Gisteren heerlijk getraind. Het is wel even moeilijk opstarten om 6 uur `s ochtends. Ik verleng dan ook nog even mijn warming-up alvorens aan de pittige intervallen te beginnen. De eerste gingen wat stroef, maar daarna lukt het me om 3min de 330 Watt vast te houden. Dan weer even 3min pauze en dat zo een keer of acht. De hartslag is hoog 160-170, maar dat is niet het ergst. Het is voor al een mentale kwestie. De benen doen pijn en je ziet de seconden op het klokje langzaam wegtikken. Dan weer concetreren op de techniek en dan weer de ogen naar het klokje. Ik probeer steeds zo lang moeglijk niet naar de klok te kijken, maar dat is moeilijk.
De looptraing die er meteen op volgt gaat soepel. Ik heb nu helemaal geen last meer van deze overgang. Hoezeer ik mijn benen bij het fietsen ook uitput, het lopen daarna gaat nu echt soepel. Hierdoor weet ik dat ik goed getraind ben en dat sterkt me.
Na de training volgt de meeste stress. Ik heb een half uur de tijd om te douchen, mijn brood te smeren, mijn studiespullen te pakken en Agnes gedag te zeggen alvorens ik op de fiets spring voor een dagje studeren. Dat studeren is heerlijk. Ik volg de opleiding tot sportpsycholoog en zo`n dag met gelijk gezinden geeft me altijd veel energie.
Om 18.30 uur ben ik weer thuis en warm een maaltijd op in de magnetron. Ik ben alleen, want Agnes is naar haar ouders. Het is stil in huis en dat vind ik niet prettig. Ik kan mijn verhaal niet kwijt en zit maar een beetje suf naar de tv te staren. Ik val af en toe in slaap en ben uitgeput. Als ik weer wat energie eet ik in één keer een doos chocoladekoekjes op en een half zak chips. Ook daarom is het belangrijk dat Agnes thuis zou zijn. Dan had ik dat nooit gedaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten