweede rondje kwam de welbekende dip. Vaak is dit na zo`n 3 uur fietsen of rond de 90km, halverwege dus. Na een kwartiertje wat rustiger fietsen kwam ik de dip weer te boven en vervolgens raakte ik tussen 130 en 140km in een flow. Het fietsen ging nagenoeg vanzelf. Dit gaf me weer het nodige zelfvertrouwen.
In het derde rondje fietst Gosse me achterop. Ah, gezellig om het laatste stuk nog gezelschap te krijgen. Maar Gosse is nog aardig fris en langzaam zie ik mijn HF om hoog gaan. Voor Gosse is het allemaal een makkie. Hij is de betere fietser en terwijl mijn HF stijgt naar 132 fietst hij met ruim 10 slagen minder. We keuvelen wat en langzaam komen we in de buurt van Schiphol. Ik ben er bijna en dat is maar goed ook. Mijn nek, schouder en mijn kont doen aardig pijn. Gosse is nu twee uur bezig en draait om voor nog eens twee uur. Ik ben over een kwartiertje thuis en blijk dan 185km en 6.15 uur onderweg te zijn geweest. Fietstijd net onder de 6 uur (gem. 30km/u) met een gem. HF van 122.

Ik kleed me vlot om en ga nog even een rondje Sloterplas lopen (of 2 bedenk ik me). Ik trek de deur achter me dicht en zet me in gang. Het zal er niet hebben uitgezien qua techniek. Ik heb het gevoel uren te hebben paardgereden, alhoewel ik dat nog nooit heb gedaan. Het lijkt wel of die fiets nog tussen mijn benen zit. Holy shit, valt me dat even tegen. Het was even geleden dat ik dit heb gevoeld. Het duurt zo`n 10 minuten en dan vind ik me ene loopbeen terug en weer 10min later het andere. Mijn HF schommelt rond de 145-150 en ik heb het gevoel dat ik onwijs langzaam loop. Als ik dan even de tijd klok tussen twee bekende punten, merk ik dat ik 4.10 per km loop. Het gevoel past er totaal niet bij. Ik vind het tempo te hoog en probeer het te drukken. Dat gaat met veel moeite en na 10km zit ik rond de 4.25min per km. HF daalt naar 147. Na een klein uurtje ben ik weer thuis. Het zit er op, een dag van ruim 7 uur sporten. Op naar een goed bord pasta.

Een stille topweek

Het zit er weer op. Het was een lange stille week trainen. Nu is mijn vriendinnetje er weer en dat is wel zo prettig.

Donderdag een lekker relaxte dag gehad. De zwemtraining had ik wat spannender gemaakt door in mijn speedsuit te gaan zwemmen. Op het programma stond 1900m rustig, dan 1000m tempo en vervolgens nog een gebroken 1000m rustig. Door mijn speedsuit kon ik weer een HF-meter dragen en mijn HF monitoren. Het eerste deel ging vrij relaxed en zwommen we (Gosse in de benen) op 16.40 per 1000m. Zo`n speedsuit werkt dus wel (ook al is het misschien alleen tussen de oren). Mijn HFgem was 131. De tempo 1000m ging ook goed in 15.40 met HFgem 153. Ik merkte wel dat dat ene minuutje harder wel heel veel meer energie kost. Snelheid en weerstand is geloof ik tot de macht drie, toch?

Vrijdagochtend lekker warm gefietst en 6 blokjes op wedstrijdtempo gereden. Toen vlot naar buiten om 12km te hardlopen. Hard ging het en dat voelde lekker. Tempo hoger dan 15 km/u.

Zaterdag was een topdag alhoewel deze letterlijk in het water viel. Eerst `s ochtends zwemmen. Ik was vroeg wakker en had dus ook vroeg gegeten. Maar het leek tijdens de zwemtraining of ik niet had gegeten. Ik had totaal geen energie. Futloos maakte ik de training af zodat ik toch nog 2400m in mijn logboek mocht invullen. Thuis gekomen flink gegeten en toen mijn bed ingedoken voor een uurtje slapen. Om twaalf uur ging ik vervolgens van start voor een flinke fietstocht. Mijn doel was om 3 rondjes Ringvaart te doen (3x60km). Er stond best wel veel wind (kracht 5) en dus ging het met een tempo van 27km/u gemiddeld. Mijn HF mocht niet boven de 125 uitkomen. Het ging best goed, maar na bijna 2 rondjes begon het me toch hard te regenen. Ik was binnen 2min helemaal drijfnat en kreeg het koud. Dat laatste rondje kon ik dus wel vergeten en ik besloot om die thuis op de Tacx te doen. Thuisgekomen zag ik toevallig ook nog een stukje Milaan-San Remo. Elk nadeel heeft dus ook een voordeel. Ik kroop dus op mijn wedstrijdfiets die nog op de Tacx stond. Maar na een half uur liepen mijn benen helemaal vol en besloot ik er mee te stoppen. De geplande 6 uur werden er uiteindelijk 5. Mijn enige smetje deze week.

Vandaag stond er weer eens 'pacen' op programma. Bij de start was ik nog een beetje moe van de dag er voor (was ook de bedoeling) en de zin was er nog niet helemaal. Ik had gelukkig wel een leuke groep bij me en na een half uurtje zat ik weer helemaal in het ritme. En bij een heerlijk zonnetje raffelde we de 35km af in 2.47 uur (4:45 min/km). Opvallend vond ik dat mijn HF mooi laag bleef. De eerste keer pacen liep ik 140 gem, daarna 139 gem en nu dus 131. Het lijkt wel of de vorm er aan komt.

Deze week was tot nu toe de week met de grootste omvang. Logboek: 24 uur trainen waarvan 4.24 uur zwemmen (12,5 km), 12.49 uur fietsen (380 km) en 6.40 uur lopen (84 km). Volgende week staan er 26 uur op het programma. Ik heb er zin in.

Hard trainen

Eindelijk aangekomen op de donderdag, mijn relatieve rustdag. Ik heb het nodig na twee dagen hard trainen.

Ik vertelde al dat ik maandag een klein beetje spierpijn had. Dinsdag tijdens de looptraining werd het alleen maar erger. Typisch een gevalletje van DOMS (Delayed Onset of Muscel Soreness) een bekend fenomeen in de wereld van inspanningsfysiologie. Na een heftige inspanning is meestal de tweede dag na de inspanning de spierpijn het grootst. Dat merkte ik dus tijdens de looptraining aan mijn quadriceps femoris. Ik had al besloten om na de intensieve loop van zondag er nu maar een duurloopje van te maken. Ik ging dus rustig van start. Echter na drie kwartier kwam de spierpijn toch flink opzetten. Ik ben toen maar op zachte paden in het bos gaan lopen, dat scheelde veel.

Vervolgens moest ik op mijn werk, als instructeur, de Hypobare Kamer in. Je lichaam wordt dan in een korte tijd blootgesteld aan een hoogte van 9km. Ondertussen adem je 100% zuurstof. Deze combinatie heeft veel effect op je lichaam en daar heb je de rest van de dag last van. Je wordt er flink moe van.

De zwemtraining `s avonds was ontspannen voor de benen. Ik zwom alles met de pullboy, omdat ik vond dat de benen al genoeg hadden gedaan en hun rust verdiende. Mijn plan was om na de pittige training van maandag, het bij een voornamelijk technische training te houden. Helaas ging dat de mist in. Gosse zwom achter in mijn voeten en dus voelde ik me enigsinds opgejaagd om door te zwemmen. Ook al schreef het programma dat niet voor. Na de training was ik dan ook aardig uitgeput en mijn schouders waren super zwaar na twee pittige zwemtrainingen achterelkaar. Snel naar huis om een half uur eerder naar bed te gaan. Het was een uitputtende dag geweest.

Woensdag is een piekdag in de trainingsweek. Een lange fiets- en looptraining. Dat trekt een flinke wissel en is een goede trainingsprikkel. Nu het er op aan komt heb ik dan ook de hele vrij genomen. Zo kan ik de dag zelf indelen en de training en rust plannen zoals dat het beste uitkomt.
Het zou een mooie dag worden en ik had er dus wel zin in. Om 10 uur vertrokken voor twee rondjes Ringvaart. Eindelijk stond er weer eens Zuidwesten wind en dat betekende de heenweg wind tegen en op de terugweg wind mee. Ik heb dat het liefst. Ik besloot om telkens heen op mijn wedstrijd HF te rijden en terug lekker te herstellen. Dat ging goed. De wind was pittig en dus moest ik flink terugschakelen. Het was wel de bedoeling de trapfrequentie tussen 90 en 95 te houden. Op de terugweg was het heerlijk freewheelen bij een hoge snelheid en het zonnetje in de rug. Daarna volgde weer een zelfde rondje. Het laatste stuk deed ik extra rustig, omdat ik wist dat er nog een looptraining volgde. Na 4.20 uur en 125km was ik weer thuis.

Snel een flink bord pasta gegeten en toen naar bed. Het lukte me om twee keer 20min te slapen. Toch bleef ik nog een tijdje in bed liggen om mijn lichaam extra rust te geven. Om 17 uur ben ik vervolgens gaan lopen. Het was even zoeken wat nu de juiste kledingkeuze was. Deze temperatuur ben ik nog niet gewend en ik wist niet of het in de avond zou afkoelen.
Het lopen ging in het begin wat moeizaam. Ik merkte dat ik een pittige fietsttraining had gedaan en dat mijn beide gluteussen wat stroef op gang kwamen. Maar na 20min was ik hier door en soepel draaide ik mijn rondjes ronde de Sloterplas. Na 1.40 uur en 21km wasik weer thuis.

Weer een bord pasta naar binnen gewerkt met als toetje een lekker perenijsje. Vervolgens had ik nergens meer puf voor en ben heel de avond op de bank blijven liggen en heb tv gekeken. O ja, ik heb ook nog even gezondigd aan een doos chocolaatjes.

De kop is er af

Na een goed nacht met een klein beetje spierpijn opgestaan. Deze was ook wel te verwachten na de wedstrijd van gisteren. Maar ik voelde me goed. Vandaag kon ik echt gaan beginnen met de drie laatste zware weken training.

Om te beginnen een pittige fietstraining van 2 uur op de Tacx. Daarin 5x8' op drempel-intensiteit (HF150-160). Maar eerst rustig drie kwartier infietsen. Dat geeft me dan rustig de tijd om mijn spieren soepel te krijgen. Het is elke keer grappig om te zien dat als je begint met fietsen je toch wat moeite hebt bij een bepaalde weerstand en dat dit na een minuut op 5 tot 10 verdwijnt. Dan draai je soepel de trappers rond en kost het een stuk minder moeite. Waarschijnlijk worden er dan meer spiervezels aangesproken en is de coordinatie beter.
De intensieve blokjes begon ik iets te voortvarend. In het tweede blokje steeg mijn HF boven de 160 en moest ik terugschakelen. Dat voelde beter en ik had het idee dat ik dit nog wel een tijdje kon volhouden. Ondertussen was ik flink aan het zweten. Waar het allemaal vandaan kwam, ik weet het niet. Maar na een uur lag er een heel zwembad onder mijn fiets.

Na het werk nog even snel onder de zonnebank. Vanaf nu doe ik dat tweemaal per week. Toen ik ging liggen merkte ik meteen dat ik toch wel moe was. Ik viel dan ook even in slaap en toen de zonnebank stopte werd ik weer fris wakker. Heerlijk.

`s Avonds dan nog de zwemtraining. Ik lag 5min voor de traininmg officieel zou beginnen al in het water en kon zo doende een goede lange warming-up doen. En dat was ook niet verkeerd, want de rest van de training was pittig. Niet dat Daphne, de trainster, dat voorschreef, maar omdat ik me niet aan hetprogramma hielt. Daphne vertelde dat we nu in de periode waren beland van de extensieve duurtrainingen. Voor mij is dat niet juist. Ik ben juist bezig in de periode om langzaam te gaan pieken. Vandaar dat ik er een schepje boven op deed. De 4x300, 4x200 en 4x100 gingen in resp. 1.35/100m, 1.28/100m en 1.25/100m. Op het eind was ik dan ook goed moe en waren mijn schouders uitgeput. Ik voelde me voldaan. Ik denk dat ik vannacht goed zal slapen. Ondanks dat Agnes er niet is. Die heeft het goed naar haar zin met haar moeder in Praag.

