De laatste loodjes

De week van vertrek naar Zuid-Afrika is in gegaan. Het gaat nu snel. Nog vier dagen (vrijdagavond 19.00 uur) en dan pakken Agnes en ik het vliegtuig (Britisch Airways) naar London-Johannesburg-Port Elisabeth. Ik heb er zin in, maar moet ook nog veel regelen.

Vandaag heb ik zowaar mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht. Normaal gesproken doe ik alles zelf aan de fiets. Echter, nu was er wel zo veel mis mee dat ik maar bedacht het uit te besteden aan een vakspecialist. Het voorwiel liep stroef (lagers?), remmen waren niet goed afgesteld en liepen aan, stuurlint vies, balhoofd los. Ik heb hem weggebracht naar een fietsenmaker in Haarlem, Dasia. Dit is ook de sponsor van de wielrenvereniging waar ik dit jaar lid ben van geworden. Ik mocht er ook mijn nieuwe clubkleding ophalen en zo ving ik dus twee vliegen in een klap.

De trainingen lopen de laatste dagen prima. Afgelopen vrijdag had ik nog wel even een dipje. Ik werd wakker met een hoge rusthartslag, slijm dat los kwam en doorlopen ogen. Even een stapje terug bedacht ik me en heb de ochtendtraining geskipt. Gelukkig was dit geen belangrijke training, maar een tussentraining. Het heeft geholpen, want een dag er na voelde ik me weer fit. Daardoor kwam ik deze week wel op 16 uur trainen ipv de geplande 17,5 uur.

Het zwemmen gaat de laatste dagen goed. Ik begin steeds meer te wennen aan het wetsuit. Ik merk nog steeds een groot verschil in mijn schouder wanneer ik met of zonder wetsuit zwem. Ik vraag me af hoe dit komt. Ik heb daar nog nooit zo veel last van gehad. Zou het komen omdat ik beter ben gaan zwemmen. Enfin, de last wordt steeds minder en ik merk dat ik sterker wordt.

Mijn laatste lange duurloop, afgelopen zaterdag, voelde niet optimaal. Na 1.45 uur en 24 km lopen merkte ik meer vermoeidheid in mijn benen dan dat ik gewend was. Misschien kwam het door de rustdag.

Zondag had ik mijn laatste echte test. Op het programma stond 4 uur fietsen, onmiddelijk gevolgd door 1 uur lopen. `S ochtends ook nog een zwemtraining. Ik merkte bij het naar de zwemtraining gaan dat het weer niet best was. De zon scheen nauwelijks en het was best fris. Ik besloot dan ook om de fietstraining binnen op de Tacx te doen. Lekker bij 25 graden Celsius naar Parijs-Roubaix kijken en zelf stevig doortrappen. Dat ging best goed. Ik kon mijn hartslag goed controleren en ik verbaasde me met de vermogens die ik er bij kon trappen. Ook het volhouden en in het stuur liggen ging goed. Natuurlijk was het laatste uurtje best pittig, maar ik reed tegelijkertijd met Cancelara naar de finish en dat was erg motiverend. Ik deed net of ik hem was. Het lopen wat hier op volgde ging erg goed. Had ik de vorige keer na een lange fietstraining het gevoel dat de fiets maar tussen mijn benen bleef zitten bij het lopen, nu had ik meteen mijn ritme te pakken. Het voelde goed.

Het enige waar ik nog een beetje mee zit zijn mijn tanden. Wanneer ik heel veel sportdrank heb gedronken dan gaan de bovenkanten van mijn tanden erg pijn doen. Het lijkt wel of deze er dan finaal afgesleten zijn en dat alle zenuwen bloot liggen. Het eten van een Powerbar of het innemen van gelletjes is dan een ware martelgang. Ik moet oppassen dat ik daardoor niet minder ga eten. Dat zal straks een zware beproeving worden.