Vandaag stond de lange duurloop op het programma. Ik was benieuwd hoe die zou gaan na de zware dag van gisteren. Het opstaan ging in ieder geval goed. Slechts een klein beetje stram.
Voor de duurloop ging ik naar mijn vaste atlietiekvereniging AAC. Ik had me daar aangemeld als 'pacer' met een tempo van 4.45min per km voor de trainingslopen van de marathon van Rotterdam. Een aantal weken terug had ik er ook al de 25km gelopen en vandaag stond de 30km op het programma. Het is een leuke afwisseling in het trainingsprogramma.
Als pacer dien je bij een trainingsloop zo gelijkmatig mogelijk één tempo te lopen. Voor mij dus 4.45min per km. De vorige keer was me dat goed gelukt. Het tempo is voor mij 15sec sneller dan dat ik mijn duurlopen vorig jaar deed. Ik heb dit bewust gedaan, met de bedoeling wat sneller te gaan lopen tijdens de triathlon.
Het was vandaag maar een barre dag. We starten in de regen en eindigden in de regen. Tijdens het lopen was het geloof ik een half uurtje droog. Op zich vind ik dit niet zo heel erg. De temperatuur was relatief hoof en het tempo vlot. Echt koud heb ik het dan ook niet gehad.
De bedoeling van het pacen is dat je een groepje andere lopers begeleidt. Echter bij het opstellen van de start kwam er helemaal niemand bij mijn staan. De vorige keer had ik er nog 5 en nu dus niemand. Blijkbaar waren dat allemaal mooi weer lopers. Ik ging dus alleen van start en kwam ook weer alleen binnen. Het was dus een eenzame loop. Beetje jammer. Maar aan de andere kant kon ik me weer vrij bewegen. Ik kon onderweg dus plassen wanneer ik wilde en mijn eigen tempo bepalen. Dat laatste bleef gewoon 4.45min per km.
De 30km gingen vlot voorbij en ik voelde me op het eind nog goed. Ook het onderweg drinken uit mijn drankbelt ging goed. Alhoewel deze op het eind een keer los schoot en op de grond viel. Toen ik hem op wilde rapen merkte ik toch dat ik aardig vermoeid was. De regen en de kou hadden hun uitwerking op de spieren wel gedaan.
Na terugkomst in de kantine van AAC werden we zoals gewoonlijk weer heerlijk verzorgd door de vrijwilligers (w.o. Agnes) met een kop warme erwtensoep en lekkere broodjes. Na zo`n regenloop geniet je hier dubbel van.
zondag 28 februari 2010
zaterdag 27 februari 2010
Triple training
Pfff, zware dag trainen achter de rug. Mijn eigen vertrouwde zwembad was dicht vanwege onderhoud. Dat maakte de training vandaag logistiek wat lastig. Ik had naast zwemmen namelijk ook 6 uur fietsen op het programma staan. Afgelopen dagen had ik me bedacht deze weer eens buiten te gaan doen. Maar hoe dichter ik bij de training kwam hoe minder ik daar zin in kreeg. Uiteindelijk besloot ik de fietstraining binnen te doen en in tweeën te knippen en daar tussedoor de zwemtraining te doen. Ik had namelijk gelezen dat profrenners ook wel eens hun lange duurtraining in tweeën knippen als ze deze binnen op de Tacx moeten uitvoeren.
Vanochtend om 7.30 uur startte ik met de eerste 3 uur op de Tacx. Dat ging best goed. Rustig pedalerend keek ik op tv wat er de afgelopen nacht allemaal in Vancouver was gebeurd. De tijd ging vlot voorbij. Na de training even douchen en toen goed eten. Vervolgens nog 30min op bed gelegen en toen met de auto naar het Mirandabad.
Ik had me voor het zwemmen een pittig programma gegeven. Ik kon deze week maar twee zwemtrainingen doen, dus dan ook maar maar twee goede prikkels geven. Het werd een pyramidetraining: 100-200-300-400-500-400-300-200-100 met nog wat in en uit zwemmen kwam ik op 3400m. De pyramide moest ik op drempelsnelheid zwemmen met korte intervalpauzes (20-30sec). De training ging goed. Het was wel even wennen in het andere bad, maar het was gelukkig niet al te druk. Toch was ik de snelste zwemmer en moest dus veel inhalen. Met af en toe wat oponthoud zwom ik alles op 1.30 per 100m. Moe en voldaan stapte ik na exact een uur het bad uit. Op naar de volgende training.
Na een korte rust met een klein dutje stapte ik weer met goede moed voor 3 uur op de Tacx. Dezelfde training als in de ochtend stond op het programma. Het ging redelijk, maar het was wel pittig. Het was mentaal bijten en vechten naar het einde van de drie uur. Hoogtepunten waren de poffertjes die Agnes kwam brengen, de drie donuts die ik at en de laatste 20min Omloop het Volk die ik op tv zag.
Vanochtend om 7.30 uur startte ik met de eerste 3 uur op de Tacx. Dat ging best goed. Rustig pedalerend keek ik op tv wat er de afgelopen nacht allemaal in Vancouver was gebeurd. De tijd ging vlot voorbij. Na de training even douchen en toen goed eten. Vervolgens nog 30min op bed gelegen en toen met de auto naar het Mirandabad.
Ik had me voor het zwemmen een pittig programma gegeven. Ik kon deze week maar twee zwemtrainingen doen, dus dan ook maar maar twee goede prikkels geven. Het werd een pyramidetraining: 100-200-300-400-500-400-300-200-100 met nog wat in en uit zwemmen kwam ik op 3400m. De pyramide moest ik op drempelsnelheid zwemmen met korte intervalpauzes (20-30sec). De training ging goed. Het was wel even wennen in het andere bad, maar het was gelukkig niet al te druk. Toch was ik de snelste zwemmer en moest dus veel inhalen. Met af en toe wat oponthoud zwom ik alles op 1.30 per 100m. Moe en voldaan stapte ik na exact een uur het bad uit. Op naar de volgende training.
Na een korte rust met een klein dutje stapte ik weer met goede moed voor 3 uur op de Tacx. Dezelfde training als in de ochtend stond op het programma. Het ging redelijk, maar het was wel pittig. Het was mentaal bijten en vechten naar het einde van de drie uur. Hoogtepunten waren de poffertjes die Agnes kwam brengen, de drie donuts die ik at en de laatste 20min Omloop het Volk die ik op tv zag.
vrijdag 26 februari 2010
Genietmomentje
Vandaag begon de dag weer vroeg. Om 5.15 uur sta ik naast mijn bed. Ik ben blij dat het me weer gelukt is om op tijd naar bed te gaan. Dat heeft ook een deel te maken met dat Agnes ziek is. Toch ben ik van plan dit de komende tijd vol te gaan houden.
Om 5.45 uur kruip ik op de Tacx voor anderhalf uur pittige training. Maar na het eerste blokje interval laat ik de rest schieten. Het lukt me niet om de betreffende hartslagzone vast te houden. De rest van de training doe ik het rustig aan. Ook in de meteen er op volgende looptraining hou ik me wat in. Het gaat goed, maar niet overdreven. Ik voel dat ik nog niet helemaal de 'swing' weer te pakken heb.
Toch was er weer een genietmomentje tijdens de looptraining. Een wat oudere onbekende mevrouw fietst me voorbij, draait zich om en roept "wat loopt u mooi". Ik glimlach en bedank haar. Daarna voel ik me, vanwege de vermoeidheid, even emotioneel en geniet na van dit moment. Wat bijzonder. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Mijn training kan niet meer stuk.
Om 5.45 uur kruip ik op de Tacx voor anderhalf uur pittige training. Maar na het eerste blokje interval laat ik de rest schieten. Het lukt me niet om de betreffende hartslagzone vast te houden. De rest van de training doe ik het rustig aan. Ook in de meteen er op volgende looptraining hou ik me wat in. Het gaat goed, maar niet overdreven. Ik voel dat ik nog niet helemaal de 'swing' weer te pakken heb.
Toch was er weer een genietmomentje tijdens de looptraining. Een wat oudere onbekende mevrouw fietst me voorbij, draait zich om en roept "wat loopt u mooi". Ik glimlach en bedank haar. Daarna voel ik me, vanwege de vermoeidheid, even emotioneel en geniet na van dit moment. Wat bijzonder. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Mijn training kan niet meer stuk.
Hoe verschillend zijn atleten
Ondanks dat ik me donderdag een stuk fitter voel en ik zin heb om weer goed te trainen, besluit ik het toch rustig aan te doen. In de middag onder de zonnebank lukt het me om me volledig te relaxen. Dat doet goed, De zwemtraining `s avonds gaat ook goed. Ik doe tijdens de reguliere training een 1200m, gevolgd door een 2000m. Daarna duik ik nog voor 10min in het andere bad om nog 400m uit te zwemmen. Na de training voel ik dat al mijn borstspieren zijn opgezwollen. Prima, ze hebben ook flink moeten werken.
Het mooie van deze training vond ik dat ik weer zag hoe verschillend atleten kunnen zijn. Voor aanvang van de training komt een clubgenoot naar me toe en zegt "ga je nu weer in die vrije baan liggen en ga je gewoon een eind zwemmen tot het uur voorbij is". Het komt een beetje denigrerend op me over. Alsof ik gewoon maar wat doe zonder er bij na te denken. Ik schenk er verder geen aandacht aan en ga naar de beoogde vrije baan. Daar praat ik nog even met een andere triatleet die ook altijd in de vrije baan zwemt. Ik zie dat hij een vol a4-tje heeft waarop zijn training staat uitgeschreven. Nieuwsgierig vraag ik er naar. Heel serieus vertelt hij me hoe zijn training is opgebouwd en waar de accenten liggen. Ik geniet hier van en steek veel op. Hij is één van de beste zwemmers op de lange afstand binnen de Nederlandse triathlon wereld. Ik snap nu waarom. Zo veel aandacht aan zijn training, terwijl hij al zo goed is. Volledig tegengesteld aan de eerstgenoemde atleet die ik tegenkwam. Logisch dat deze zelden boven zichzelf uitstijgt en zich vaak afvraagt waaraan dat ligt. Mijn inziens is het een kwestie van de juiste instelling hebben.
Het mooie van deze training vond ik dat ik weer zag hoe verschillend atleten kunnen zijn. Voor aanvang van de training komt een clubgenoot naar me toe en zegt "ga je nu weer in die vrije baan liggen en ga je gewoon een eind zwemmen tot het uur voorbij is". Het komt een beetje denigrerend op me over. Alsof ik gewoon maar wat doe zonder er bij na te denken. Ik schenk er verder geen aandacht aan en ga naar de beoogde vrije baan. Daar praat ik nog even met een andere triatleet die ook altijd in de vrije baan zwemt. Ik zie dat hij een vol a4-tje heeft waarop zijn training staat uitgeschreven. Nieuwsgierig vraag ik er naar. Heel serieus vertelt hij me hoe zijn training is opgebouwd en waar de accenten liggen. Ik geniet hier van en steek veel op. Hij is één van de beste zwemmers op de lange afstand binnen de Nederlandse triathlon wereld. Ik snap nu waarom. Zo veel aandacht aan zijn training, terwijl hij al zo goed is. Volledig tegengesteld aan de eerstgenoemde atleet die ik tegenkwam. Logisch dat deze zelden boven zichzelf uitstijgt en zich vaak afvraagt waaraan dat ligt. Mijn inziens is het een kwestie van de juiste instelling hebben.
woensdag 24 februari 2010
Keuzes maken
Wanneer ik nog in bed lig voel ik me goed. Ik ben vandaag thuis van mijn werk en plan om drie goede trainingen te gaan doen. Eerst naar het Mirandabad om te zwemmen. Dat heb ik immers zaterdag voor het laatst gedaan. De armspieren mogen best weer eens geprikkeld worden. Dan even herstellen om vervolgens 4 uurtjes te fietsen. Dan weer wat herstellen met eten en slapen om de dag te eindigen met een goede duurloop. Maar een kwartier nadat ik ben opgestaan besluit ik alle trainingen te schrappen. Ik voel aan mijn maag en spieren dat ik niet fit ben. Balen.
Ik kwakkel door de morgen en doe het rustig aan. Misschien dat ik vanmiddag nog een stukje kan gaan fietsen bedenk ik me. Nadat de werkster weg is kruip ik om 13.00 mijn bed in. Twee uur later wordt ik wakker. Ik voel me een stuk frisser. Blijkbaar had ik dit nodig. Ondanks dat het me veel moeite kost besluit ik om vandaag niet te trainen. Dat betekend dat ik deze week niet netjes m`n uren maak en dat er een hap zit in de mooi opgebouwde trainingsstaatjes. Ook daar baal ik van. Ik besluit om deze week rustig af te maken en het als een soort rustweek te beschouwen.
Ik vraag me af hoe het zo ver gekomen is. Ik was goed bezig en kon de training goed aan. Natuurlijk ben ik altijd wel bang voor wat overtraining, maar daar waren geen symptomen voor. Ik denk dat een aantal zaken mijn emmertje met stress deze week wat meer hebben gevuld dan gebruikelijk was. Een paar gezellige avonden, een aantal keer laat naar bed, wat minder goed gegeten en wat drukker op mijn werk hebben er denk ik toe geleid dat het even wat minder gaat. Keuzes maken wanneer je serieus sport is toch wel belangrijk. Ik neem me voor om de laatste 8 weken die me scheid van één van mijn belangrijkste wedstrijden goed aan te pakken. Ik ga toch niet zo maar 4 maanden hard trainen weggooien.
Ik kwakkel door de morgen en doe het rustig aan. Misschien dat ik vanmiddag nog een stukje kan gaan fietsen bedenk ik me. Nadat de werkster weg is kruip ik om 13.00 mijn bed in. Twee uur later wordt ik wakker. Ik voel me een stuk frisser. Blijkbaar had ik dit nodig. Ondanks dat het me veel moeite kost besluit ik om vandaag niet te trainen. Dat betekend dat ik deze week niet netjes m`n uren maak en dat er een hap zit in de mooi opgebouwde trainingsstaatjes. Ook daar baal ik van. Ik besluit om deze week rustig af te maken en het als een soort rustweek te beschouwen.
Ik vraag me af hoe het zo ver gekomen is. Ik was goed bezig en kon de training goed aan. Natuurlijk ben ik altijd wel bang voor wat overtraining, maar daar waren geen symptomen voor. Ik denk dat een aantal zaken mijn emmertje met stress deze week wat meer hebben gevuld dan gebruikelijk was. Een paar gezellige avonden, een aantal keer laat naar bed, wat minder goed gegeten en wat drukker op mijn werk hebben er denk ik toe geleid dat het even wat minder gaat. Keuzes maken wanneer je serieus sport is toch wel belangrijk. Ik neem me voor om de laatste 8 weken die me scheid van één van mijn belangrijkste wedstrijden goed aan te pakken. Ik ga toch niet zo maar 4 maanden hard trainen weggooien.
dinsdag 23 februari 2010
Een moeizame start
Deze week is een lastige trainingsweek voor me. Dat heeft vooral te maken met mijn werk. Normaal gesproken kan ik dit redelijk vrij indelen, maar nu is er een klas leerlingvliegers binnen. Ik moet ze drie volle dagen lesgeven. Dat eist zijn tol heb ik gemerkt.
Gisteren was ik nog wat moe van het weekend. Maar toch had ik goede moed om de twee trainingen die ik had gepland te gaan voltooien. Ik was op tijd klaar met lesgeven en als ik zou opschieten dan kon ik nog snel bij een zwembad in de buurt een zwemtraining afwerken. Helaas bij het zwembad aangekomen bleek er geen banenzwemmen te zijn ivm de vakantie. Het was ook erg druk zodat de kassajuf me afrade om te gaan zwemmen. OK, dan maar niet dacht ik. Ben ik mooi op tijd thuis om nog een fietstraining te doen. Hoefde ik me in iedergeval wat minder te haasten.
Thuis aangekomen, Agnes snel gedag gezegd en op de Tacx gesprongen voor twee uurtjes trainen. Dat ging best goed. Ik had snel een goed ritme te pakken en trapte ruim een uur tussen 230-240 watt. Toen wat rustiger om vervolgens 3 blokjes te doen van 8min op HF 160-170. Ik kon 1 blok volhouden, toen was mijn energie op. Het was inmiddels ook 18.00 uur en ik had voor het laatst gegeten om 13.00 uur. Slecht getimed van me. Ik fietste de rest van de training dan ook rustig uit.
'S avonds met Agnes nog naar het theater (De Kleine Komedie) voor de voorstelling Jurk van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis vd Ven. Het was vermakelijk maar niet super. Ik had wat meer verwacht van Jeroen, want ik ben een grote fan van hem. De voorstelling leek erg op die van Acda & De Munnik of Veldhuis & Kemper. Wat sketches en liedjes aan elkaar geknoopt. Ik zag er geen lijn in.
Na een wat korte nacht stond er vandaag een pittige looptraining en een zwemtraining op het programma. Echter, de pittige looptraining werd een heel rustige duurtraining. Ik merkte meteen in het begin van de training dat de hele dag staand lesgeven z`n tol had geëist van mijn knieën. Ik voelde tijdens het lopen alsware de pijn in mijn kraakbeen. Ik koos dus maar een route door het bos op zachte bosgrond en had even geen zin in asfalt. Plichtmatig maakte ik mijn training af.
Helaas bleek er wat meer aan de hand. Na de training had ik een gevoel van onbehagen. Ik herstelde slecht en had geen zin om te eten of te drinken. Ook voelde ik mijn hoofd erg lang nagloeien, ondanks dat ik heel rustig had gelopen. Ik was bang om iets onder de leden te hebben. Op weg naar huis in de auto voelde ik me langzaam beter worden, maar toch besloot ik om de zwemtraining van vanavond maar te schrappen. Bij het uit de auto stappen voelde ik ook her en der wat spierpijn die ik normaal nooit voel. Voor mij was dit een teken dat ik maar even rust moest nemen. Altijd luisteren naar je lichaam.
Gisteren was ik nog wat moe van het weekend. Maar toch had ik goede moed om de twee trainingen die ik had gepland te gaan voltooien. Ik was op tijd klaar met lesgeven en als ik zou opschieten dan kon ik nog snel bij een zwembad in de buurt een zwemtraining afwerken. Helaas bij het zwembad aangekomen bleek er geen banenzwemmen te zijn ivm de vakantie. Het was ook erg druk zodat de kassajuf me afrade om te gaan zwemmen. OK, dan maar niet dacht ik. Ben ik mooi op tijd thuis om nog een fietstraining te doen. Hoefde ik me in iedergeval wat minder te haasten.
Thuis aangekomen, Agnes snel gedag gezegd en op de Tacx gesprongen voor twee uurtjes trainen. Dat ging best goed. Ik had snel een goed ritme te pakken en trapte ruim een uur tussen 230-240 watt. Toen wat rustiger om vervolgens 3 blokjes te doen van 8min op HF 160-170. Ik kon 1 blok volhouden, toen was mijn energie op. Het was inmiddels ook 18.00 uur en ik had voor het laatst gegeten om 13.00 uur. Slecht getimed van me. Ik fietste de rest van de training dan ook rustig uit.
'S avonds met Agnes nog naar het theater (De Kleine Komedie) voor de voorstelling Jurk van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis vd Ven. Het was vermakelijk maar niet super. Ik had wat meer verwacht van Jeroen, want ik ben een grote fan van hem. De voorstelling leek erg op die van Acda & De Munnik of Veldhuis & Kemper. Wat sketches en liedjes aan elkaar geknoopt. Ik zag er geen lijn in.
Na een wat korte nacht stond er vandaag een pittige looptraining en een zwemtraining op het programma. Echter, de pittige looptraining werd een heel rustige duurtraining. Ik merkte meteen in het begin van de training dat de hele dag staand lesgeven z`n tol had geëist van mijn knieën. Ik voelde tijdens het lopen alsware de pijn in mijn kraakbeen. Ik koos dus maar een route door het bos op zachte bosgrond en had even geen zin in asfalt. Plichtmatig maakte ik mijn training af.
Helaas bleek er wat meer aan de hand. Na de training had ik een gevoel van onbehagen. Ik herstelde slecht en had geen zin om te eten of te drinken. Ook voelde ik mijn hoofd erg lang nagloeien, ondanks dat ik heel rustig had gelopen. Ik was bang om iets onder de leden te hebben. Op weg naar huis in de auto voelde ik me langzaam beter worden, maar toch besloot ik om de zwemtraining van vanavond maar te schrappen. Bij het uit de auto stappen voelde ik ook her en der wat spierpijn die ik normaal nooit voel. Voor mij was dit een teken dat ik maar even rust moest nemen. Altijd luisteren naar je lichaam.
zondag 21 februari 2010
Prima dagje
De dag begon wat stroef. Opgebleven voor het schaatsen. Dus iets te weinig slaap. Maar vervolgens `s ochtends niet kunnen beginnen met een goede douche is niks voor mij. Het ontbijt met de door mijn schoonpa gebakken pancakes maakte het weer voor een groot deel goed en vol goede moed gingen Agnes en ik naar Apeldoorn. Vandaag had ik een trainingswedstrijd op het programma staan. De Asselronde van de Midwintermarathon. Dit is een loop van 27,5km door een mooi natuurgebied. Hij staat ook genoemd in het boek "De 30 mooiste lopen van Nederland". Ik heb er daar al veel van gedaan en de Asselronde stond hoog op mijn verlanglijstje.Een trainingswedstrijd en dus niet een wedstrijd. Niet volle bak weg voor een goede prestatie, maar rustiger met andere doelstellingen. Voor mij was dat het lopen op een tempo van 4.30min per km en het lopen met een drankbelt. Deze drankbelt heeft 6 flesjes aan zich hangen die samen een liter water of sportdrank kunnen bevatten. Ik heb de laatste tijd gemerkt dat als ik me onderweg tijdens het lopen goed verzorg, ik het tempo beter kan vasthouden en dat mijn lichaam beter herstelt na een training. Dus wanneer ik langer dan 1,5 uur ga lopen dan gaat de drankbelt om. Meestal is dat dus op de langere duurlopen. Maar in de training is dan het tempo niet zo hoog en is de drankbelt relatief stabiel. Nu wilde ik hem testen op een wat hoger tempo. Het tempo wat ik straks in Zuid-Afrika tijdens de IM wil gaan lopen.
Ik was wat laat bij de wedstrijd en startte dan ook bijna achteraan. Dat betekent dat ik in het begin alleen maar aan het inhalen was en goed moest zoeken hoe ik mensen kon passeren. De kilometers stonden netjes aangegeven en dus kon ik mooi mijn tijden klokken en het tempo controleren. Dat laatste was toch niet zo makkelijk als je zou denken. Het parkoer was namelijk nogal heuvelachtig. Het ging continu op en neer (uiteindelijk 150m geklommen). Mijn tempo wisselde dan ook regelmatig en ik moest me dan ook goed concentreren. Maar het ging goed en mijn hartslag bleef mooi tussen de 140 en 150. De laatste kilometers liepen vooral naar beneden en tot mijn verbazing liep ik redelijk makkelijk 4.15min per km met een HF van 143. Conditioneel zat het dus goed.