De rust is weer voorbij

De rustweek zit er op en ik ben tevreden. Ik heb aan mijn doelstelling kunnen voldoen en het kostte me niet eens zo veel moeite. Met een aantal bijzondere dingetjes kan je sommige nietzeggende trainingen toch best wel weer leuk maken heb ik ondervonden.

Zo had ik donderdag alleen een zwemtraining op het programma staan. Extensief duur was de inhoud, niet heel bijzonder dus. Maar ik had het opgesplitst in 3 x1000m en dan telkens elke 1000m 30sec sneller. Je moet dus tijdens het zwemmen steeds de tijd in de gaten houden. Dat is ook weer goed voor je tempogevoel. Bovendien had ik een triathlonpakje aan gedaan zodat ik kon zwemmen met de hartslagmeter. Naderhand had ik een mooi idee wat mijn hartslag deed bij bepaalde tempo`s. Iets wat men van zichzelf maar zelden weet.

Vrijdag was het vroeg op om de combi fietsen-lopen te trainen. Weinig bijzonder. Zaterdag begon met een zwemtraining en daarna de laatste clubkledingpassessie. Mooi scrabblewoord. In de middag had ik nog geen zin om buiten te gaan fietsen en deed ik de 3 uur lekker op de Tacx. Het laatste stukje van Parijs-Nice kon ik zo mee fietsen en vervolgens heb ik Carl nog even uitgezwaaid.

Vandaag, de laatste dag van de rustweek heb ik meegedaan met de City-Pier-City loop in Den Haag. Een halve marathon, dus 21km. Dit met een busisnesteam van mijn werk. De weg er heen lekker relaxed met de trein. Ik kwam ook nog Paul en Karin in de trein tegen. Karin ging ook de halve doen, Paul was geblesseerd en was suporter.
De dagen voor de wedstrijd had ik lopen piekeren hoe ik hem nu moest gaan lopen. Ik voelde me uitgerust en had wel zin om mezelf even te testen. De consequentie is dan weer dat ik dan morgen moe en licht beschadigd (spieren) aan een zware week zou gaan beginnen. Ik kon ook op mijn IM-tempo gaan lopen, 4.30 per km. Maar dan stond mijn tijd vast en dat vond ik maar saai. Uiteindelijk besloot ik op mijn IM-hartslag (150-160) te gaan lopen en was het dus een verassing welke snelheid daarbij zou horen. Ik had er echt zin in.

Ik vertrok redelijk vooraan en na 1km kon ik voluit lopen. Het was best koud en daardoor bleef de HF vrij laag. Maar na 4km kwam hij dan toch in de zone en kon ik lekker ontspannen lopen. Dit was ruim onder mijn drempel en dus beviel me dit wel. Vele lopers haalde ik in. Tot mijn verbazing klokte ik steeds tussen de 3.45-3.50 per km. Ongelovelijk, met iets meer aanzetten zou mijn pr van 1.20 uur er aan gaan. Gelukkig kon ik me inhouden en was het leuk om het spelletje met mijn HF te doen. Boven de 160 was gas terug, er onder gas er bij. Daardoor kon ik soms bij groepjes aanpikken en als het parkoer omhoog liep moest ik ze weer laten gaan. Om ze vervolgens bij het naar beneden gaan weer vlot voorbij te lopen.
De laatste 2km kon ik me zelf niet meer inhouden en voelde ik dat ik nog veel over had. Er zat nog best een goede tijd in en dus besloot ik even flink aan te zetten. Mijn HF steeg naar 170 en mijn kilometertijden daalde naar 3.35-3.40. Uiteindelijk finishte ik redelijk fit in een tijd van 1.21,06. Dik tevreden.

Daarna snel naar huis met de trein om vervolgens eenzaam en alleen thuis te komen. Vanochtend heb ik Agnes op het vliegtuig naar Praag gezet. Deze week moet ik het dus helemaal zelf rooien. Vandaag beginnen we dus maar met een lekkere pizza :)

Rustig is ook rustig

Zo, de trainingen voor vandaag zitten er op. Trainingen in een rustweek vind ik eigenlijk niet zo leuk. Het is net als met taperen net voor de wedstrijd. Je neemt gas terug en doet alles op halve kracht. Voor de motivatie moet je dan heel duidelijk in ogen hebben waarom je doet wat je doet. Gelukkig heb ik dat en aangzien dit mijn laatste rustweek is heb ik er ook vrede mee.

Mijn programma voor deze week is dat ik elke sport maar drie keer hoef te trainen ipv vier keer wat normaal is. Uiteindelijk kom ik dan uit op ongeveer 13 uur trainen deze week. Heel wat anders dan de 22,5 uur van vorige week. Wel sluit ik deze week af met een flinke climax. Ik doe namens mijn werkgever mee met de City-Pier-City loop, een halve marathon.

Deze week was ik maar meteen begonnen met een complete rustdag. Lekker was dat, want ik was toch aardig vermoeid van het weekend.

Dinsdag een korte fietstraining met een paar blokjes tempo rijden. Die vielen me wel tegen. Het lukte me niet mijn normale vermogen te trappen. Pech gehad. `s Avonds heerlijk gezwommen. Omdat ik nog wat last van mijn schouder had, heb ik eerst een goede warming-up gedaan. Daarna 2x 4x100m tempo met daartussen steeds 400m rustig duur. Het ging prima met elke 100m steeds in 1.27-1.30min.

Vandaag had ik voor het eerst de hele woensdag vrij. Voor een rustweek is dat eigenlijk niet nodig, maar omdat het de afgelopen week allemaal net wat anders liep kwam dit nu zo uit. De hele ochtend lekker relaxed gedaan. Veel aan de studie en zaken rondom de clubkleding gedaan die ik aan het regelen ben. Rond het middaguur binnen op de fiets gestapt. Met buiten rond de één graad vond ik het toch nog te koud. De training verliep erg goed. Mijn hartslag bleef goed laag en ik haalde met gemak mijn vermogens tijdens de 3 blokjes van 15min op wedstrijdtempo (HF140). De rust begint zijn werk te doen.
Na de training vlot douchen en met Agnes naar Wormerveer om het design en de kleuren voor clubkleding uit te zoeken. Toen we hier om 17.00 uur van terug waren was ik doodmoe. Ik had dit beter niet kunnen doen. Beter was het geweest om rust te nemen door een klein dutje te doen. Normaal doe ik dat wel op dit soort dagen, maar was het nu vergeten. De komende weken ga ik dat zeker wel doen!

