Een moeizame start

Deze week is een lastige trainingsweek voor me. Dat heeft vooral te maken met mijn werk. Normaal gesproken kan ik dit redelijk vrij indelen, maar nu is er een klas leerlingvliegers binnen. Ik moet ze drie volle dagen lesgeven. Dat eist zijn tol heb ik gemerkt.

Gisteren was ik nog wat moe van het weekend. Maar toch had ik goede moed om de twee trainingen die ik had gepland te gaan voltooien. Ik was op tijd klaar met lesgeven en als ik zou opschieten dan kon ik nog snel bij een zwembad in de buurt een zwemtraining afwerken. Helaas bij het zwembad aangekomen bleek er geen banenzwemmen te zijn ivm de vakantie. Het was ook erg druk zodat de kassajuf me afrade om te gaan zwemmen. OK, dan maar niet dacht ik. Ben ik mooi op tijd thuis om nog een fietstraining te doen. Hoefde ik me in iedergeval wat minder te haasten.
Thuis aangekomen, Agnes snel gedag gezegd en op de Tacx gesprongen voor twee uurtjes trainen. Dat ging best goed. Ik had snel een goed ritme te pakken en trapte ruim een uur tussen 230-240 watt. Toen wat rustiger om vervolgens 3 blokjes te doen van 8min op HF 160-170. Ik kon 1 blok volhouden, toen was mijn energie op. Het was inmiddels ook 18.00 uur en ik had voor het laatst gegeten om 13.00 uur. Slecht getimed van me. Ik fietste de rest van de training dan ook rustig uit.

'S avonds met Agnes nog naar het theater (De Kleine Komedie) voor de voorstelling Jurk van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis vd Ven. Het was vermakelijk maar niet super. Ik had wat meer verwacht van Jeroen, want ik ben een grote fan van hem. De voorstelling leek erg op die van Acda & De Munnik of Veldhuis & Kemper. Wat sketches en liedjes aan elkaar geknoopt. Ik zag er geen lijn in.

Na een wat korte nacht stond er vandaag een pittige looptraining en een zwemtraining op het programma. Echter, de pittige looptraining werd een heel rustige duurtraining. Ik merkte meteen in het begin van de training dat de hele dag staand lesgeven z`n tol had geëist van mijn knieën. Ik voelde tijdens het lopen alsware de pijn in mijn kraakbeen. Ik koos dus maar een route door het bos op zachte bosgrond en had even geen zin in asfalt. Plichtmatig maakte ik mijn training af.

Helaas bleek er wat meer aan de hand. Na de training had ik een gevoel van onbehagen. Ik herstelde slecht en had geen zin om te eten of te drinken. Ook voelde ik mijn hoofd erg lang nagloeien, ondanks dat ik heel rustig had gelopen. Ik was bang om iets onder de leden te hebben. Op weg naar huis in de auto voelde ik me langzaam beter worden, maar toch besloot ik om de zwemtraining van vanavond maar te schrappen. Bij het uit de auto stappen voelde ik ook her en der wat spierpijn die ik normaal nooit voel. Voor mij was dit een teken dat ik maar even rust moest nemen. Altijd luisteren naar je lichaam.