Ook het verzorgen onderweg ging goed. Ik nam niets aan van de organisatie en gebruikte alleen mijn eigen spullen. Het eerste half uur alleen water, daarna sportdrank en om de 40min een gelletje. De drankbelt bleef prima op z`n plaats zitten en op het eind voelde ik hem niet eens meer zitten. Conclusie: alle doelstellingen gehaald en heerlijk gelopen in een prachtige omgeving. Onderweg in de auto naar huis een heerlijke bak pastasalade gegeten. Die was nog over van het feestje op vrijdag. Ik herstelde prima. En toen ik na thuiskomst ook nog een uurtje had geslapen kon ik mooi nog even een hersteltraining van anderhalf uur op de Tacx uitvoeren. Het was een prima dag.
zaterdag 20 februari 2010
Boontje komt om zijn loontje
Hoe ga ik vandaag overleven vraag ik me vrijdagochtend af als ik om 5.15 uur opsta. Ik heb een beroerde nacht gehad. Door het schaatsten op tv slecht ingeslapen en vervolgens een paar keer wakker geweest en niet meer kunnen inslapen.
Om 5.45 uur stap ik op de Tacx voor anderhalf uur training met daar in 3x5min op HF160-170. Dit laatste blok schuif ik zo ver mogelijk naar achteren in de training. Eerst even lekker warm worden en zin krijgen. Die komt na drie kwartier en ik start mijn 3x5min. Het gaat goed en het lukt me elke keer beter om een Wattage van 330-340 vol te houden. Tevreden stap ik van mijn fiets en haast me om me om te kleden voor de looptraining. Nog even een rondje van 12km op wedstrijdtempo (HF140-150). Dat gaat heerlijk en ik geniet van het langzaam licht worden. De wereld ontwaakt.
Thuis gekomen neem ik snel een douche, pak mijn studiespullen en ga op de fiets naar de VU. Het regent een beetje, maar ik vind het niet erg. Dat betekend dat het warmer aan het worden is. Op naar de lente.
Met de gebruikelijke te verwachten dips, die ik counter met cola en dr. pepper, overleef ik weer een dag stilzitten in het warme leslokaal. Op naar het volgende evenement. Met mijn nieuwe studiegenoten gaan we een avond pokeren bij mij thuis. Gelukkig gaan ze nog even naar de Basket, het bruine café op de campus van de VU. Ik ga niet mee en snel me naar huis. Zo heb ik nog even een uurtje om bij te slapen. Gelukkig was Agnes vandaag vrij en heeft ze voor de gasten die vanavond komen het eten gekookt. Zonder haar had ik het nooit allemaal gered.
Het lukt me om nog een half uur te slapen en dan staan de eerste klasgenoten voor de deur. Het wordt een gezellige avond en zowaar drink ik ook nog twee flesjes bier. Om elf uur is iedereen de deur uit en duik ik mijn bed in. Helaas blijf ik op tv naar het langlaufen kijken en doe pas om 0.15 uur de tv uit. Dat was niet slim.
De volgende dag ben ik zoals gebruikelijk vroeg wakker. Het was een korte nacht. Om 9 uur lig ik in het zwembad en doe een matige zwemtraining. Ik merk dat ik moe ben en dobber wat met de rest mee. Mijn enige doel is om de afstand (2,5km) te halen en dat lukt me. Nu snel naar huis voor de fietstraining. Normaal ga ik lopen op zaterdag na de zwemtraining. Maar ik loop morgen een wedstrijd in Apeldoorn en dus heb ik mijn fietstraining naar vandaag verschoven.
Als ik na het zwemmen thuis kom voel ik me leeg. Ik eet nog wat pastasalade die over was van het feestje en stap totaal ongemotiveerd op de fiets. Ik heb nog precies 5 uur alvorens ik met Agnes naar mijn schoonouders ga. Mijn trainingsprogramma zegt eigenlijk dat ik 5.45 uur moet, maar dat zit er logistiek dus niet in. Maar ook dat had ik nooit gehaald. Na krap anderhalf uur stap ik mentaal helemaal leeg van de fiets. Ik zit er doorheen. Ik besluit een douche te nemen en duik mijn bed in.
Om 5.45 uur stap ik op de Tacx voor anderhalf uur training met daar in 3x5min op HF160-170. Dit laatste blok schuif ik zo ver mogelijk naar achteren in de training. Eerst even lekker warm worden en zin krijgen. Die komt na drie kwartier en ik start mijn 3x5min. Het gaat goed en het lukt me elke keer beter om een Wattage van 330-340 vol te houden. Tevreden stap ik van mijn fiets en haast me om me om te kleden voor de looptraining. Nog even een rondje van 12km op wedstrijdtempo (HF140-150). Dat gaat heerlijk en ik geniet van het langzaam licht worden. De wereld ontwaakt.
Thuis gekomen neem ik snel een douche, pak mijn studiespullen en ga op de fiets naar de VU. Het regent een beetje, maar ik vind het niet erg. Dat betekend dat het warmer aan het worden is. Op naar de lente.
Met de gebruikelijke te verwachten dips, die ik counter met cola en dr. pepper, overleef ik weer een dag stilzitten in het warme leslokaal. Op naar het volgende evenement. Met mijn nieuwe studiegenoten gaan we een avond pokeren bij mij thuis. Gelukkig gaan ze nog even naar de Basket, het bruine café op de campus van de VU. Ik ga niet mee en snel me naar huis. Zo heb ik nog even een uurtje om bij te slapen. Gelukkig was Agnes vandaag vrij en heeft ze voor de gasten die vanavond komen het eten gekookt. Zonder haar had ik het nooit allemaal gered.
Het lukt me om nog een half uur te slapen en dan staan de eerste klasgenoten voor de deur. Het wordt een gezellige avond en zowaar drink ik ook nog twee flesjes bier. Om elf uur is iedereen de deur uit en duik ik mijn bed in. Helaas blijf ik op tv naar het langlaufen kijken en doe pas om 0.15 uur de tv uit. Dat was niet slim.
De volgende dag ben ik zoals gebruikelijk vroeg wakker. Het was een korte nacht. Om 9 uur lig ik in het zwembad en doe een matige zwemtraining. Ik merk dat ik moe ben en dobber wat met de rest mee. Mijn enige doel is om de afstand (2,5km) te halen en dat lukt me. Nu snel naar huis voor de fietstraining. Normaal ga ik lopen op zaterdag na de zwemtraining. Maar ik loop morgen een wedstrijd in Apeldoorn en dus heb ik mijn fietstraining naar vandaag verschoven.
Als ik na het zwemmen thuis kom voel ik me leeg. Ik eet nog wat pastasalade die over was van het feestje en stap totaal ongemotiveerd op de fiets. Ik heb nog precies 5 uur alvorens ik met Agnes naar mijn schoonouders ga. Mijn trainingsprogramma zegt eigenlijk dat ik 5.45 uur moet, maar dat zit er logistiek dus niet in. Maar ook dat had ik nooit gehaald. Na krap anderhalf uur stap ik mentaal helemaal leeg van de fiets. Ik zit er doorheen. Ik besluit een douche te nemen en duik mijn bed in.
Ontspanning en spanning
Het trainen gaat de laatste dagen goed. Althans het ritme is er en de trainingen zijn bijna hetzelfde als vorige week. Woensdag heerlijk 3 uurtjes op de Tacx met 2x50min op wedstrijdtempo. Dat is best pittig. Continu staat er druk op m`n benen. Maar het gaat prima met een gemiddelde HF van 143. Ik ben tevreden, omdat het vooral een mentale kwestie is. Vorige week moest ik de training opdelen in blokjes van 25min en nu lukt het om telkens 50min vol te houden. Het is echt niet dat ik in een week fysiek zo veel beter ben geworden.
De looptraining `s avonds begint minder prettig. Ongeveer drie kwartier voor de training drink ik nog een glas sap. Ik weet dat ik dat niet moet doen, omdat ik er in de training last van krijg. Dat heeft te maken met de bloedsuikerspiegel die daardoor daalt in het begin van de training. Ik zie vlekken voor mijn ogen en voel me slap, een soort hypo. Ik kan me moeilijk concentreren, zie niet scherp en heb de neiging te gaan wandelen. Ik herken dit uit eerdere trainingen en weet dat ik er gewoon doorheen moet. Dat lukt me nu ook en na 25min voelt alles weer normaal. Ik loop soepel mijn training uit.
Donderdag is heerlijk, want dat is mijn relatieve rustdag. Maar het loopt niet helemaal lekker. Na mijn werk ga ik nog wel lekker naar de zonnebank voor een kwartiertje bruinen. Dat is vast ter voorbereiding voor het mooie weer in Zuid-Afrika. Ook kan ik me er heerlijk ontspannen. Maar die ontspanning wordt gevolgd door stress als ik naar huis rijdt. Er gaan diverse lampjes op mijn dashboard knipperen. Ik hoop dat ik nog thuis kom. Dat gaat gelukkig goed en ik rijdt meteen naar de garage voor controle. Nu kunnen ze me niet helpen. Pas volgende week dinsdag of als ik eerder ergens langs de kant van de weg stil kom te staan. Fraai is dat. Dat wordt weinig ontspannen rijden de komende tijd.
Snel duik ik nog even de supermarkt in. Vrijdagavond organiseer ik een soort van feestje dus is er drank en eten nodig. Thuisgekomen eet ik samen met Agnes het restje Lasagne van deze week op en samen gaan we naar de zwemtraining. Een lekkere duurtraining in baan 1. Blik op oneindig en gaan. Gosse zwemt met me mee en samen leggen we relatief eenvoudig een 1400 en een 1800 meter af. Ik voel me voldaan.
De looptraining `s avonds begint minder prettig. Ongeveer drie kwartier voor de training drink ik nog een glas sap. Ik weet dat ik dat niet moet doen, omdat ik er in de training last van krijg. Dat heeft te maken met de bloedsuikerspiegel die daardoor daalt in het begin van de training. Ik zie vlekken voor mijn ogen en voel me slap, een soort hypo. Ik kan me moeilijk concentreren, zie niet scherp en heb de neiging te gaan wandelen. Ik herken dit uit eerdere trainingen en weet dat ik er gewoon doorheen moet. Dat lukt me nu ook en na 25min voelt alles weer normaal. Ik loop soepel mijn training uit.
Donderdag is heerlijk, want dat is mijn relatieve rustdag. Maar het loopt niet helemaal lekker. Na mijn werk ga ik nog wel lekker naar de zonnebank voor een kwartiertje bruinen. Dat is vast ter voorbereiding voor het mooie weer in Zuid-Afrika. Ook kan ik me er heerlijk ontspannen. Maar die ontspanning wordt gevolgd door stress als ik naar huis rijdt. Er gaan diverse lampjes op mijn dashboard knipperen. Ik hoop dat ik nog thuis kom. Dat gaat gelukkig goed en ik rijdt meteen naar de garage voor controle. Nu kunnen ze me niet helpen. Pas volgende week dinsdag of als ik eerder ergens langs de kant van de weg stil kom te staan. Fraai is dat. Dat wordt weinig ontspannen rijden de komende tijd.
Snel duik ik nog even de supermarkt in. Vrijdagavond organiseer ik een soort van feestje dus is er drank en eten nodig. Thuisgekomen eet ik samen met Agnes het restje Lasagne van deze week op en samen gaan we naar de zwemtraining. Een lekkere duurtraining in baan 1. Blik op oneindig en gaan. Gosse zwemt met me mee en samen leggen we relatief eenvoudig een 1400 en een 1800 meter af. Ik voel me voldaan.
dinsdag 16 februari 2010
Ups en downs
Vandaag met een beetje stijve rugspieren opgestaan. Dat had ik ook wel verwacht na het lopen van gisteren door de sneeuw. De vorige keer had ik dat ook al. Op een of andere manier ga je door de sneeuw op een andere manier lopen en worden er spieren aangesproken die je normaal niet zo veel gebruikt. Maar al goed, om 11 uur begon ik met een pittige fietstraining. Nu op mijn wedstrijdfiets die op het werk staat. In het begin van de training is het altijd weer even wennen. Er zit toch wel een verschil tussen mijn trainings- en wedstrijdfiets. Het lijkt ook wel of mijn kniehoek wat anders is. Laatst wilde ik bij Chris Brands al een fietsmeting gaan doen, maar hij vertelde me dat het te kort voor de wedstrijd was. Nu nog iets aanpassen zou wel eens tot problemen kunnen leiden.
Na een minuut of 10 begint het fietsen te wennen en fiets ik dezelfde vermogens als op mijn trainingsfiets. Het programma is zoals gezegd pittig. 8 keer een lange beklimming. Ik simuleer dat door met een niet te hoog toerental een flinke weerstand weg te trappen. Belangrijk is hierbij dat mijn hartslag net onder de drempel blijft. Dit komt neer op een HF van 150-160.
De eerste interval is even wennen en schakelen naar de goede versnelling. Maar de volgende gaan steeds soepeler en ik kan het vermogen steeds constanter houden (275-280). Wel vraagt het steeds meer mentaal van me. Ik denk aan van alles. Soms focus ik me alleen maar op het wattage en zie ik het getal verspringen van 275,278,272,280, etc. Het wordt een spelletje om hem zo strak mogelijk te houden. Door te focussen op iets buiten mezelf voel ik de pijn in mijn benen niet. Maar af en toe wordt ik toch bruut teruggeworpen en daalt meteen het wattage. Let op je techniek, denk ik dan, trap rond! Uiteindelijk stap ik na 1.45 uur voldaan van de fiets. Op naar de lunch.
Op tijd naar huis, want ik wil snel een lasagne koken. We hebben nog wel rijst over van gisteren, maar ik wil graag een pasta hebben. Dat is vooral handig voor morgen. Dan eet ik onmiddelijk na de middagtraining, omdat even later de avondtraining op het programma staat. Goede herstelvoeding is dan erg belangrijk.
De lasagne is vlot klaar en staat in de oven. Nog even wat mailtjes checken en wachten tot Agnes thuis komt. Even later komt Agnes thuis en in de verte hoor ik een bedeesde 'hoi'. Ik vrees het ergste. En ja, helaas geen goed nieuws. De laatste IVF is niet aangeslagen. Ik wel en skip de zwemtraining. Nu even wat anders aan m`n hoofd.
maandag 15 februari 2010
It`s all about the numbers
Vanochtend stond de teller gewoon weer op nul. Nul uur getraind deze week. Dat maakt de start van de week altijd een beetje moeilijk.
Gisteren kon ik na mijn lange fietstraining nog een hele tijd genieten van wat ik de afgelopen week had bereikt. Op 15 minuten na had ik mijn hele programma afgewerkt. 10.7km zwemmen, 333km fietsen en 76km lopen oftewel 3.5o uur zwemmen, 11.05 uur fietsen en 6 uur lopen maakt een totaal van 20.55 uur trainen.
Na zo`n week verbaas ik me altijd waar ik toch de tijd en motivatie vandaan haal om aan dit soort getallen te komen. Goed plannen en stug volhouden. Stapje voor stapje kom je zo de week door en voor je het weet is het weer zondagmiddag en ben je klaar. Maar nu staat de teller weer op nul en beginnen we weer te bouwen aan een week van 21.8 uur.
De looptraining vandaag ging prima. Op het programma stond 40min op drempelsnelheid lopen. Er lag nog veel sneeuw op de eerste 1,5km fietspad. Het lukte me dan ook niet om op beoogde snelheid te lopen en de hartslag wilde ook niet voldoen omhoog. Maar even later toen ik weer asfalt onder de voeten had ging het soepel. Met een tempo van 3.55 min/km en een HF van 160 ging het vlotjes. Ik hielt me een beetje in, omdat ik vorige week toch wat last van mijn kuit had gekregen na het lopen. Die kou is toch niet zo goed voor de spieren als je op tempo moet lopen. Nu was het ook weer -2 graden dus voorzichtig aan. Ook de laatste 1,5km liep ik weer op sneeuw en dus werd ik natuurlijk geremd. Ik had er wel vrede mee.
`S avonds zwemmen altijd leuk. Het is leuk om met gelijkgestemden te trainen. Iedereen zoekt zijn baantje op en werkt het programma af dat we op krijgen. Ik heb er niet zo de vaart in en doe rustig mee. Ik voel een beetje mijn benen en zwem bijna alles met de pullboy. Heerlijk relaxed en vooral op mijn techniek lettend zwem ik mijn 2,5km. Het is weer mooi geweest voor vandaag. Snel naar huis om nog een stukje van de finale van 71 graden Noord te zien.
Gisteren kon ik na mijn lange fietstraining nog een hele tijd genieten van wat ik de afgelopen week had bereikt. Op 15 minuten na had ik mijn hele programma afgewerkt. 10.7km zwemmen, 333km fietsen en 76km lopen oftewel 3.5o uur zwemmen, 11.05 uur fietsen en 6 uur lopen maakt een totaal van 20.55 uur trainen.
Na zo`n week verbaas ik me altijd waar ik toch de tijd en motivatie vandaan haal om aan dit soort getallen te komen. Goed plannen en stug volhouden. Stapje voor stapje kom je zo de week door en voor je het weet is het weer zondagmiddag en ben je klaar. Maar nu staat de teller weer op nul en beginnen we weer te bouwen aan een week van 21.8 uur.
De looptraining vandaag ging prima. Op het programma stond 40min op drempelsnelheid lopen. Er lag nog veel sneeuw op de eerste 1,5km fietspad. Het lukte me dan ook niet om op beoogde snelheid te lopen en de hartslag wilde ook niet voldoen omhoog. Maar even later toen ik weer asfalt onder de voeten had ging het soepel. Met een tempo van 3.55 min/km en een HF van 160 ging het vlotjes. Ik hielt me een beetje in, omdat ik vorige week toch wat last van mijn kuit had gekregen na het lopen. Die kou is toch niet zo goed voor de spieren als je op tempo moet lopen. Nu was het ook weer -2 graden dus voorzichtig aan. Ook de laatste 1,5km liep ik weer op sneeuw en dus werd ik natuurlijk geremd. Ik had er wel vrede mee.
`S avonds zwemmen altijd leuk. Het is leuk om met gelijkgestemden te trainen. Iedereen zoekt zijn baantje op en werkt het programma af dat we op krijgen. Ik heb er niet zo de vaart in en doe rustig mee. Ik voel een beetje mijn benen en zwem bijna alles met de pullboy. Heerlijk relaxed en vooral op mijn techniek lettend zwem ik mijn 2,5km. Het is weer mooi geweest voor vandaag. Snel naar huis om nog een stukje van de finale van 71 graden Noord te zien.
zondag 14 februari 2010
Tacx rules
Zondag, de dag van de lange fietstraining. Dat valt deze winter niet mee. Ik geloof dat ik al zeker twee maanden niet meer buiten op de racefiets heb gezeten. Het is deze winter ook wel extreem. Ik heb nog wel een tijdje buiten gefietst, maar toe het begon te vriezen en te sneeuwen ging dat echt niet meer.
Dus naar binnen op de indoortrainer. Ik heb ook wel een Tacx, maar deze spintrainer van Technogym is net wat stabieler. Hij staat in de schuur en ik ben er van alle gemakken voorzien. Er staat een goede radio en ik heb de tv-kabel doorgetrokken zodat ik op een klein tv-tje ook nog wat kan zien. Maar vaak staat de laptop aan en kijk ik naar films.
Inmiddels ben ik zo ver met mijn trainingsprogramma dat ik flinke trainingen moet doen op de fiets. Elke week komt er 15 min bij. Vandaag stond er 5,5 uur op het programma. Dus vanochtend om 7 uur stapte ik op de fiets nadat ik van te voren het een en ander had klaar gezet om me fysiek en mentaal te ondersteunen:
- 2 liter sportdrank
- 1 liter water
- 1 blikje cola en een blikje dr. Pepper
- 2 koffiebroodjes
- 2 Luikse Wafels
- 1 film "The Blind Side"
- div. sportpsychologische artikelen
Zoals gezegd was de aftrap om 7 uur. Ik had gedacht meteen studio sport te kunnen gaan kijken met de herhalingen van de OS van de nacht. Blijkt dat pas om 8 uur te beginnen. Dus eerst maar even gaan lezen. In het begin van de training gaat dat nog wel aardig. Je hersenen doen het dan nog aardig en de Engelse teksten zijn dan nog wel te begrijpen. Maar na een uurtje wordt dat toch snel minder en dan lukt het me niet meer. Ook begin je na een half uur al aardig te zweten en wordt het papier steeds natter. Inmiddels is het 8 uur en begint studi sport. Natuurlijk veel beeld over gouden Sven. Die heb ik gisteren nog wel live gezien, maar niet meer wat er na kwam. Het is aardig om te zien en het inspireert me een beetje. Wat me meer inspireert zijn de beelden van het shorttrack en dan vooral de finale met Apolo Ohno. Ik ga er spontaan harder van fietsen. Om het half uur wordt er een gedeelte van de uitzending herhaald en dat zijn voor mij de momenten dat ik op het ligstuur ga liggen. Dit spelletje herhaalt zich een aantal maal en om 10 uur is de uitzending afgelopen.
Inmiddels heb ik er 3 uur op zitten en hoef ik nog maar 2,5 uur. Ik krijg vervolgens een gigantische dip. Ik schroef het wattage van de fiets wat omlaag om wat meer op souplesse te fietsen. Mijn hartslag daalt en ik herstel. Ik zet de muziek even wat harder en er komen een paar opzwepende nummers voorbij. Na een minuut of 10 gaat het wel weer en kan ik het wattage weer omhoog gooien. Het lukt me om de draad weer op te pakken. Dan is het nu tijd voor de film. Ik heb The Blind Side gedownload, omdat Sandra Bulloch er in speelt en zij daarvoor is genommineerd voor een Oscar. De film boeit me. Er zitten een aantal sportpsychologische dingetjes in en natuurlijk is het fijn om zo`n mooie vrouw als Sandra Bullock te zien.
De tijd kabbelt voorbij en als mijn trainingstijd er op zit blijkt de film nog niet afgelopen te zijn. Dan nog maar even door. Het is gelukkig maar 5 minuten en met een voldaan gevoel stap ik van mijn fiets. Ook nu heb ik net als gisteren het gevoel nog wel een half uur door te kunnen. Dat bewaren we dan maar voor volgende week.
Heerlijk gefiets met een gemiddelde hartslag van 121 en op een wattage tussen 230 en 240. Nu lekker herstellen en genieten van een vrije dag.
Dus naar binnen op de indoortrainer. Ik heb ook wel een Tacx, maar deze spintrainer van Technogym is net wat stabieler. Hij staat in de schuur en ik ben er van alle gemakken voorzien. Er staat een goede radio en ik heb de tv-kabel doorgetrokken zodat ik op een klein tv-tje ook nog wat kan zien. Maar vaak staat de laptop aan en kijk ik naar films.
Inmiddels ben ik zo ver met mijn trainingsprogramma dat ik flinke trainingen moet doen op de fiets. Elke week komt er 15 min bij. Vandaag stond er 5,5 uur op het programma. Dus vanochtend om 7 uur stapte ik op de fiets nadat ik van te voren het een en ander had klaar gezet om me fysiek en mentaal te ondersteunen:
- 2 liter sportdrank
- 1 liter water
- 1 blikje cola en een blikje dr. Pepper
- 2 koffiebroodjes
- 2 Luikse Wafels
- 1 film "The Blind Side"
- div. sportpsychologische artikelen
Zoals gezegd was de aftrap om 7 uur. Ik had gedacht meteen studio sport te kunnen gaan kijken met de herhalingen van de OS van de nacht. Blijkt dat pas om 8 uur te beginnen. Dus eerst maar even gaan lezen. In het begin van de training gaat dat nog wel aardig. Je hersenen doen het dan nog aardig en de Engelse teksten zijn dan nog wel te begrijpen. Maar na een uurtje wordt dat toch snel minder en dan lukt het me niet meer. Ook begin je na een half uur al aardig te zweten en wordt het papier steeds natter. Inmiddels is het 8 uur en begint studi sport. Natuurlijk veel beeld over gouden Sven. Die heb ik gisteren nog wel live gezien, maar niet meer wat er na kwam. Het is aardig om te zien en het inspireert me een beetje. Wat me meer inspireert zijn de beelden van het shorttrack en dan vooral de finale met Apolo Ohno. Ik ga er spontaan harder van fietsen. Om het half uur wordt er een gedeelte van de uitzending herhaald en dat zijn voor mij de momenten dat ik op het ligstuur ga liggen. Dit spelletje herhaalt zich een aantal maal en om 10 uur is de uitzending afgelopen.
Inmiddels heb ik er 3 uur op zitten en hoef ik nog maar 2,5 uur. Ik krijg vervolgens een gigantische dip. Ik schroef het wattage van de fiets wat omlaag om wat meer op souplesse te fietsen. Mijn hartslag daalt en ik herstel. Ik zet de muziek even wat harder en er komen een paar opzwepende nummers voorbij. Na een minuut of 10 gaat het wel weer en kan ik het wattage weer omhoog gooien. Het lukt me om de draad weer op te pakken. Dan is het nu tijd voor de film. Ik heb The Blind Side gedownload, omdat Sandra Bulloch er in speelt en zij daarvoor is genommineerd voor een Oscar. De film boeit me. Er zitten een aantal sportpsychologische dingetjes in en natuurlijk is het fijn om zo`n mooie vrouw als Sandra Bullock te zien.
De tijd kabbelt voorbij en als mijn trainingstijd er op zit blijkt de film nog niet afgelopen te zijn. Dan nog maar even door. Het is gelukkig maar 5 minuten en met een voldaan gevoel stap ik van mijn fiets. Ook nu heb ik net als gisteren het gevoel nog wel een half uur door te kunnen. Dat bewaren we dan maar voor volgende week.
Heerlijk gefiets met een gemiddelde hartslag van 121 en op een wattage tussen 230 en 240. Nu lekker herstellen en genieten van een vrije dag.
zaterdag 13 februari 2010
Heerlijke zaterdag
Zaterdag is altijd een van mijn favoriete trainingsdagen. En het ging vandaag dan ook erg lekker. Te beginnen met een redelijke zwemtraining. Mijn doel was om de afstand van 2,5km te zwemmen en mijn benen te ontzien. Hierna volgt immers nog een zware looptraining. Dat betekend ook dat ik af en toe moet smokkelen tijdens het zwemprogramma. We moeten best veel benen zwemmen. Als triatleet gebruik je die dingen nauwelijks tijdens het zwemmen en dus vind ik het altijd onzin als we benen moeten zwemmen. "Ja maar het is goed voor je techniek" wordt er dan geroepen. Ik heb daar een hard hoofd in. Meestal doe ik het wel een klein stukje, maar daarna ga ik over op een techniekoefening voor de armen. Veel belangrijker.
Het lopen op zaterdag doen we meestal met en hele groep. Vandaag zie ik Ivar en Paul? klaar staan. Ivar heeft ook Wouter Buist uitgenodigd. Hij is diegene die het blootsvoet lopen in Nederland promoot. Ivar vraagt of ik meeloop. Ze gaan ook nog wat versnellinkjes doen. Ik pas hier voor en kies mijn eigen route. Op het programma staat een duurloop van 2,5 uur. Dat is dus 5 rondjes Sloterplas à 6km maakt 30km. Het gaat prima. Ik loop steeds 4.50-4.55 per km. Omdat ik elk rondje wel een keer moet plassen, loop ik steeds 30min per rondje. Onderweg verzorg ik me met de flesjes drinken die ik aan mijn Fuelbelt heb hangen. Ik heb ook twee gelletjes bij. Dit alles doet me goed en de training verloopt soepel. Op het einde heb ik het gevoel nog wel een rondje te kunnen.
Snel rijd ik naar huis, neem een douche en maak een groot bord pasta. Hier geniet ik ook van: het herstel na een zware training. Goed eten, goed drinken en dan naar bed. Ik lig een uur op bed, mijn benen iets omhoof. Ik voel ze niet meer en ben totaal gewichtsloos. Heerlijk na 2,5 uur stampen.
Het lopen op zaterdag doen we meestal met en hele groep. Vandaag zie ik Ivar en Paul? klaar staan. Ivar heeft ook Wouter Buist uitgenodigd. Hij is diegene die het blootsvoet lopen in Nederland promoot. Ivar vraagt of ik meeloop. Ze gaan ook nog wat versnellinkjes doen. Ik pas hier voor en kies mijn eigen route. Op het programma staat een duurloop van 2,5 uur. Dat is dus 5 rondjes Sloterplas à 6km maakt 30km. Het gaat prima. Ik loop steeds 4.50-4.55 per km. Omdat ik elk rondje wel een keer moet plassen, loop ik steeds 30min per rondje. Onderweg verzorg ik me met de flesjes drinken die ik aan mijn Fuelbelt heb hangen. Ik heb ook twee gelletjes bij. Dit alles doet me goed en de training verloopt soepel. Op het einde heb ik het gevoel nog wel een rondje te kunnen.
Snel rijd ik naar huis, neem een douche en maak een groot bord pasta. Hier geniet ik ook van: het herstel na een zware training. Goed eten, goed drinken en dan naar bed. Ik lig een uur op bed, mijn benen iets omhoof. Ik voel ze niet meer en ben totaal gewichtsloos. Heerlijk na 2,5 uur stampen.
Zware dag, maar wel lekker
Gisteren heerlijk getraind. Het is wel even moeilijk opstarten om 6 uur `s ochtends. Ik verleng dan ook nog even mijn warming-up alvorens aan de pittige intervallen te beginnen. De eerste gingen wat stroef, maar daarna lukt het me om 3min de 330 Watt vast te houden. Dan weer even 3min pauze en dat zo een keer of acht. De hartslag is hoog 160-170, maar dat is niet het ergst. Het is voor al een mentale kwestie. De benen doen pijn en je ziet de seconden op het klokje langzaam wegtikken. Dan weer concetreren op de techniek en dan weer de ogen naar het klokje. Ik probeer steeds zo lang moeglijk niet naar de klok te kijken, maar dat is moeilijk.
De looptraing die er meteen op volgt gaat soepel. Ik heb nu helemaal geen last meer van deze overgang. Hoezeer ik mijn benen bij het fietsen ook uitput, het lopen daarna gaat nu echt soepel. Hierdoor weet ik dat ik goed getraind ben en dat sterkt me.
Na de training volgt de meeste stress. Ik heb een half uur de tijd om te douchen, mijn brood te smeren, mijn studiespullen te pakken en Agnes gedag te zeggen alvorens ik op de fiets spring voor een dagje studeren. Dat studeren is heerlijk. Ik volg de opleiding tot sportpsycholoog en zo`n dag met gelijk gezinden geeft me altijd veel energie.
Om 18.30 uur ben ik weer thuis en warm een maaltijd op in de magnetron. Ik ben alleen, want Agnes is naar haar ouders. Het is stil in huis en dat vind ik niet prettig. Ik kan mijn verhaal niet kwijt en zit maar een beetje suf naar de tv te staren. Ik val af en toe in slaap en ben uitgeput. Als ik weer wat energie eet ik in één keer een doos chocoladekoekjes op en een half zak chips. Ook daarom is het belangrijk dat Agnes thuis zou zijn. Dan had ik dat nooit gedaan.
De looptraing die er meteen op volgt gaat soepel. Ik heb nu helemaal geen last meer van deze overgang. Hoezeer ik mijn benen bij het fietsen ook uitput, het lopen daarna gaat nu echt soepel. Hierdoor weet ik dat ik goed getraind ben en dat sterkt me.
Na de training volgt de meeste stress. Ik heb een half uur de tijd om te douchen, mijn brood te smeren, mijn studiespullen te pakken en Agnes gedag te zeggen alvorens ik op de fiets spring voor een dagje studeren. Dat studeren is heerlijk. Ik volg de opleiding tot sportpsycholoog en zo`n dag met gelijk gezinden geeft me altijd veel energie.
