Het is inmiddels 4 dagen na de wedstrijd. We hebben er twee dagen safari opzitten en dus een hoop beesten gezien en tig foto`s gemaakt. Nu hebben we net een auto gehuurd. Super spannend om voor het eerst links te rijden. Ik zeg alles hardop wat ik ga doen en doe. Zo kan Agnes eventueel ingrijpen als ik dreig te gaan spookrijden :).
Dit is voorlopig mijn laatste weblog. De wedstrijd in Zuid-Afrika zit er op. In Nederland ga ik nu diverse wesatrijden doen. Natuurlijk nadat ik voldoende ben hersteld van deze wedstrijd.
De volgende grote wedstrijd wordt natuurlijk de Ironman van Hawaii. Deze vind plaats in oktober. Tegen die tijd ga ik weer schrijven op deze weblog.
Nogmaals bedankt voor alle steun die ik heb gekregen en ik hoop dat jullie genoten hebben van alle berichten.
Groetjes en tot ziens,
Jason
donderdag 29 april 2010
maandag 26 april 2010
Wedstrijdverslag Ironman Zuid-Afrika 2010
Het zit er op. Het is de dag na een zeer enerverende dag met veel belevenissen. Zo juist hebben we het slot opgehaald dat mij een ticket verschaft voor mijn droomdoel. Meedoen met de triathlon der triathlons, de Ironman van Hawaii. Ik kan het haast nog niet geloven dat het me gelukt is. Een hele winter hard werken heeft me het resultaat gebracht waar ik op had gehoopt. Ik ben trots op mezelf dat het me gelukt is.
Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.
In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.
Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.
Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.
De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.
Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.
Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.
In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.
Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.
Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.
De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.
Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.
zaterdag 24 april 2010
De dag voor de wedstrijd
Eindelijk dan de laatste dag voor de wedstrijd. Ik kan haast niet wachten om morgen het avontuur aan te gaan.
Afgelopen nacht goed geslapen. Toch heb ik de hele dag een lichte hoofdpijn gehouden. Zou ik gisteren misschien iets te weinig hebben gedronken. Vandaag heb ik dat ieg gecompenseerd. ik geloof dat ik wel vier of vijf bidons met sportedrank op heb. Hierbij heb ik ORS toegevoegd zodat ik zeker weet dat ik morgen goed in de de elektrolieten en het zout zit. De verwachting is dat het 25grC wordt en dat betekend veel zweten.
Ik merkte het vanochtend al tijdens de drie traininkjes die ik deed. Het was al wat warmer en ik begon heel snel te zweten. Dat is een goed teken en geeft aan dat je goed geacclimatiseerd bent.
Het zwemmen ging wel lekker. De zee was wat kalmer en ik kwam gemakkelijk door de branding. Het water was wel iets koeler dan gisteren, maar nog steeds lekker. Ik zwom nog voor de officiele training en lag vrijwel alleen in het water. Op eens voelde ik wat "glads" langs mijn voeten glijeden waar ik toch de bibbers van kreeg. Ik realiseerde dat ik toch wel heel alleen was. Het was geen haai (ik dacht er wel aan) maar waarschijnlijk een kwal. Brrr, gelukkig zag ik een jetski naderenen voelde ik me weer wat veiliger.
Terug op het strand zag ik een niet zo mooi tafereel. Er was ook nog 1/10 Ironman voor trio's. Op het strand waren ze een van de deelnemers aan het reanimeren. Hij werd vervolgens al reanimerend weggedragen. Niet leuk om te zien.
Na dit kwartiertje zwemmen een half uurtje gefietst. Het was haast windstil en een warm zonnetje. Echt genieten dus. Ik merktetwel dat ik me morgen moet insmeren. Na het fietsen nog even 10 minuten gelopen en toen zat het er op. Lekker nog even op bed gelegen en toen met Agnes, Jac en Edward wat gegeten.
Om 16.30 uur mijn fiets afgeleverd in het parc fermee. Toch altijd weer indrukwekkend om 1800 mooie racefietsen bij elkaar te zien. Zeker als je dan ook nog 3 P4's op een rijtje ziet staan. Ik zag ook dat in mijn agegroep een aantal topfietsen stonden. Dat wil nog niet alles zeggen, maar wel dat er morgen flink zal worden gestreden. Ik zal er flink tegenaan moeten.
mocht je morgen de wedstrijd willen volgen dan kan dat via de onderstaande website's
live te volgen via:
http://ironman.com/coverage/?race=southafrica&year=2010
je kan ook een atleet persoonlijk opzoeken via ' athlete tracker'. Mijn startnummer is 1320 of op naam of per agegroep voor de hele klassering.
http://www.triangle.cc/event/?MicroSiteID=2
De wedstrijd begint morgenvroeg om 7 uur. Er is geen tijdsverschil met Nederland.
Ook nu ik de omstandigheden en de deelnemers hier heb gezien blijven mijn doelstellingen staan:
1. Slot voor Hawaii
2. Eindtijd onder de 9.30 uur
3. Lekker wedstrijd draaien
4. Podiumplaats
Grofweg mijn beoogde tijden op de onderdelen:
1. zwemmen binnen het uur en anders op de fiets binnen 1.05 uur
2. fietsen 5 tot 5.15 uur
3. lopen 3.10 tot 3.20 uur
Ik hoop dat ik morgenavond mag melden dat het goed gegaan is. Zo meteen (21.00 uur) ga ik naar bed om vervolgens om 4.00 uur op te staan. Het ontbijtbuffet in het hotel is dan open. Om 5.45 uur richting de start om daar de laatste voorbereidingen te treffen. En dan om 7.00 uur knallen !!!
Afgelopen nacht goed geslapen. Toch heb ik de hele dag een lichte hoofdpijn gehouden. Zou ik gisteren misschien iets te weinig hebben gedronken. Vandaag heb ik dat ieg gecompenseerd. ik geloof dat ik wel vier of vijf bidons met sportedrank op heb. Hierbij heb ik ORS toegevoegd zodat ik zeker weet dat ik morgen goed in de de elektrolieten en het zout zit. De verwachting is dat het 25grC wordt en dat betekend veel zweten.
Ik merkte het vanochtend al tijdens de drie traininkjes die ik deed. Het was al wat warmer en ik begon heel snel te zweten. Dat is een goed teken en geeft aan dat je goed geacclimatiseerd bent.
Het zwemmen ging wel lekker. De zee was wat kalmer en ik kwam gemakkelijk door de branding. Het water was wel iets koeler dan gisteren, maar nog steeds lekker. Ik zwom nog voor de officiele training en lag vrijwel alleen in het water. Op eens voelde ik wat "glads" langs mijn voeten glijeden waar ik toch de bibbers van kreeg. Ik realiseerde dat ik toch wel heel alleen was. Het was geen haai (ik dacht er wel aan) maar waarschijnlijk een kwal. Brrr, gelukkig zag ik een jetski naderenen voelde ik me weer wat veiliger.
Terug op het strand zag ik een niet zo mooi tafereel. Er was ook nog 1/10 Ironman voor trio's. Op het strand waren ze een van de deelnemers aan het reanimeren. Hij werd vervolgens al reanimerend weggedragen. Niet leuk om te zien.
Na dit kwartiertje zwemmen een half uurtje gefietst. Het was haast windstil en een warm zonnetje. Echt genieten dus. Ik merktetwel dat ik me morgen moet insmeren. Na het fietsen nog even 10 minuten gelopen en toen zat het er op. Lekker nog even op bed gelegen en toen met Agnes, Jac en Edward wat gegeten.
Om 16.30 uur mijn fiets afgeleverd in het parc fermee. Toch altijd weer indrukwekkend om 1800 mooie racefietsen bij elkaar te zien. Zeker als je dan ook nog 3 P4's op een rijtje ziet staan. Ik zag ook dat in mijn agegroep een aantal topfietsen stonden. Dat wil nog niet alles zeggen, maar wel dat er morgen flink zal worden gestreden. Ik zal er flink tegenaan moeten.
mocht je morgen de wedstrijd willen volgen dan kan dat via de onderstaande website's
live te volgen via:
http://ironman.com/coverage/?race=southafrica&year=2010
je kan ook een atleet persoonlijk opzoeken via ' athlete tracker'. Mijn startnummer is 1320 of op naam of per agegroep voor de hele klassering.
http://www.triangle.cc/event/?MicroSiteID=2
De wedstrijd begint morgenvroeg om 7 uur. Er is geen tijdsverschil met Nederland.
Ook nu ik de omstandigheden en de deelnemers hier heb gezien blijven mijn doelstellingen staan:
1. Slot voor Hawaii
2. Eindtijd onder de 9.30 uur
3. Lekker wedstrijd draaien
4. Podiumplaats
Grofweg mijn beoogde tijden op de onderdelen:
1. zwemmen binnen het uur en anders op de fiets binnen 1.05 uur
2. fietsen 5 tot 5.15 uur
3. lopen 3.10 tot 3.20 uur
Ik hoop dat ik morgenavond mag melden dat het goed gegaan is. Zo meteen (21.00 uur) ga ik naar bed om vervolgens om 4.00 uur op te staan. Het ontbijtbuffet in het hotel is dan open. Om 5.45 uur richting de start om daar de laatste voorbereidingen te treffen. En dan om 7.00 uur knallen !!!
vrijdag 23 april 2010
2 dagen tot de wedstrijd
Eindelijk weer een blog. Ik had het al wat eerder willen doen, maar door de hectiek en reismoeheid is het er niet eerder van gekomen.
Woensdag met KLM naar Kaapstad verliep goed. Op Schiphol was het megadruk, maar we hadden wat geluk en zo hadden we koffers en de fiets snel ingechekt. De vlucht naar Kaapstad was maar halfvol en dat geeft lekker wat rust (behalve dat jankend kind af en toe). Ook het personal entertainment system had een paar mooie films en dus waren de 11 uur vliegen zo voorbij. In Kaapstad een paar uur geslapen (aankomst 23 uur en vertrek 06 uur) en toen een uur vliegen naar Port Elisabeth (PE). Toen ik uit het vliegtuig stapte schrok ik me rot. Er stond me toch een puik wind. Ik vroeg me af of dat hier normaal was. Dan zou de wedstrijd een zware opgave worden.
We waren dus hardstikke vroeg in het hotel, maar konden gelukkig meteen inboeken. Kamer met uitzicht op zee wat wil je nog meer. (ook uitzicht op de McDonalds). Na een kort dutje met Jac en Edward afgesproken bij de registratie. Wat een feest was dat weer. Een mooie tas zonder goodies :( dus maar een hoop leuke dingen gekocht op de expo. Daarna gegeten en toen weer terug naar het hotel voor een dutje. Voor de middag stond er verkennen van het fietsparkoer op het programma. Maar het stormde zo hard en het regende dat het onverantwoord was. ik ben toen maar een half uurtje gaan lopen. Savonds gegeten met Jac en Edward en dat was erg gezellig.
Vandaag begon de dag met een korte zwemtraining. Het waaide gelukkig een stuk minder, maar af en toe was er wel een bui. De golven waren wel erg hoog en ik kreeg visioenen van mijn wedstrijd in Los Angeles waarbij ik niet door de branding kwam. Gelukkig lukte me dat nu wel. De zee was wel erg ruw, maar ik vond het wel leuk om een beetje te stoeien. Af en toe duwde ik een haai van me af en kon ik rustig zwemmen. Met die hoge golven is het wel lastig de boeien te vinden. Na twintig minuten weer terug op de kant om nog even wat starts te oefenen. Ik werd vervolgens nog geintervieuwd door de IM organisatie en kwam Mirjam Weerd tegen (Nederlandse Prof).
Na de training zou ik meteen met Jac gaan fietsen, maar het weer was te slecht nog. We besloten om smiddags na de lunch te gaan fietsen. Inmiddels was de wind gaan liggen en konden we rustig fietsen. Hoewel, ze rijden hier links. In de eerste 500m heb ik geloof ik wel 3x spookgereden. Echt wel ff wennen dus. Meer buiten de stad werd het wat rustiger met het verkeer en konden we lekker doorfietsen. Prachtige omgeving en het parkoer gaf me vertrouwen. Het klimmen stelt niet zo veel voor en ik trapte makkelijk tempo. Onderweg kwamen we nog een paar apen tegen langs de kant van de weg. Erg grappig.
Vanavond gaan we nog naar de pastaparty. Ook een evenement dat de spanning doet verhogen. Morgen dan nog even drie korte traininkjes en dan goed rusten. O ja, komende nacht is nog even belangrijk. Dat is de laatste nacht die je nog echt goed kan slapen. Vroeg naar bed dus.