In de avond nog even een rustig rondje Sloterplas (12km) en dan is het klaar voor vandaag. Morgen weer lekker rustig aan met op het programma de zonnebank en een zwemtraining.

De finale van een zware week

Het opstaan vanochtend ging wonderwel goed. Normaal heb ik veel meer last van ochtendstijfheid na een zware looptraining de dag er voor. Maar gisteren merkte ik het al gelijk na de training dat ik er veel frisser aan toe was dan anders. Toch had ik niet veel anders gedaan in de training. Eén gelletje extra gegeten en vrij rustig gelopen. Misschien was de zware trainingsprikkel van afgelopen woensdag er wel een die me weer een zetje heeft gegeven.

Om 9.00 uur ging de zwemtraining van start. Ik had na de zwemtraining van donderdag (de extra lange) wat last gekregen van m`n schouder en dus wilde ik het wat rustiger aan doen. En toen ik ook zag dat Jacques weer terug was duurde het wel 10 minuten eerdat ik het water in dook. Jacques is naar Maleisie geweest om daar de Ironman te doen. Helaas heeft is ie met onverichte zaken moeten terugkeren, omdat ie 3 dagen voor de start ziek werd. In het zwembad was ie nog steeds aan het hoesten. Hij gaf wel aan dat ie nu met me mee gaat naar Zuid-Afrika. Gezellig!

Na de zwemtraining even goed herstellen met een goede lunch en een klein dutje. Toen op de fiets gestapt voor een lange rit. Wel binnen, want buiten vroor het. In mijn hoofd zat dat ik 6 uur wilde gaan fietsen, maar ik had van te voren al mijn twijfels of ik dat ging volhouden. Na 3 uur fietsen met een aantal leuke pyramides kwam zoals gebruikelijk de dip. Nog een uur volhouden bedacht ik me en dan is het mooi geweest. Toen 10min later Agnes met een bord poffertjes binnenkwam leefde ik weer wat op. Zo kon ik de training doortrekken tot 5 uur.

De lange en zware trainingsweek zit er nu op. Ik ben trots op hetgeen ik deze week allemaal heb kunnen doen. Het was mijn beste week tot nu toe:
- 22,5 uur trainen
- 10.9km gezwommen (4x, 3.50 uur)
- 367km gefietst (4x, 12.15 uur)
- 81km gelopen (4x, 6.25 uur)

Morgen begint mijn herstelweek en doe ik het wat rustiger aan. De trainingen zijn dan ook weinig bijzonder. Ik kan dan ook even wat meer tijd besteden aan mijn studie.

Kaboutertoiletjes zijn maar klein

Vandaag pas laat gaan trainen. In de ochtend druk in de weer met het onderhoud van mijn trainings- en wedstrijdfiets. Beide balhoofdstellen uit elkaar gehaald om te zien wat ik moest vervangen. Vervolgens naar de fietsenmaker om het materiaal te halen. De eerste fietsenmaker waar ik kwam was dicht en bij de tweede (de Haan) was wat ik nodig had op. Dat schoot dus niet op. Snel naar huis, want het was al 14.00 uur en dus de hoogste tijd om de training te beginnen. De lange rustige duurloop. Altijd een van mijn favoriete trainingen.

Toch kwam hij vandaag maar moeizaam op gang. Kwam het omdat ik niet op souplesse liep? Ik moest me steeds inhouden, want ik wilde exact 5min per km lopen. Mijn hartslag zat dan rond de 132 en dat was dan lekker laag. Wanneer ik in mijn eigen ritme zou lopen dan schoot mijn HF steeds naar 137 en dat vond ik te hoog. Vandaag moest het echt rustig en langzaam gaan. Ik had tenslotte 34km te gaan.
Na een half uur toen ik de zon vol op mijn gezicht kreeg ging het al een stuk beter. Het was echt genieten vandaag. Ik had op de temperatuurkaart van Buienradar (mijn favoriete site en kaart) gezien dat het ongeveer 1 graad boven nul was. Dus muts op en handschoenen aan. Toch zag ik ook mensen lopen in een korte broek en een t-shirt. Ik moet zeggen dat het in de zon met de wind in de rug ook best warm was. Maar met wind tegen bevroor ik bijna dus ik had me prima gekleed.
Ik liep eens niet m`n rondjes om de Sloterplas, maar twee grote ronden rond het Nieuwe Meer en de Bosbaan. Weer eens wat anders en dat motiveert. Bovendien kon ik dan niet besluiten af te snijden of om minder te gaan lopen. Dus ook een soort zelfbescherming.
Tijdens het lopen had ik al drie keer moeten stoppen om even te plassen. Ik had `s ochtends dan ook geen rekening gehouden met het drinken. Ik had redelijk wat thee op en dat betekent bij mij dat ik tijdens het lopen altijd een aantal keer moet plassen. Nu dus ook. Maar na ruim anderhalf uur klopte er ook een bruine ridder aan. Ik liep langs de Bosbaan en nergens een toilet te zien. Het geklop werd steeds erger en ik zou het zeker niet tot thuis halen. Ik schoot dus het bos in en klopte aan bij de eerste de beste paddestoel. Een kabouter maakte open en ik vroeg of ik gebruik mocht maken van zijn toilet. Geen probleem en zodoende scheitte ik heel zijn toilet vol. Kaboutertoiletjes zijn maar klein. Ik dankte voor de gastvrijheid. Een kilo lichter en zeer opgelucht vervolgde ik mijn weg. Nog een uurtje en dan zat het er weer op.

Het buitenseizoen geopend

Het is al weer vrijdag en ik vind vanavond eindelijk mijn rust. Het is een drukke week geweest.

Dinsdag was een prima trainingsdag. `S ochtends heerlijk tempo gelopen in het bos. De zon scheen heerlijk en het leek allemaal vanzelf te gaan. `S avonds een korte training in het zwembad, omdat ik er eerder uit moest ivm een passessie van de clubkleding. Op zich was dat niet zo erg, omdat het mega druk was in het bad met allemaal clubleden die voor de passessie kwamen. Deze laatste liep overigens erg goed en ik lag zo waar nog op tijd in bed. Wel sliep ik pas laat, omdat ik nog veel indrukken moest verwerken.