Om 18.30 uur ben ik weer thuis en warm een maaltijd op in de magnetron. Ik ben alleen, want Agnes is naar haar ouders. Het is stil in huis en dat vind ik niet prettig. Ik kan mijn verhaal niet kwijt en zit maar een beetje suf naar de tv te staren. Ik val af en toe in slaap en ben uitgeput. Als ik weer wat energie eet ik in één keer een doos chocoladekoekjes op en een half zak chips. Ook daarom is het belangrijk dat Agnes thuis zou zijn. Dan had ik dat nooit gedaan.
donderdag 11 februari 2010
De relatieve rustdag
Donderdag is inprincipe mijn rustdag voor de benen. Ik heb er alleen een zwemtraining staan. Die heb ik zo juist gedaan en hij was heerlijk. Sinds kort zwem ik op donderdag in de baan met het vrije programma en doe dan een duurtraining. Heel langzaam en lekker extensief. Vandaag was het plan 2x1400m, maar het werd 2x1600m. Het ging super. Ik zwom met gemak 17min per kilometer en had op het eind nog energie over. Ik merk dat ik door deze trainingsvorm weer een stap maak in het zwemmen. Ook mentaal doet het me goed. Volhouden dus!
Morgen wordt weer een pittige dag. Om 9.30 uur begint mijn opleiding Sportpsychologie en daar voor moet dus nog worden getraind. Dat betekend om 6.00 uur op de fiets voor anderhalf uur, dan een snelle wissel om vervolgens een rondje Sloterplas op tempo HF145-155 te doen (12km). het wordt dan tijdens het lopen langzaam licht en je ziet de omgeving ontwaken. Dat vind ik altijd een bijzonder moment en kan daar van genieten.
Om 8.30 uur ben ik dan thuis, vlot douchen, hapje eten en dan snel op de fiets naar de VU. Het eerste uur van de les ben ik dan niet veel waard en een beetje suf. Langzaam trekt dat dan weer bij. Laat in de middag gaat dan langzaam het lampje weer uit. O, wat mis ik op zo`n dag mijn middagdutje :)
Morgen wordt weer een pittige dag. Om 9.30 uur begint mijn opleiding Sportpsychologie en daar voor moet dus nog worden getraind. Dat betekend om 6.00 uur op de fiets voor anderhalf uur, dan een snelle wissel om vervolgens een rondje Sloterplas op tempo HF145-155 te doen (12km). het wordt dan tijdens het lopen langzaam licht en je ziet de omgeving ontwaken. Dat vind ik altijd een bijzonder moment en kan daar van genieten.
Om 8.30 uur ben ik dan thuis, vlot douchen, hapje eten en dan snel op de fiets naar de VU. Het eerste uur van de les ben ik dan niet veel waard en een beetje suf. Langzaam trekt dat dan weer bij. Laat in de middag gaat dan langzaam het lampje weer uit. O, wat mis ik op zo`n dag mijn middagdutje :)
woensdag 10 februari 2010
Diploma-uitreiking Agnes
Het was een drukke dag gisteren. Als hoogtepunt stond de diploma-uitreiking van Agnes op het programma. Om 13.45 uur werden we in Utrecht verwacht. Natuurlijk moest er eerst nog worden getraind. Met 2,5 uur op de Tacx en nog eens 1,5 uur lopen betekende dat vroeg opstaan. Gelukkig heb ik daar geen problemen mee.
Om 7 uur lekker op de Tacx geklommen voor 2,5 uur hoog aeroob cruisen. Maar zoals vaker pas ik het programma als ik al onderweg ben een beetje aan afhankelijk van het gevoel. Na een kwartier warm fietsen en de eerste 10 min op hoog aeroob (HF140-150) had ik al in de gaten dat ik dat niet ging volhouden. Dit was te geestdodend en dus beloofde ik mezelf dat ik na elke 25 min ik 5 min op HF120-125 mocht fietsen. Dat ging een stuk beter. Elk blok ging steeds beter en ik zag het wattage omhoog kruipen (260 naar 275). Dat gaf me na de training een voldaan gevoel. Motiverend was ook de video van IM Hawaii 2006 gemaakt door de Oostenrijkers. Zij starten met een prachtig intro en brengen het goed in beeld.
Na een snelle douche, even wat gegeten en toen nog wat klusjes gedaan achter de pc. Ik had precies een uur pauze en dan zou ik met de looptraining moeten beginnen. Niet dat ik daar heel veel zin in had, want het had weer aardig gesneeuwd en dat gaat dan toch ten koste van de souplesse. Maar gelukkig viel het mee en liep ik de 2 rondjes Sloterplas (met aanloopstuk een totaal van 18km) in een krappe 1.25 uur. Prima training.
Weer een vlotte douche, hapje eten en toen nog snel even een half uurtje naar bed. Alles liep volgens plan en om 13.00 uur zat ik met Agnes en haar vriendin in de auto op weg naar Utrecht. Mijn schoonfamilie was er ook en het was allemaal erg gezellig. Tijdens de borrel wel zo veel mogelijk een stoel opgezocht, want m`n benen waren toch aardig moe. Dat staan is niet erg best voor je herstel. `S avonds tapas gegeten op het Mariaplein bij Maria. Een leuke tent met prima tapas. Niet echt een goede maaltijd voor me, maar daardoor liet ik het me niet minder smaken. En het ijsje toe heb ik ook niet geskipt. Als je dan toch een beetje zondigt moet je er ook van genieten!
Om 7 uur lekker op de Tacx geklommen voor 2,5 uur hoog aeroob cruisen. Maar zoals vaker pas ik het programma als ik al onderweg ben een beetje aan afhankelijk van het gevoel. Na een kwartier warm fietsen en de eerste 10 min op hoog aeroob (HF140-150) had ik al in de gaten dat ik dat niet ging volhouden. Dit was te geestdodend en dus beloofde ik mezelf dat ik na elke 25 min ik 5 min op HF120-125 mocht fietsen. Dat ging een stuk beter. Elk blok ging steeds beter en ik zag het wattage omhoog kruipen (260 naar 275). Dat gaf me na de training een voldaan gevoel. Motiverend was ook de video van IM Hawaii 2006 gemaakt door de Oostenrijkers. Zij starten met een prachtig intro en brengen het goed in beeld.
Na een snelle douche, even wat gegeten en toen nog wat klusjes gedaan achter de pc. Ik had precies een uur pauze en dan zou ik met de looptraining moeten beginnen. Niet dat ik daar heel veel zin in had, want het had weer aardig gesneeuwd en dat gaat dan toch ten koste van de souplesse. Maar gelukkig viel het mee en liep ik de 2 rondjes Sloterplas (met aanloopstuk een totaal van 18km) in een krappe 1.25 uur. Prima training.
Weer een vlotte douche, hapje eten en toen nog snel even een half uurtje naar bed. Alles liep volgens plan en om 13.00 uur zat ik met Agnes en haar vriendin in de auto op weg naar Utrecht. Mijn schoonfamilie was er ook en het was allemaal erg gezellig. Tijdens de borrel wel zo veel mogelijk een stoel opgezocht, want m`n benen waren toch aardig moe. Dat staan is niet erg best voor je herstel. `S avonds tapas gegeten op het Mariaplein bij Maria. Een leuke tent met prima tapas. Niet echt een goede maaltijd voor me, maar daardoor liet ik het me niet minder smaken. En het ijsje toe heb ik ook niet geskipt. Als je dan toch een beetje zondigt moet je er ook van genieten!
Mijn eerste weblog
Vandaag de start van mijn eerste weblog. Het laatste jaar veel bezig geweest met Twitter en Facebook. Echter, die gaven me niet de ruimte om mijn verhalen kwijt te kunnen. Ik ben benieuwd hoe het webbloggen me gaat bevallen. Ik ga proberen regelmatig mijn dagelijkse bezigheden te publiceren. Waarom? Ik vind het leuk de verhalen en gedachtes die ik heb te delen. Misschien doe je er ideeën mee op of inspireert het je tot bepaalde gedachten of daden. Dat zou ik mooi vinden.
Groet, Jason
Groet, Jason
Abonneren op:
Reacties (Atom)
