Wanneer ik nog in bed lig voel ik me goed. Ik ben vandaag thuis van mijn werk en plan om drie goede trainingen te gaan doen. Eerst naar het Mirandabad om te zwemmen. Dat heb ik immers zaterdag voor het laatst gedaan. De armspieren mogen best weer eens geprikkeld worden. Dan even herstellen om vervolgens 4 uurtjes te fietsen. Dan weer wat herstellen met eten en slapen om de dag te eindigen met een goede duurloop. Maar een kwartier nadat ik ben opgestaan besluit ik alle trainingen te schrappen. Ik voel aan mijn maag en spieren dat ik niet fit ben. Balen.
Ik kwakkel door de morgen en doe het rustig aan. Misschien dat ik vanmiddag nog een stukje kan gaan fietsen bedenk ik me. Nadat de werkster weg is kruip ik om 13.00 mijn bed in. Twee uur later wordt ik wakker. Ik voel me een stuk frisser. Blijkbaar had ik dit nodig. Ondanks dat het me veel moeite kost besluit ik om vandaag niet te trainen. Dat betekend dat ik deze week niet netjes m`n uren maak en dat er een hap zit in de mooi opgebouwde trainingsstaatjes. Ook daar baal ik van. Ik besluit om deze week rustig af te maken en het als een soort rustweek te beschouwen.
Ik vraag me af hoe het zo ver gekomen is. Ik was goed bezig en kon de training goed aan. Natuurlijk ben ik altijd wel bang voor wat overtraining, maar daar waren geen symptomen voor. Ik denk dat een aantal zaken mijn emmertje met stress deze week wat meer hebben gevuld dan gebruikelijk was. Een paar gezellige avonden, een aantal keer laat naar bed, wat minder goed gegeten en wat drukker op mijn werk hebben er denk ik toe geleid dat het even wat minder gaat. Keuzes maken wanneer je serieus sport is toch wel belangrijk. Ik neem me voor om de laatste 8 weken die me scheid van één van mijn belangrijkste wedstrijden goed aan te pakken. Ik ga toch niet zo maar 4 maanden hard trainen weggooien.
woensdag 24 februari 2010
Abonneren op:
Reacties (Atom)