Woensdag slechts een halve dag werken om `s middags een goede fietstraining te doen. Joepie, voor het eerst naar buiten. Al krakend nam ik mijn fiets van de Tacx. Deze moest ook wel gedacht hebben "wat krijgen we nou, mag ik naar buiten". Net als een jonge koe, maakte ook mijn derailleur de nodige bokkesprongen. Ik moest de ketting op allerlei bladen leggen die hij niet gewend was. Het sturen ging ook best wel moeilijk. Ik merkte dat mijn balhoofdstel aardig was vastgeroest van al het zweet. Dat betekend komend weekend extra onderhoud plegen.
Ik fietste twee rondjes Ringvaart (125km) en deed vele indrukken op. Te veel om ze hier allemaal te vertellen. Ondanks dat het me wel wat tegenviel, genoot ik van het weer buiten fietsen. Na ruim 4 uur merkte ik dat de kou m`n lichaam flink had aangetast.
`S avonds heb ik dan ook maar geprobeerd de looptraining rustig te houden. In het begin ging dat helemaal niet. De tijd tussen het fietsen en het lopen was vrij kort (1,5 uur) en net als in een triathlon liep in het begin veel te hard. Ik moest me echt dwingen het rustiger aan te doen, anders zou de training veel te heftig worden. Gelukkig lukte me dat en na ruim 20km en 1,45 uur later kwam ik volledig opgebrand thuis. Ik was tevreden, maar ook blij dat er een rustdag volgde.

Donderdag de hele dag een symposium gevolgd over eetproblemen in de sport. Erg interessant. `S avonds naar het zwembad voor een lange zwemtraining. Met Gosse in mijn kielzog zwom ik een 1200 en een 2200 op een tempo van 17min per km, een heerlijk duurtempo. Daarna nog 8x100m uitzwemmen en ik had er 4200m opzitten. Lekker lang en een prima compensatie voor de afgelopen dinsdag.

Vrijdag, vandaag dus, was de training vrij standaard. Vroeg in de ochtend een fietstraining van anderhalf uur op de Tacx gevolgd door een pittige loop van een klein uurtje. Ik merkte aan mijn lichaam dat de fietstraining rustig moest en deed dat dan ook. Toen na anderhalf uur mijn lichaam goed wakker was, ging ik vervolgens hard van start voor het lopen. Ik had zin me even te testen. Dat ging goed en na 30min hielt ik me weer wat in. Soepel liep ik de 12km op een tempo van 15km per uur met een gemiddelde hartslag van 155 sl/min. Ik was tevreden. De rest van de dag lekker rusten en op naar het weekend.

Sjonnie Wijsmuller trekt jas uit en 'meets' Titanic

Stijve spieren had ik toen ik vanochtend wakker werd. Nog niet helemaal herstelt van het lopen van zondag.

De weegschaal werkt ook al niet mee. Ik zit weer net iets boven de 75kg, een tegenvaller. Een paar dagen terug dacht ik eindelijk door de 74kg grens te zakken. Mijn streven is om onder de 73kg te wegen voordat ik naar Zuid-Afrika ga. Ik heb daar nog wel 2 maanden voor, maar de afname van het gewicht gaat nu toch wel traag.

Ik hoop altijd dat na de lange duurtrainingen in het weekend mijn gewicht weer iets afneemt. Echter, meestal laat dat op maandagochtend een stijging zien. Het lijkt er op of ik dan juist vocht vasthoudt. Het zijn in ieder geval geen spieren. Ik zal wel enige spierschade oplopen en voor het herstel is vocht nodig. Althans dat hou ik me voor. De dagen daarna neemt mijn gewicht vaak weer iets af. Dat kan natuurlijk ook weer komen door uitdroging van het trainen. Ik weet het niet. Ik hou maar de gemiddelde lijn van mijn gewicht in de gaten. Wat ik wel weet is dat ik het de laatste tijd vaker koud heb. Ik denk dat ik toch een jasje aan het uittrekken ben.

Vanochtend een rustige hersteltraining gedaan op de fiets. Niet zo veel bijzonders. Alhoewel ik dit prettige trainingen vind. Je kan dan even rustig wat lezen en dan gaat die anderhalf uur zo voorbij. Wel oppassen dat je leeswerk niet nat wordt van al het zweet.

Mijn huiszwembad is nog steeds gesloten. Dus weer uitgeweken naar een alternatief, het zwembad bij mijn werk. In het uur 'banenzwemmen' doe ik mijn training tussen allemaal oudjes. Voor hen is het even wennen dat er in eens zo`n Sjonnie Wijsmuller in het bad ligt. Af en toe komen ze me opzoeken in mijn baan en lig ik op ramkoers met zo`n Titanic. Gelukkig zien ze dat er met mij niet valt te spotten en zoeken ze een wat rustiger heenkomen. Ik werk eenvoudig mijn training af. Alleen maar blokjes met 200m wisselende techniekoefeningen. Ik scoor een mooie 2900m.

Prima getraind vandaag. Vanavond heerlijk vrij en wat tijd om te studeren en om nog wat klusjes te doen voor de club.

Lekker 'pacen'

Vandaag stond de lange duurloop op het programma. Ik was benieuwd hoe die zou gaan na de zware dag van gisteren. Het opstaan ging in ieder geval goed. Slechts een klein beetje stram.

Voor de duurloop ging ik naar mijn vaste atlietiekvereniging AAC. Ik had me daar aangemeld als 'pacer' met een tempo van 4.45min per km voor de trainingslopen van de marathon van Rotterdam. Een aantal weken terug had ik er ook al de 25km gelopen en vandaag stond de 30km op het programma. Het is een leuke afwisseling in het trainingsprogramma.
Als pacer dien je bij een trainingsloop zo gelijkmatig mogelijk één tempo te lopen. Voor mij dus 4.45min per km. De vorige keer was me dat goed gelukt. Het tempo is voor mij 15sec sneller dan dat ik mijn duurlopen vorig jaar deed. Ik heb dit bewust gedaan, met de bedoeling wat sneller te gaan lopen tijdens de triathlon.

