Ondanks dat ik me donderdag een stuk fitter voel en ik zin heb om weer goed te trainen, besluit ik het toch rustig aan te doen. In de middag onder de zonnebank lukt het me om me volledig te relaxen. Dat doet goed, De zwemtraining `s avonds gaat ook goed. Ik doe tijdens de reguliere training een 1200m, gevolgd door een 2000m. Daarna duik ik nog voor 10min in het andere bad om nog 400m uit te zwemmen. Na de training voel ik dat al mijn borstspieren zijn opgezwollen. Prima, ze hebben ook flink moeten werken.
Het mooie van deze training vond ik dat ik weer zag hoe verschillend atleten kunnen zijn. Voor aanvang van de training komt een clubgenoot naar me toe en zegt "ga je nu weer in die vrije baan liggen en ga je gewoon een eind zwemmen tot het uur voorbij is". Het komt een beetje denigrerend op me over. Alsof ik gewoon maar wat doe zonder er bij na te denken. Ik schenk er verder geen aandacht aan en ga naar de beoogde vrije baan. Daar praat ik nog even met een andere triatleet die ook altijd in de vrije baan zwemt. Ik zie dat hij een vol a4-tje heeft waarop zijn training staat uitgeschreven. Nieuwsgierig vraag ik er naar. Heel serieus vertelt hij me hoe zijn training is opgebouwd en waar de accenten liggen. Ik geniet hier van en steek veel op. Hij is één van de beste zwemmers op de lange afstand binnen de Nederlandse triathlon wereld. Ik snap nu waarom. Zo veel aandacht aan zijn training, terwijl hij al zo goed is. Volledig tegengesteld aan de eerstgenoemde atleet die ik tegenkwam. Logisch dat deze zelden boven zichzelf uitstijgt en zich vaak afvraagt waaraan dat ligt. Mijn inziens is het een kwestie van de juiste instelling hebben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten