Kaboutertoiletjes zijn maar klein

Vandaag pas laat gaan trainen. In de ochtend druk in de weer met het onderhoud van mijn trainings- en wedstrijdfiets. Beide balhoofdstellen uit elkaar gehaald om te zien wat ik moest vervangen. Vervolgens naar de fietsenmaker om het materiaal te halen. De eerste fietsenmaker waar ik kwam was dicht en bij de tweede (de Haan) was wat ik nodig had op. Dat schoot dus niet op. Snel naar huis, want het was al 14.00 uur en dus de hoogste tijd om de training te beginnen. De lange rustige duurloop. Altijd een van mijn favoriete trainingen.

Toch kwam hij vandaag maar moeizaam op gang. Kwam het omdat ik niet op souplesse liep? Ik moest me steeds inhouden, want ik wilde exact 5min per km lopen. Mijn hartslag zat dan rond de 132 en dat was dan lekker laag. Wanneer ik in mijn eigen ritme zou lopen dan schoot mijn HF steeds naar 137 en dat vond ik te hoog. Vandaag moest het echt rustig en langzaam gaan. Ik had tenslotte 34km te gaan.
Na een half uur toen ik de zon vol op mijn gezicht kreeg ging het al een stuk beter. Het was echt genieten vandaag. Ik had op de temperatuurkaart van Buienradar (mijn favoriete site en kaart) gezien dat het ongeveer 1 graad boven nul was. Dus muts op en handschoenen aan. Toch zag ik ook mensen lopen in een korte broek en een t-shirt. Ik moet zeggen dat het in de zon met de wind in de rug ook best warm was. Maar met wind tegen bevroor ik bijna dus ik had me prima gekleed.
Ik liep eens niet m`n rondjes om de Sloterplas, maar twee grote ronden rond het Nieuwe Meer en de Bosbaan. Weer eens wat anders en dat motiveert. Bovendien kon ik dan niet besluiten af te snijden of om minder te gaan lopen. Dus ook een soort zelfbescherming.
Tijdens het lopen had ik al drie keer moeten stoppen om even te plassen. Ik had `s ochtends dan ook geen rekening gehouden met het drinken. Ik had redelijk wat thee op en dat betekent bij mij dat ik tijdens het lopen altijd een aantal keer moet plassen. Nu dus ook. Maar na ruim anderhalf uur klopte er ook een bruine ridder aan. Ik liep langs de Bosbaan en nergens een toilet te zien. Het geklop werd steeds erger en ik zou het zeker niet tot thuis halen. Ik schoot dus het bos in en klopte aan bij de eerste de beste paddestoel. Een kabouter maakte open en ik vroeg of ik gebruik mocht maken van zijn toilet. Geen probleem en zodoende scheitte ik heel zijn toilet vol. Kaboutertoiletjes zijn maar klein. Ik dankte voor de gastvrijheid. Een kilo lichter en zeer opgelucht vervolgde ik mijn weg. Nog een uurtje en dan zat het er weer op.