Het was vandaag maar een barre dag. We starten in de regen en eindigden in de regen. Tijdens het lopen was het geloof ik een half uurtje droog. Op zich vind ik dit niet zo heel erg. De temperatuur was relatief hoof en het tempo vlot. Echt koud heb ik het dan ook niet gehad.
De bedoeling van het pacen is dat je een groepje andere lopers begeleidt. Echter bij het opstellen van de start kwam er helemaal niemand bij mijn staan. De vorige keer had ik er nog 5 en nu dus niemand. Blijkbaar waren dat allemaal mooi weer lopers. Ik ging dus alleen van start en kwam ook weer alleen binnen. Het was dus een eenzame loop. Beetje jammer. Maar aan de andere kant kon ik me weer vrij bewegen. Ik kon onderweg dus plassen wanneer ik wilde en mijn eigen tempo bepalen. Dat laatste bleef gewoon 4.45min per km.

De 30km gingen vlot voorbij en ik voelde me op het eind nog goed. Ook het onderweg drinken uit mijn drankbelt ging goed. Alhoewel deze op het eind een keer los schoot en op de grond viel. Toen ik hem op wilde rapen merkte ik toch dat ik aardig vermoeid was. De regen en de kou hadden hun uitwerking op de spieren wel gedaan.

Na terugkomst in de kantine van AAC werden we zoals gewoonlijk weer heerlijk verzorgd door de vrijwilligers (w.o. Agnes) met een kop warme erwtensoep en lekkere broodjes. Na zo`n regenloop geniet je hier dubbel van.

Triple training

Pfff, zware dag trainen achter de rug. Mijn eigen vertrouwde zwembad was dicht vanwege onderhoud. Dat maakte de training vandaag logistiek wat lastig. Ik had naast zwemmen namelijk ook 6 uur fietsen op het programma staan. Afgelopen dagen had ik me bedacht deze weer eens buiten te gaan doen. Maar hoe dichter ik bij de training kwam hoe minder ik daar zin in kreeg. Uiteindelijk besloot ik de fietstraining binnen te doen en in tweeën te knippen en daar tussedoor de zwemtraining te doen. Ik had namelijk gelezen dat profrenners ook wel eens hun lange duurtraining in tweeën knippen als ze deze binnen op de Tacx moeten uitvoeren.

Vanochtend om 7.30 uur startte ik met de eerste 3 uur op de Tacx. Dat ging best goed. Rustig pedalerend keek ik op tv wat er de afgelopen nacht allemaal in Vancouver was gebeurd. De tijd ging vlot voorbij. Na de training even douchen en toen goed eten. Vervolgens nog 30min op bed gelegen en toen met de auto naar het Mirandabad.
Ik had me voor het zwemmen een pittig programma gegeven. Ik kon deze week maar twee zwemtrainingen doen, dus dan ook maar maar twee goede prikkels geven. Het werd een pyramidetraining: 100-200-300-400-500-400-300-200-100 met nog wat in en uit zwemmen kwam ik op 3400m. De pyramide moest ik op drempelsnelheid zwemmen met korte intervalpauzes (20-30sec). De training ging goed. Het was wel even wennen in het andere bad, maar het was gelukkig niet al te druk. Toch was ik de snelste zwemmer en moest dus veel inhalen. Met af en toe wat oponthoud zwom ik alles op 1.30 per 100m. Moe en voldaan stapte ik na exact een uur het bad uit. Op naar de volgende training.

Na een korte rust met een klein dutje stapte ik weer met goede moed voor 3 uur op de Tacx. Dezelfde training als in de ochtend stond op het programma. Het ging redelijk, maar het was wel pittig. Het was mentaal bijten en vechten naar het einde van de drie uur. Hoogtepunten waren de poffertjes die Agnes kwam brengen, de drie donuts die ik at en de laatste 20min Omloop het Volk die ik op tv zag.

Genietmomentje

Vandaag begon de dag weer vroeg. Om 5.15 uur sta ik naast mijn bed. Ik ben blij dat het me weer gelukt is om op tijd naar bed te gaan. Dat heeft ook een deel te maken met dat Agnes ziek is. Toch ben ik van plan dit de komende tijd vol te gaan houden.

Om 5.45 uur kruip ik op de Tacx voor anderhalf uur pittige training. Maar na het eerste blokje interval laat ik de rest schieten. Het lukt me niet om de betreffende hartslagzone vast te houden. De rest van de training doe ik het rustig aan. Ook in de meteen er op volgende looptraining hou ik me wat in. Het gaat goed, maar niet overdreven. Ik voel dat ik nog niet helemaal de 'swing' weer te pakken heb.

Toch was er weer een genietmomentje tijdens de looptraining. Een wat oudere onbekende mevrouw fietst me voorbij, draait zich om en roept "wat loopt u mooi". Ik glimlach en bedank haar. Daarna voel ik me, vanwege de vermoeidheid, even emotioneel en geniet na van dit moment. Wat bijzonder. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Mijn training kan niet meer stuk.

Hoe verschillend zijn atleten

Ondanks dat ik me donderdag een stuk fitter voel en ik zin heb om weer goed te trainen, besluit ik het toch rustig aan te doen. In de middag onder de zonnebank lukt het me om me volledig te relaxen. Dat doet goed, De zwemtraining `s avonds gaat ook goed. Ik doe tijdens de reguliere training een 1200m, gevolgd door een 2000m. Daarna duik ik nog voor 10min in het andere bad om nog 400m uit te zwemmen. Na de training voel ik dat al mijn borstspieren zijn opgezwollen. Prima, ze hebben ook flink moeten werken.

Het mooie van deze training vond ik dat ik weer zag hoe verschillend atleten kunnen zijn. Voor aanvang van de training komt een clubgenoot naar me toe en zegt "ga je nu weer in die vrije baan liggen en ga je gewoon een eind zwemmen tot het uur voorbij is". Het komt een beetje denigrerend op me over. Alsof ik gewoon maar wat doe zonder er bij na te denken. Ik schenk er verder geen aandacht aan en ga naar de beoogde vrije baan. Daar praat ik nog even met een andere triatleet die ook altijd in de vrije baan zwemt. Ik zie dat hij een vol a4-tje heeft waarop zijn training staat uitgeschreven. Nieuwsgierig vraag ik er naar. Heel serieus vertelt hij me hoe zijn training is opgebouwd en waar de accenten liggen. Ik geniet hier van en steek veel op. Hij is één van de beste zwemmers op de lange afstand binnen de Nederlandse triathlon wereld. Ik snap nu waarom. Zo veel aandacht aan zijn training, terwijl hij al zo goed is. Volledig tegengesteld aan de eerstgenoemde atleet die ik tegenkwam. Logisch dat deze zelden boven zichzelf uitstijgt en zich vaak afvraagt waaraan dat ligt. Mijn inziens is het een kwestie van de juiste instelling hebben.

Keuzes maken

Wanneer ik nog in bed lig voel ik me goed. Ik ben vandaag thuis van mijn werk en plan om drie goede trainingen te gaan doen. Eerst naar het Mirandabad om te zwemmen. Dat heb ik immers zaterdag voor het laatst gedaan. De armspieren mogen best weer eens geprikkeld worden. Dan even herstellen om vervolgens 4 uurtjes te fietsen. Dan weer wat herstellen met eten en slapen om de dag te eindigen met een goede duurloop. Maar een kwartier nadat ik ben opgestaan besluit ik alle trainingen te schrappen. Ik voel aan mijn maag en spieren dat ik niet fit ben. Balen.

Ik kwakkel door de morgen en doe het rustig aan. Misschien dat ik vanmiddag nog een stukje kan gaan fietsen bedenk ik me. Nadat de werkster weg is kruip ik om 13.00 mijn bed in. Twee uur later wordt ik wakker. Ik voel me een stuk frisser. Blijkbaar had ik dit nodig. Ondanks dat het me veel moeite kost besluit ik om vandaag niet te trainen. Dat betekend dat ik deze week niet netjes m`n uren maak en dat er een hap zit in de mooi opgebouwde trainingsstaatjes. Ook daar baal ik van. Ik besluit om deze week rustig af te maken en het als een soort rustweek te beschouwen.

Ik vraag me af hoe het zo ver gekomen is. Ik was goed bezig en kon de training goed aan. Natuurlijk ben ik altijd wel bang voor wat overtraining, maar daar waren geen symptomen voor. Ik denk dat een aantal zaken mijn emmertje met stress deze week wat meer hebben gevuld dan gebruikelijk was. Een paar gezellige avonden, een aantal keer laat naar bed, wat minder goed gegeten en wat drukker op mijn werk hebben er denk ik toe geleid dat het even wat minder gaat. Keuzes maken wanneer je serieus sport is toch wel belangrijk. Ik neem me voor om de laatste 8 weken die me scheid van één van mijn belangrijkste wedstrijden goed aan te pakken. Ik ga toch niet zo maar 4 maanden hard trainen weggooien.

Een moeizame start

Deze week is een lastige trainingsweek voor me. Dat heeft vooral te maken met mijn werk. Normaal gesproken kan ik dit redelijk vrij indelen, maar nu is er een klas leerlingvliegers binnen. Ik moet ze drie volle dagen lesgeven. Dat eist zijn tol heb ik gemerkt.

Gisteren was ik nog wat moe van het weekend. Maar toch had ik goede moed om de twee trainingen die ik had gepland te gaan voltooien. Ik was op tijd klaar met lesgeven en als ik zou opschieten dan kon ik nog snel bij een zwembad in de buurt een zwemtraining afwerken. Helaas bij het zwembad aangekomen bleek er geen banenzwemmen te zijn ivm de vakantie. Het was ook erg druk zodat de kassajuf me afrade om te gaan zwemmen. OK, dan maar niet dacht ik. Ben ik mooi op tijd thuis om nog een fietstraining te doen. Hoefde ik me in iedergeval wat minder te haasten.
Thuis aangekomen, Agnes snel gedag gezegd en op de Tacx gesprongen voor twee uurtjes trainen. Dat ging best goed. Ik had snel een goed ritme te pakken en trapte ruim een uur tussen 230-240 watt. Toen wat rustiger om vervolgens 3 blokjes te doen van 8min op HF 160-170. Ik kon 1 blok volhouden, toen was mijn energie op. Het was inmiddels ook 18.00 uur en ik had voor het laatst gegeten om 13.00 uur. Slecht getimed van me. Ik fietste de rest van de training dan ook rustig uit.

'S avonds met Agnes nog naar het theater (De Kleine Komedie) voor de voorstelling Jurk van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis vd Ven. Het was vermakelijk maar niet super. Ik had wat meer verwacht van Jeroen, want ik ben een grote fan van hem. De voorstelling leek erg op die van Acda & De Munnik of Veldhuis & Kemper. Wat sketches en liedjes aan elkaar geknoopt. Ik zag er geen lijn in.

Na een wat korte nacht stond er vandaag een pittige looptraining en een zwemtraining op het programma. Echter, de pittige looptraining werd een heel rustige duurtraining. Ik merkte meteen in het begin van de training dat de hele dag staand lesgeven z`n tol had geëist van mijn knieën. Ik voelde tijdens het lopen alsware de pijn in mijn kraakbeen. Ik koos dus maar een route door het bos op zachte bosgrond en had even geen zin in asfalt. Plichtmatig maakte ik mijn training af.

Helaas bleek er wat meer aan de hand. Na de training had ik een gevoel van onbehagen. Ik herstelde slecht en had geen zin om te eten of te drinken. Ook voelde ik mijn hoofd erg lang nagloeien, ondanks dat ik heel rustig had gelopen. Ik was bang om iets onder de leden te hebben. Op weg naar huis in de auto voelde ik me langzaam beter worden, maar toch besloot ik om de zwemtraining van vanavond maar te schrappen. Bij het uit de auto stappen voelde ik ook her en der wat spierpijn die ik normaal nooit voel. Voor mij was dit een teken dat ik maar even rust moest nemen. Altijd luisteren naar je lichaam.

Prima dagje

De dag begon wat stroef. Opgebleven voor het schaatsen. Dus iets te weinig slaap. Maar vervolgens `s ochtends niet kunnen beginnen met een goede douche is niks voor mij. Het ontbijt met de door mijn schoonpa gebakken pancakes maakte het weer voor een groot deel goed en vol goede moed gingen Agnes en ik naar Apeldoorn. Vandaag had ik een trainingswedstrijd op het programma staan. De Asselronde van de Midwintermarathon. Dit is een loop van 27,5km door een mooi natuurgebied. Hij staat ook genoemd in het boek "De 30 mooiste lopen van Nederland". Ik heb er daar al veel van gedaan en de Asselronde stond hoog op mijn verlanglijstje.

Een trainingswedstrijd en dus niet een wedstrijd. Niet volle bak weg voor een goede prestatie, maar rustiger met andere doelstellingen. Voor mij was dat het lopen op een tempo van 4.30min per km en het lopen met een drankbelt. Deze drankbelt heeft 6 flesjes aan zich hangen die samen een liter water of sportdrank kunnen bevatten. Ik heb de laatste tijd gemerkt dat als ik me onderweg tijdens het lopen goed verzorg, ik het tempo beter kan vasthouden en dat mijn lichaam beter herstelt na een training. Dus wanneer ik langer dan 1,5 uur ga lopen dan gaat de drankbelt om. Meestal is dat dus op de langere duurlopen. Maar in de training is dan het tempo niet zo hoog en is de drankbelt relatief stabiel. Nu wilde ik hem testen op een wat hoger tempo. Het tempo wat ik straks in Zuid-Afrika tijdens de IM wil gaan lopen.

Ik was wat laat bij de wedstrijd en startte dan ook bijna achteraan. Dat betekent dat ik in het begin alleen maar aan het inhalen was en goed moest zoeken hoe ik mensen kon passeren. De kilometers stonden netjes aangegeven en dus kon ik mooi mijn tijden klokken en het tempo controleren. Dat laatste was toch niet zo makkelijk als je zou denken. Het parkoer was namelijk nogal heuvelachtig. Het ging continu op en neer (uiteindelijk 150m geklommen). Mijn tempo wisselde dan ook regelmatig en ik moest me dan ook goed concentreren. Maar het ging goed en mijn hartslag bleef mooi tussen de 140 en 150. De laatste kilometers liepen vooral naar beneden en tot mijn verbazing liep ik redelijk makkelijk 4.15min per km met een HF van 143. Conditioneel zat het dus goed.

Ook het verzorgen onderweg ging goed. Ik nam niets aan van de organisatie en gebruikte alleen mijn eigen spullen. Het eerste half uur alleen water, daarna sportdrank en om de 40min een gelletje. De drankbelt bleef prima op z`n plaats zitten en op het eind voelde ik hem niet eens meer zitten. Conclusie: alle doelstellingen gehaald en heerlijk gelopen in een prachtige omgeving.

Onderweg in de auto naar huis een heerlijke bak pastasalade gegeten. Die was nog over van het feestje op vrijdag. Ik herstelde prima. En toen ik na thuiskomst ook nog een uurtje had geslapen kon ik mooi nog even een hersteltraining van anderhalf uur op de Tacx uitvoeren. Het was een prima dag.

Boontje komt om zijn loontje

Hoe ga ik vandaag overleven vraag ik me vrijdagochtend af als ik om 5.15 uur opsta. Ik heb een beroerde nacht gehad. Door het schaatsten op tv slecht ingeslapen en vervolgens een paar keer wakker geweest en niet meer kunnen inslapen.
Om 5.45 uur stap ik op de Tacx voor anderhalf uur training met daar in 3x5min op HF160-170. Dit laatste blok schuif ik zo ver mogelijk naar achteren in de training. Eerst even lekker warm worden en zin krijgen. Die komt na drie kwartier en ik start mijn 3x5min. Het gaat goed en het lukt me elke keer beter om een Wattage van 330-340 vol te houden. Tevreden stap ik van mijn fiets en haast me om me om te kleden voor de looptraining. Nog even een rondje van 12km op wedstrijdtempo (HF140-150). Dat gaat heerlijk en ik geniet van het langzaam licht worden. De wereld ontwaakt.

Thuis gekomen neem ik snel een douche, pak mijn studiespullen en ga op de fiets naar de VU. Het regent een beetje, maar ik vind het niet erg. Dat betekend dat het warmer aan het worden is. Op naar de lente.
Met de gebruikelijke te verwachten dips, die ik counter met cola en dr. pepper, overleef ik weer een dag stilzitten in het warme leslokaal. Op naar het volgende evenement. Met mijn nieuwe studiegenoten gaan we een avond pokeren bij mij thuis. Gelukkig gaan ze nog even naar de Basket, het bruine café op de campus van de VU. Ik ga niet mee en snel me naar huis. Zo heb ik nog even een uurtje om bij te slapen. Gelukkig was Agnes vandaag vrij en heeft ze voor de gasten die vanavond komen het eten gekookt. Zonder haar had ik het nooit allemaal gered.
Het lukt me om nog een half uur te slapen en dan staan de eerste klasgenoten voor de deur. Het wordt een gezellige avond en zowaar drink ik ook nog twee flesjes bier. Om elf uur is iedereen de deur uit en duik ik mijn bed in. Helaas blijf ik op tv naar het langlaufen kijken en doe pas om 0.15 uur de tv uit. Dat was niet slim.

De volgende dag ben ik zoals gebruikelijk vroeg wakker. Het was een korte nacht. Om 9 uur lig ik in het zwembad en doe een matige zwemtraining. Ik merk dat ik moe ben en dobber wat met de rest mee. Mijn enige doel is om de afstand (2,5km) te halen en dat lukt me. Nu snel naar huis voor de fietstraining. Normaal ga ik lopen op zaterdag na de zwemtraining. Maar ik loop morgen een wedstrijd in Apeldoorn en dus heb ik mijn fietstraining naar vandaag verschoven.
Als ik na het zwemmen thuis kom voel ik me leeg. Ik eet nog wat pastasalade die over was van het feestje en stap totaal ongemotiveerd op de fiets. Ik heb nog precies 5 uur alvorens ik met Agnes naar mijn schoonouders ga. Mijn trainingsprogramma zegt eigenlijk dat ik 5.45 uur moet, maar dat zit er logistiek dus niet in. Maar ook dat had ik nooit gehaald. Na krap anderhalf uur stap ik mentaal helemaal leeg van de fiets. Ik zit er doorheen. Ik besluit een douche te nemen en duik mijn bed in.