Wedstrijdverslag Ironman Zuid-Afrika 2010

Het zit er op. Het is de dag na een zeer enerverende dag met veel belevenissen. Zo juist hebben we het slot opgehaald dat mij een ticket verschaft voor mijn droomdoel. Meedoen met de triathlon der triathlons, de Ironman van Hawaii. Ik kan het haast nog niet geloven dat het me gelukt is. Een hele winter hard werken heeft me het resultaat gebracht waar ik op had gehoopt. Ik ben trots op mezelf dat het me gelukt is.

Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.

In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.

Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.

Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.

De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.

Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.