Slapende spieren

Afgelopen maandag teruggekomen uit Mallorca. We stegen in Mallorca op met fris en zonnig weer. In Nederland landen we met fris en grijs weer.
Aangezien ik op zondag vanwege het weer een rustdag had genomen en ik net twee uur in het vliegtuig stil had moeten zitten, popelde ik om wat te gaan doen. Stukje lopen dan maar. Even kijken of de Sloterplas er nog net zo bij lag als toen ik weg ging. Tsss, ik was de deur nog niet uit of het begon te regenen. Welkom thuis, leken de weergoden te willen zeggen.

Net als de vorige keer had de lange rust me geen goed gedaan. Ik kwam helemaal niet in mijn loopritme en voelde me slecht. Het leek wel of ik geen conditie meer had, zo slecht ging het. Al mijn spieren waren in slaap gevallen. Het duurde meer dan een half uur eerdat het gevoel weer een beetje terugkwam. Na anderhalf uur moest ik me dwingen om naar huis te gaan. Eigenlijk wilde ik nog een half uurtje, maar een stemmetje in mijn hoofd zei "nee, je bent aan het taperen, het is voldoende geweest". Dus terug naar huis, een goede douche gepakt en toen een lekker pasta gekookt. Tijdens het koken kwam Agnes binnen. Zij had ook Sloterplas gelopen, maar ergens blijken we elkaar te hebben gemist. Jammer.

Dinsdag weer aan het werk. Mijn baas had me naar een cursus "Lean thinking" gestuurd. Nu zit ik dus drie dagen de hele dag op mijn gat naar oeverloos gezwets over een managementmodel te luisteren waar Toyota zo veel succes mee heeft gehad.. Inmiddels als ik dit schrijf heb ik één dag gehad. En ik durf te zeggen: het is de meest waardeloze cursus die ik in mijn hele leven heb gevolgd! Ik zal jullie de details besparen.
In het programma stond dat ie tot 17.30 uur zou duren. Ik zag mijn trainingprogramma voor deze week in duigen valen. Gelukkig zijn de cursusleiders ook ambtenaren en werd het een streven om om 16.00 uur klaar te zijn. We waren om 16.10 uur klaar en rap scheurde ik naar huis. Agnes had een etentje op het werk en dus at ik in mijn eentje de opgewarmde pasta. Ik had precies een uur en dan zou ik voor drie uur op de Tacx kruipen.

Omdat het nog niet lang genoeg licht zou zijn ging ik op de Tacx zitten. In plaatst van drie uur werden het er twee. Maar wel twee goede uren. Ik merkte dat ik zaterdag voor het laatst had gefietst en was uitgerust. Bovendien heeft de trainingsweek zijn effect gehad. Met gemak fietste ik op een hoger vermogen dan ooit en dat voor zeker anderhalf uur al liggend op mijn ligstuur. Dit geeft vertrouwen. Ik kan haast niet wachten totdat ik mag gaan racen in Zuid-Afrika.

O ja, ook nog mijn blog met de kilometers van maart aangevuld. Ik ben er trots op. Het gaat goed!