Het gaat dus goed en ik heb onwijs veel zin in zondag. Het weer schijnt een stuk beter te worden. Niet te veel wind en 27 grade. Knallen dus !!!
Woensdag met KLM naar Kaapstad verliep goed. Op Schiphol was het megadruk, maar we hadden wat geluk en zo hadden we koffers en de fiets snel ingechekt. De vlucht naar Kaapstad was maar halfvol en dat geeft lekker wat rust (behalve dat jankend kind af en toe). Ook het personal entertainment system had een paar mooie films en dus waren de 11 uur vliegen zo voorbij. In Kaapstad een paar uur geslapen (aankomst 23 uur en vertrek 06 uur) en toen een uur vliegen naar Port Elisabeth (PE). Toen ik uit het vliegtuig stapte schrok ik me rot. Er stond me toch een puik wind. Ik vroeg me af of dat hier normaal was. Dan zou de wedstrijd een zware opgave worden.
We waren dus hardstikke vroeg in het hotel, maar konden gelukkig meteen inboeken. Kamer met uitzicht op zee wat wil je nog meer. (ook uitzicht op de McDonalds). Na een kort dutje met Jac en Edward afgesproken bij de registratie. Wat een feest was dat weer. Een mooie tas zonder goodies :( dus maar een hoop leuke dingen gekocht op de expo. Daarna gegeten en toen weer terug naar het hotel voor een dutje. Voor de middag stond er verkennen van het fietsparkoer op het programma. Maar het stormde zo hard en het regende dat het onverantwoord was. ik ben toen maar een half uurtje gaan lopen. Savonds gegeten met Jac en Edward en dat was erg gezellig.
Vandaag begon de dag met een korte zwemtraining. Het waaide gelukkig een stuk minder, maar af en toe was er wel een bui. De golven waren wel erg hoog en ik kreeg visioenen van mijn wedstrijd in Los Angeles waarbij ik niet door de branding kwam. Gelukkig lukte me dat nu wel. De zee was wel erg ruw, maar ik vond het wel leuk om een beetje te stoeien. Af en toe duwde ik een haai van me af en kon ik rustig zwemmen. Met die hoge golven is het wel lastig de boeien te vinden. Na twintig minuten weer terug op de kant om nog even wat starts te oefenen. Ik werd vervolgens nog geintervieuwd door de IM organisatie en kwam Mirjam Weerd tegen (Nederlandse Prof).
Na de training zou ik meteen met Jac gaan fietsen, maar het weer was te slecht nog. We besloten om smiddags na de lunch te gaan fietsen. Inmiddels was de wind gaan liggen en konden we rustig fietsen. Hoewel, ze rijden hier links. In de eerste 500m heb ik geloof ik wel 3x spookgereden. Echt wel ff wennen dus. Meer buiten de stad werd het wat rustiger met het verkeer en konden we lekker doorfietsen. Prachtige omgeving en het parkoer gaf me vertrouwen. Het klimmen stelt niet zo veel voor en ik trapte makkelijk tempo. Onderweg kwamen we nog een paar apen tegen langs de kant van de weg. Erg grappig.
Vanavond gaan we nog naar de pastaparty. Ook een evenement dat de spanning doet verhogen. Morgen dan nog even drie korte traininkjes en dan goed rusten. O ja, komende nacht is nog even belangrijk. Dat is de laatste nacht die je nog echt goed kan slapen. Vroeg naar bed dus.
Het gaat dus goed en ik heb onwijs veel zin in zondag. Het weer schijnt een stuk beter te worden. Niet te veel wind en 27 grade. Knallen dus !!!
maandag 19 april 2010
Zal het dan toch ...
Yes, de dag begint goed. Ik kijk net op teletekst en zie dat de vlucht van vandaag naar Johannesburg doorgaat. Dat geeft hoop dat morgen onze vlucht ook doorgaat. Gaat alles dan toch nog net op tijd in orde komen.
Ik zei al, het valt niet mee die onzekerheid in combinatie met het taperen. Het taperen geeft je al een niet te prettig gevoel en dan komt die onzekerheid van de reis er ook nog boven op. Een flinke aanslag op je mentale weerbaarheid.
Maar goed, gisteren wel weer lekker getraind. Laat in de ochtend 40 minuten gelopen samen met Agnes. Het zonnetje scheen heerlijk en het was een goede training. Beetje kletsen met Agnes en af en toe wat versnellingen. Bij het lopen is mijn gevoel erg goed. Ik heb zin in die marathon.
'S avonds nog even voor een half uurtje het zwembad ingedoken. Ook het zwemmen voelt en gaat nog steeds goed. Gisteren zelfs weer iets beter. Na een korte warming-up deed ik twee keer een start. Dat wil zeggen, 100m flink tempo en dan nog 200m wedstrijdtempo doorzwemmen. De 100m raffelde ik af in 1.20min en daarna kon ik doorzwemmen op 1.25min/100m. Dat gaat dus wel lekker. Daarna nog 400m vlot gezwommen zoals ik dat in de wedstrijd ook wil gaan doen. Het is wel lastig om het juiste tempo in te schatten, maar ik luister naar mijn ademhaling en weet dan wat ongeveer mijn intensiteit is. Ik kon 1.27min/100m goed volhouden. Ik teken voor 1.30min/100m tijdens de wedstrijd. Het zou me onder het uur brengen.
Vandaag kruip ik nog even voor een uur op de fiets. Wel moet ik nog even een nieuw tellertje monteren. De laatste keer deed hij het niet, erg irritant. Iets wat voor mij wel essentieel is tijdens de wedstrijd. Ik doe veel met getallen. Het is voor mij een motivator en geeft aan hoe het gaat.
Ook ga ik waarschijnlijk nog ander bandjes op de wielen leggen (Swalbe Ultremo`s R). Als het goed is is afgelopen vrijdag op mijn werk een pakketje binnengekomen met bandjes die ik via internet had besteld. Ze kwamen volgens mijn originele planning veel te laat binnen, maar nu kan ik ze mooi nog ff oppikken.
Dan moet ik nog even wat spullen ophalen voor clubgenoot Jac, die al in Zuid-Afrika zit. Dat is trouwens wel een rare situatie. Hij besloot vorige week pas definitief met de wedstrijd mee te doen en boek drie dagen later een vlucht. Net voordat het luchtruim wordt gesloten. Ik die al een half jaar aan het voorbereiden is, lukt het waarschijnlijk om nog maar net op tijd op de plaats van bestemming te komen. Dat is niet eerlijk :)
Ik zei al, het valt niet mee die onzekerheid in combinatie met het taperen. Het taperen geeft je al een niet te prettig gevoel en dan komt die onzekerheid van de reis er ook nog boven op. Een flinke aanslag op je mentale weerbaarheid.
Maar goed, gisteren wel weer lekker getraind. Laat in de ochtend 40 minuten gelopen samen met Agnes. Het zonnetje scheen heerlijk en het was een goede training. Beetje kletsen met Agnes en af en toe wat versnellingen. Bij het lopen is mijn gevoel erg goed. Ik heb zin in die marathon.
'S avonds nog even voor een half uurtje het zwembad ingedoken. Ook het zwemmen voelt en gaat nog steeds goed. Gisteren zelfs weer iets beter. Na een korte warming-up deed ik twee keer een start. Dat wil zeggen, 100m flink tempo en dan nog 200m wedstrijdtempo doorzwemmen. De 100m raffelde ik af in 1.20min en daarna kon ik doorzwemmen op 1.25min/100m. Dat gaat dus wel lekker. Daarna nog 400m vlot gezwommen zoals ik dat in de wedstrijd ook wil gaan doen. Het is wel lastig om het juiste tempo in te schatten, maar ik luister naar mijn ademhaling en weet dan wat ongeveer mijn intensiteit is. Ik kon 1.27min/100m goed volhouden. Ik teken voor 1.30min/100m tijdens de wedstrijd. Het zou me onder het uur brengen.
Vandaag kruip ik nog even voor een uur op de fiets. Wel moet ik nog even een nieuw tellertje monteren. De laatste keer deed hij het niet, erg irritant. Iets wat voor mij wel essentieel is tijdens de wedstrijd. Ik doe veel met getallen. Het is voor mij een motivator en geeft aan hoe het gaat.
Ook ga ik waarschijnlijk nog ander bandjes op de wielen leggen (Swalbe Ultremo`s R). Als het goed is is afgelopen vrijdag op mijn werk een pakketje binnengekomen met bandjes die ik via internet had besteld. Ze kwamen volgens mijn originele planning veel te laat binnen, maar nu kan ik ze mooi nog ff oppikken.
Dan moet ik nog even wat spullen ophalen voor clubgenoot Jac, die al in Zuid-Afrika zit. Dat is trouwens wel een rare situatie. Hij besloot vorige week pas definitief met de wedstrijd mee te doen en boek drie dagen later een vlucht. Net voordat het luchtruim wordt gesloten. Ik die al een half jaar aan het voorbereiden is, lukt het waarschijnlijk om nog maar net op tijd op de plaats van bestemming te komen. Dat is niet eerlijk :)
zondag 18 april 2010
Up en down
Het weekend is voorbij en mijn stemming is niet optimaal. Zo juist hebben we te horen gekregen dat Britisch Airways ook voor maandag alle vluchten heeft gecanceld. Dat betekend dat we weer in actie moeten komen om te regelen dat we in Port Elizabeth (PE) komen voor volgende week zondag. Na even zoeken op internet vinden we een nieuwe vlucht voor woensdag. Wel stappen we over op een andere taktiek. We kiezen niet meer voor Britisch Airways, omdat we dan altijd eerst naar Londen moeten vliegen. We boeken nu een vlucht van KLM die rechtstreeks vliegt op Kaapstad. De vlucht naar Kaapstad komt laat in de avond aan en pas de volgende ochtend om 6 uur vertrekt de vlucht naar PE. Dan zijn we als het goed is op donderdag om 7.10 uur in PE. Drie dagen voor de wedstrijd!
Het weekend was er één van twee totaal verschillende dagen. Zaterdag was een heerlijke dag. Ik had besloten om niet te gaan trainen en lekker te rusten. Alleen het gevoel dat je een dag niet hoeft te trainen doet me goed. Met de tram ben ik een uurtje naar de stad geweest om nog even wat te snuffelen bij "de Slegte", mijn favoriete boekhandel van tweedehands boeken. Ik heb weer een paar fraaie exemplaren voor een prikkie kunnen scoren. De rest van de dag heb ik thuis een beetje aangerommeld en vooral veel op bed gelegen. De film Invictus gekeken. Deze film van Clint Eastwood met Morgan Freeman gaat over de apartheid van Zuid-Afrika en de bijdrage van de Springbokken hier in. De Springbokken is het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika. Mooie film. Ook zijn Agnes en ik begonnen om de serie Dexter te bekijken. Ik heb een paar seizoenen gedownload dus kunnen we lekker veel achter elkaar bekijken.
Vandaag was een mindere dag. Slecht geslapen, ik weet niet waardoor. Waarschijnlijk van het inslapen, want Agnes bleef wat langer tv kijken. Als eerste ben ik vanochtend gaan zwemmen. Een kleine 40 minuten met wetsuit in het zwembad. Dat zwemt prima, maar is alleen ontzettend warm. Het was verder een saaie, suffe en doelloze training.
Vervolgens ben ik thuis weer even naar bed gegaan om nog wat slaap in te halen. Dat lukte voor een uurtje. Voor de middag stond er nog een fietstraining van 3 uur op het programma en daarna nog een half uurtje hardlopen. Pfff, wat een gedoe. Ik moest natuurlijk eerst mijn fiets die zorgvuldig ingepakt op zijn reis stond te wachten, weer helemaal in elkaar zetten. Nadat ik dit had gedaan ben ik meteen gaan fietsen. Parkoerverkenning was het doel. Maar ja, die Ringvaart ken ik inmiddels wel. Ik had dat in PE moeten doen. De eerste 13km glooiend omhoog, dan golvende wegen en vervolgens met de wind in de rug langs de kust terug. Het enige wat ik nu had was mooi weer (iets wat het nu niet is in PE). En het was megadruk met dagjesmensen, zondagfietsers, motorrijders, autorijders, skeleraars, etc. Het lukte me om het één rondje vol te houden. Toen was bij mij de zin helemaal over en ben ik naar huis gesukkeld. Slechts twee uurtje getraind. Is dit nou die taperdip? Ik hoop het, want dan gaat ie ook weer over.
Het lopen heb ik laten zitten. Nog even gestudeerd totdat Studio Sport begon. De rest van de avond niets gedaan en op de bank gelegen. O ja, samen met Agnes nog een vlucht geboekt. Het valt niet mee deze week ....
Het weekend was er één van twee totaal verschillende dagen. Zaterdag was een heerlijke dag. Ik had besloten om niet te gaan trainen en lekker te rusten. Alleen het gevoel dat je een dag niet hoeft te trainen doet me goed. Met de tram ben ik een uurtje naar de stad geweest om nog even wat te snuffelen bij "de Slegte", mijn favoriete boekhandel van tweedehands boeken. Ik heb weer een paar fraaie exemplaren voor een prikkie kunnen scoren. De rest van de dag heb ik thuis een beetje aangerommeld en vooral veel op bed gelegen. De film Invictus gekeken. Deze film van Clint Eastwood met Morgan Freeman gaat over de apartheid van Zuid-Afrika en de bijdrage van de Springbokken hier in. De Springbokken is het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika. Mooie film. Ook zijn Agnes en ik begonnen om de serie Dexter te bekijken. Ik heb een paar seizoenen gedownload dus kunnen we lekker veel achter elkaar bekijken.
Vandaag was een mindere dag. Slecht geslapen, ik weet niet waardoor. Waarschijnlijk van het inslapen, want Agnes bleef wat langer tv kijken. Als eerste ben ik vanochtend gaan zwemmen. Een kleine 40 minuten met wetsuit in het zwembad. Dat zwemt prima, maar is alleen ontzettend warm. Het was verder een saaie, suffe en doelloze training.
Vervolgens ben ik thuis weer even naar bed gegaan om nog wat slaap in te halen. Dat lukte voor een uurtje. Voor de middag stond er nog een fietstraining van 3 uur op het programma en daarna nog een half uurtje hardlopen. Pfff, wat een gedoe. Ik moest natuurlijk eerst mijn fiets die zorgvuldig ingepakt op zijn reis stond te wachten, weer helemaal in elkaar zetten. Nadat ik dit had gedaan ben ik meteen gaan fietsen. Parkoerverkenning was het doel. Maar ja, die Ringvaart ken ik inmiddels wel. Ik had dat in PE moeten doen. De eerste 13km glooiend omhoog, dan golvende wegen en vervolgens met de wind in de rug langs de kust terug. Het enige wat ik nu had was mooi weer (iets wat het nu niet is in PE). En het was megadruk met dagjesmensen, zondagfietsers, motorrijders, autorijders, skeleraars, etc. Het lukte me om het één rondje vol te houden. Toen was bij mij de zin helemaal over en ben ik naar huis gesukkeld. Slechts twee uurtje getraind. Is dit nou die taperdip? Ik hoop het, want dan gaat ie ook weer over.
Het lopen heb ik laten zitten. Nog even gestudeerd totdat Studio Sport begon. De rest van de avond niets gedaan en op de bank gelegen. O ja, samen met Agnes nog een vlucht geboekt. Het valt niet mee deze week ....
vrijdag 16 april 2010
Vertraging
Het duimendraaien van gisteren heeft dus niet geholpen. Vanochtend om 8 uur werd onze vlucht al gecanceld. Nu hebben we een nieuwe vlucht geboekt voor maandagavond. Deze drie dagen uitstel gooit mijn voorbereiding aardig in de war. Het is overmacht en je kan er niets aan doen. Maar het verandert wel je mindset. Nog drie dagen in Nederland terwijl ik had gedacht mij vanaf morgen al te kunnen voorbereiden op de omstandigheden van de wedstrijd. Ik ben al lang blij dat de jetlag geen rol speelt.
Wat nu? Nou, gewoon het taperprogramma afwerken zoals ik dat had gepland. Wel verschuift mijn reisdag en dus moet ik een kleine aanpassing maken in het schema. Waar ik eigenlijk nog het meest van baal is dat ik nu wat minder op het zwemmen kan voorbereiden. Ik had bedacht om toch nog wel een aantal keer in de zee te kunnen zwemmen. Het zwemmen in openwater heb ik natuurlijk de hele voorbereiding niet gedaan. Dit is toch wel een aparte discipline die de nodige oefening vraagt.
Voor zondag staat ook nog een fietstraining van 3 uur op het programma. Het is wel de bedoeling dat deze op de wedstrijdfiets plaatsvind. Deze was dus al helemaal ingepakt en mag ik nu dus weer gaan uitpakken.
Ik moet nu ook oppassen dat ik de komende dagen niet te veel andere dingen ga doen. Hier thuis heb ik nu alle tijd en er liggen nog genoeg klusjes te wachten. Die moet ik dus niet gaan doen. Rusten is het credo. Proberen elke dag wat extra te slapen en jezelf goed verzorgen. Beetje lezen en af en toe een filmpje kijken. O ja, ik had me ook bedacht om dan maar een paar dagen extra hard te gaan studeren. Een beetje vooruit werken kan geen kwaad.
Wat nu? Nou, gewoon het taperprogramma afwerken zoals ik dat had gepland. Wel verschuift mijn reisdag en dus moet ik een kleine aanpassing maken in het schema. Waar ik eigenlijk nog het meest van baal is dat ik nu wat minder op het zwemmen kan voorbereiden. Ik had bedacht om toch nog wel een aantal keer in de zee te kunnen zwemmen. Het zwemmen in openwater heb ik natuurlijk de hele voorbereiding niet gedaan. Dit is toch wel een aparte discipline die de nodige oefening vraagt.
Voor zondag staat ook nog een fietstraining van 3 uur op het programma. Het is wel de bedoeling dat deze op de wedstrijdfiets plaatsvind. Deze was dus al helemaal ingepakt en mag ik nu dus weer gaan uitpakken.
Ik moet nu ook oppassen dat ik de komende dagen niet te veel andere dingen ga doen. Hier thuis heb ik nu alle tijd en er liggen nog genoeg klusjes te wachten. Die moet ik dus niet gaan doen. Rusten is het credo. Proberen elke dag wat extra te slapen en jezelf goed verzorgen. Beetje lezen en af en toe een filmpje kijken. O ja, ik had me ook bedacht om dan maar een paar dagen extra hard te gaan studeren. Een beetje vooruit werken kan geen kwaad.
donderdag 15 april 2010
Beetje tegenslag
Vandaag loopt het allemaal niet zo vlot. Onderweg naar huis hoor ik van de problemen van het vliegverkeer. Er wordt veel gecanceld en vanavond gaat Schiphol helemaal dicht. Engeland ligt al plat. Wij hebben een vlucht morgenavond om 19.00 uur naar Londen. Ik ben benieuwd of die doorgaat. Het wordt duimendraaien.
Vandaag mijn fiets opgehaald. Alles doet het weer. Het voorwiel loopt een stuk soepeler, hoewel nog niet optimaal. Het balhoofd zit vast en de remmen staan weer goed afgesteld. Maar wat zie ik: er is veel lak beschadigd rondom het balhoofdstel. Het is echt niet normaal meer. Wat een prutsers.
Ik neem hier natuurlijk geen genoegen mee en wil dat er een schaderapport wordt opgemaakt. Dat kan, zeggen ze, maar dan moet ik de fiets achterlaten. Ja, je komt er wel uit, zeg ik. Morgen vertrek ik naar 
Zuid-Afrika en dan gaat deze fiets echt wel mee. De monteur die het allemaal heeft gedaan doet nog een paar domme uitspraken en uiteindelijk snapt een verkoper het dat we er zo niet uitkomen. Na telefonisch overleg met de chef schrijft hij een A4tje met wat er aan de hand is en maakt wat foto`s. Dit krijg ik mee. Ondertussen heb ik ook wat foto`s gemaakt. We spreken af dat we dit gaan oplossen wanneer ik weer terug ben en dan met de eigenaar er bij.
Zuid-Afrika en dan gaat deze fiets echt wel mee. De monteur die het allemaal heeft gedaan doet nog een paar domme uitspraken en uiteindelijk snapt een verkoper het dat we er zo niet uitkomen. Na telefonisch overleg met de chef schrijft hij een A4tje met wat er aan de hand is en maakt wat foto`s. Dit krijg ik mee. Ondertussen heb ik ook wat foto`s gemaakt. We spreken af dat we dit gaan oplossen wanneer ik weer terug ben en dan met de eigenaar er bij.Tsss, ik had gedacht dat dit een professionele fietsenzaak was, maar nu laten ze het aardig afweten. Ok, denk ik bij mezelf als ik weg ga, niet te druk om maken en geen energie aan verspillen. De fiets doet het weer en dat is het belangrijkst.
maandag 12 april 2010
De laatste loodjes
De week van vertrek naar Zuid-Afrika is in gegaan. Het gaat nu snel. Nog vier dagen (vrijdagavond 19.00 uur) en dan pakken Agnes en ik het vliegtuig (Britisch Airways) naar London-Johannesburg-Port Elisabeth. Ik heb er zin in, maar moet ook nog veel regelen.
Vandaag heb ik zowaar mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht. Normaal gesproken doe ik alles zelf aan de fiets. Echter, nu was er wel zo veel mis mee dat ik maar bedacht het uit te besteden aan een vakspecialist. Het voorwiel liep stroef (lagers?), remmen waren niet goed afgesteld en liepen aan, stuurlint vies, balhoofd los. Ik heb hem weggebracht naar een fietsenmaker in Haarlem, Dasia. Dit is ook de sponsor van de wielrenvereniging waar ik dit jaar lid ben van geworden. Ik mocht er ook mijn nieuwe clubkleding ophalen en zo ving ik dus twee vliegen in een klap.
De trainingen lopen de laatste dagen prima. Afgelopen vrijdag had ik nog wel even een dipje. Ik werd wakker met een hoge rusthartslag, slijm dat los kwam en doorlopen ogen. Even een stapje terug bedacht ik me en heb de ochtendtraining geskipt. Gelukkig was dit geen belangrijke training, maar een tussentraining. Het heeft geholpen, want een dag er na voelde ik me weer fit. Daardoor kwam ik deze week wel op 16 uur trainen ipv de geplande 17,5 uur.
Het zwemmen gaat de laatste dagen goed. Ik begin steeds meer te wennen aan het wetsuit. Ik merk nog steeds een groot verschil in mijn schouder wanneer ik met of zonder wetsuit zwem. Ik vraag me af hoe dit komt. Ik heb daar nog nooit zo veel last van gehad. Zou het komen omdat ik beter ben gaan zwemmen. Enfin, de last wordt steeds minder en ik merk dat ik sterker wordt.
Mijn laatste lange duurloop, afgelopen zaterdag, voelde niet optimaal. Na 1.45 uur en 24 km lopen merkte ik meer vermoeidheid in mijn benen dan dat ik gewend was. Misschien kwam het door de rustdag.
Zondag had ik mijn laatste echte test. Op het programma stond 4 uur fietsen, onmiddelijk gevolgd door 1 uur lopen. `S ochtends ook nog een zwemtraining. Ik merkte bij het naar de zwemtraining gaan dat het weer niet best was. De zon scheen nauwelijks en het was best fris. Ik besloot dan ook om de fietstraining binnen op de Tacx te doen. Lekker bij 25 graden Celsius naar Parijs-Roubaix kijken en zelf stevig doortrappen. Dat ging best goed. Ik kon mijn hartslag goed controleren en ik verbaasde me met de vermogens die ik er bij kon trappen. Ook het volhouden en in het stuur liggen ging goed. Natuurlijk was het laatste uurtje best pittig, maar ik reed tegelijkertijd met Cancelara naar de finish en dat was erg motiverend. Ik deed net of ik hem was. Het lopen wat hier op volgde ging erg goed. Had ik de vorige keer na een lange fietstraining het gevoel dat de fiets maar tussen mijn benen bleef zitten bij het lopen, nu had ik meteen mijn ritme te pakken. Het voelde goed.
Het enige waar ik nog een beetje mee zit zijn mijn tanden. Wanneer ik heel veel sportdrank heb gedronken dan gaan de bovenkanten van mijn tanden erg pijn doen. Het lijkt wel of deze er dan finaal afgesleten zijn en dat alle zenuwen bloot liggen. Het eten van een Powerbar of het innemen van gelletjes is dan een ware martelgang. Ik moet oppassen dat ik daardoor niet minder ga eten. Dat zal straks een zware beproeving worden.
Vandaag heb ik zowaar mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht. Normaal gesproken doe ik alles zelf aan de fiets. Echter, nu was er wel zo veel mis mee dat ik maar bedacht het uit te besteden aan een vakspecialist. Het voorwiel liep stroef (lagers?), remmen waren niet goed afgesteld en liepen aan, stuurlint vies, balhoofd los. Ik heb hem weggebracht naar een fietsenmaker in Haarlem, Dasia. Dit is ook de sponsor van de wielrenvereniging waar ik dit jaar lid ben van geworden. Ik mocht er ook mijn nieuwe clubkleding ophalen en zo ving ik dus twee vliegen in een klap.
De trainingen lopen de laatste dagen prima. Afgelopen vrijdag had ik nog wel even een dipje. Ik werd wakker met een hoge rusthartslag, slijm dat los kwam en doorlopen ogen. Even een stapje terug bedacht ik me en heb de ochtendtraining geskipt. Gelukkig was dit geen belangrijke training, maar een tussentraining. Het heeft geholpen, want een dag er na voelde ik me weer fit. Daardoor kwam ik deze week wel op 16 uur trainen ipv de geplande 17,5 uur.
Het zwemmen gaat de laatste dagen goed. Ik begin steeds meer te wennen aan het wetsuit. Ik merk nog steeds een groot verschil in mijn schouder wanneer ik met of zonder wetsuit zwem. Ik vraag me af hoe dit komt. Ik heb daar nog nooit zo veel last van gehad. Zou het komen omdat ik beter ben gaan zwemmen. Enfin, de last wordt steeds minder en ik merk dat ik sterker wordt.
Mijn laatste lange duurloop, afgelopen zaterdag, voelde niet optimaal. Na 1.45 uur en 24 km lopen merkte ik meer vermoeidheid in mijn benen dan dat ik gewend was. Misschien kwam het door de rustdag.
Zondag had ik mijn laatste echte test. Op het programma stond 4 uur fietsen, onmiddelijk gevolgd door 1 uur lopen. `S ochtends ook nog een zwemtraining. Ik merkte bij het naar de zwemtraining gaan dat het weer niet best was. De zon scheen nauwelijks en het was best fris. Ik besloot dan ook om de fietstraining binnen op de Tacx te doen. Lekker bij 25 graden Celsius naar Parijs-Roubaix kijken en zelf stevig doortrappen. Dat ging best goed. Ik kon mijn hartslag goed controleren en ik verbaasde me met de vermogens die ik er bij kon trappen. Ook het volhouden en in het stuur liggen ging goed. Natuurlijk was het laatste uurtje best pittig, maar ik reed tegelijkertijd met Cancelara naar de finish en dat was erg motiverend. Ik deed net of ik hem was. Het lopen wat hier op volgde ging erg goed. Had ik de vorige keer na een lange fietstraining het gevoel dat de fiets maar tussen mijn benen bleef zitten bij het lopen, nu had ik meteen mijn ritme te pakken. Het voelde goed.
Het enige waar ik nog een beetje mee zit zijn mijn tanden. Wanneer ik heel veel sportdrank heb gedronken dan gaan de bovenkanten van mijn tanden erg pijn doen. Het lijkt wel of deze er dan finaal afgesleten zijn en dat alle zenuwen bloot liggen. Het eten van een Powerbar of het innemen van gelletjes is dan een ware martelgang. Ik moet oppassen dat ik daardoor niet minder ga eten. Dat zal straks een zware beproeving worden.
donderdag 8 april 2010
Als een tierelier
Zwemmen ging vandaag als een tierelier. Ik heb dat vaker. Als ik een aantal dagen niet heb gezwommen dan gaat de training meestal erg goed en zwem ik goede tijden. Zo ook vandaag. Bovendien had ik ook mijn wetsuit aan gedaan om te wennen aan het pak.
Het wetsuit zorgt voor extra drijfvermogen. Ik heb daar als mindere zwemmer met zware benen veel voordeel mee. Op Mallorca zei een zwemtrainer nog tegen me dat ik erg schuin in het water lag. Hij bedoelde daarmee dat mijn benen diep lagen ten opzichte van mijn romp. Dat klopt ook wel, want ik heb relatief zware benen en heb nauwelijks een beenslag. Die beenslag verwaarloos ik altijd met de trainingen. Ik vind dat je de benen tijdens het zwemmen bij een hele triathlon zoveel mogelijk moet ontzien. Je hebt ze niet nodig voor de ligging, dat doet het wetsuit wel. En vandaag had ik daar met het zwemmen meteen veel profijt van. Mijn intentie was om een 1900m met vlot tempo te zwemmen en daarna de rest van de training rustig. Uiteindelijk werd het 2x1000m op vlot tempo met wetsuit, 1200m zonder wetsuit rustig tempo en ten slotte nog 5x100m hoog tempo.
De beoogde 1900m hielt ik namelijk niet vol en daarom paste ik het programma wat aan. Ik merkte dat het wetsuit veel extra weerstand gaf op het schoudergewricht. Iets waar ik de komende weken dus erg aan moet gaan wennen. Maar de 2x1000m ging wel super goed. Ik zwom bijna constant 1.25 min/100m. Op een gegeven moment raakte ik wel de tel kwijt van het aantal baantjes, maar als ik dan een 100m klokte dan was het tempo rond de 1.25min/100m. De 1000m ging dan ook onder de 14.30min. Nou, daar teken ik voor tijdens de Ironman. Okee, je hebt nu veel voordeel van de keerpunten, maar in de wedstrijd kan je misschien weer bij iemand stayeren. Heerlijk om over het ideale scenario te fantaseren: 4x15min - 3min (voor die 200m) maakt 57min ...... moe worden, daar doen we niet aan :)
Het wetsuit zorgt voor extra drijfvermogen. Ik heb daar als mindere zwemmer met zware benen veel voordeel mee. Op Mallorca zei een zwemtrainer nog tegen me dat ik erg schuin in het water lag. Hij bedoelde daarmee dat mijn benen diep lagen ten opzichte van mijn romp. Dat klopt ook wel, want ik heb relatief zware benen en heb nauwelijks een beenslag. Die beenslag verwaarloos ik altijd met de trainingen. Ik vind dat je de benen tijdens het zwemmen bij een hele triathlon zoveel mogelijk moet ontzien. Je hebt ze niet nodig voor de ligging, dat doet het wetsuit wel. En vandaag had ik daar met het zwemmen meteen veel profijt van. Mijn intentie was om een 1900m met vlot tempo te zwemmen en daarna de rest van de training rustig. Uiteindelijk werd het 2x1000m op vlot tempo met wetsuit, 1200m zonder wetsuit rustig tempo en ten slotte nog 5x100m hoog tempo.
De beoogde 1900m hielt ik namelijk niet vol en daarom paste ik het programma wat aan. Ik merkte dat het wetsuit veel extra weerstand gaf op het schoudergewricht. Iets waar ik de komende weken dus erg aan moet gaan wennen. Maar de 2x1000m ging wel super goed. Ik zwom bijna constant 1.25 min/100m. Op een gegeven moment raakte ik wel de tel kwijt van het aantal baantjes, maar als ik dan een 100m klokte dan was het tempo rond de 1.25min/100m. De 1000m ging dan ook onder de 14.30min. Nou, daar teken ik voor tijdens de Ironman. Okee, je hebt nu veel voordeel van de keerpunten, maar in de wedstrijd kan je misschien weer bij iemand stayeren. Heerlijk om over het ideale scenario te fantaseren: 4x15min - 3min (voor die 200m) maakt 57min ...... moe worden, daar doen we niet aan :)
woensdag 7 april 2010
Warmte acclimatisatie
Vorig jaar deed ik de Ironman van Maleisïe. Deze wedstrijd was in februari en dus heb ik net als nu ook de hele winter moeten trainen. De wedstrijd in Maleisïe was bij een temperatuur van ongeveer 30 graden Celsius en een luchtvochtigheid van boven de 90%. Dat waren zware omstadigheden, want je kon je warmte nauwelijks kwijt. De luchtvochtigheid was te hoog om het zweet te laten verdampen en de temperatuur te hoog voor voldoende warmte afgifte door straling. Ik heb dus heel wat koud water en sportdrank gedronken en over me heen gegoten om de nodige warmte kwijt te raken.
Ook heb ik me zo veel mogelijk proberen te acclimatiseren aan de warmte. Ondermeer door een week voor de wedstrijd al aanwezig te zijn en toen regelmatig te trainen in de warmte. Het lichaam past zich dan aan. Echter, voor een goede warmte acclimatisatie heb je 14 dagen nodig. Dus was ik al in Nederland begonnen me bloot te stellen aan warmteprikkels tijdens het trainen. Ik heb veel getraind in de schuur op de fiets met de twee elektrische kacheltjes op vol vermogen. Hierdoor kon ik de omgevingstemperatuur opstuwen naar wel 33 graden Celsius.
De Ironman in Zuid-Afrika zal waarschijnlijk plaatsvinden bij een temperatuur tussen de 25 en 30 graden Celsius. De luchtvochtigheid zal minder hoog zijn dan in Maleisïe. Om hier ook weer goed op voorbereid te zijn ga ik een week voor de wedstrijd naar Port Elizabeth alwaar de race zal plaatsvinden. Een voordeel is bovendien dat Port Elizabeth ongeveer op dezelfde lengtegraad ligt van Nederland. Er is dus nauwelijks sprake van een jetlag door reizen. In Maleisïe speelde dat wel.
De trainingen die ik nu thuis op de Tacx uitvoer doe ik allemaal bij een hoge temperatuur. Beide kacheltjes stonden gisteren en vandaag aan en zo was de temperatuur tijdens de trainingen rond de 25 graden Celsius. Dat betekende ook veel zweten. Ik had me vandaag gewogen voor de training: 74,8kg. Na twee uur pittige training (HFgem 143) was ik nog maar 73,3kg. Bovendien had ik 2 bidons van 600ml leeg gedronken. Totaal had ik dus 2,7 liter gezweet in 2 uur fietsen. Goed om te weten voor de wedstrijd. Minimaal één bidon per half uur leegdrinken. Als het kan meer. Vaak moet ik aan het eind van het fietsonderdeel plassen op de fiets. Ik weet dat ik dan voldoende heb gedronken en gehydrateerd aan het lopen begin.
Na de training van vanavond op de Tacx meteen gaan hardlopen om de overgang te trainen. Bewust hielt ik me in en mocht mijn hartslag niet boven de 150 uitkomen. Dat ging goed en soepel. Tempo was de eerste kilometers zo rond de 4.20 min/km en zakte later naar 4.25. Ik hoop dat ik dat kan kopiëren naar de Ironman in Zuid-Afrika. Door de looptraining was ik nog een kilo lichter geworden.
Ook heb ik me zo veel mogelijk proberen te acclimatiseren aan de warmte. Ondermeer door een week voor de wedstrijd al aanwezig te zijn en toen regelmatig te trainen in de warmte. Het lichaam past zich dan aan. Echter, voor een goede warmte acclimatisatie heb je 14 dagen nodig. Dus was ik al in Nederland begonnen me bloot te stellen aan warmteprikkels tijdens het trainen. Ik heb veel getraind in de schuur op de fiets met de twee elektrische kacheltjes op vol vermogen. Hierdoor kon ik de omgevingstemperatuur opstuwen naar wel 33 graden Celsius.
De Ironman in Zuid-Afrika zal waarschijnlijk plaatsvinden bij een temperatuur tussen de 25 en 30 graden Celsius. De luchtvochtigheid zal minder hoog zijn dan in Maleisïe. Om hier ook weer goed op voorbereid te zijn ga ik een week voor de wedstrijd naar Port Elizabeth alwaar de race zal plaatsvinden. Een voordeel is bovendien dat Port Elizabeth ongeveer op dezelfde lengtegraad ligt van Nederland. Er is dus nauwelijks sprake van een jetlag door reizen. In Maleisïe speelde dat wel.
De trainingen die ik nu thuis op de Tacx uitvoer doe ik allemaal bij een hoge temperatuur. Beide kacheltjes stonden gisteren en vandaag aan en zo was de temperatuur tijdens de trainingen rond de 25 graden Celsius. Dat betekende ook veel zweten. Ik had me vandaag gewogen voor de training: 74,8kg. Na twee uur pittige training (HFgem 143) was ik nog maar 73,3kg. Bovendien had ik 2 bidons van 600ml leeg gedronken. Totaal had ik dus 2,7 liter gezweet in 2 uur fietsen. Goed om te weten voor de wedstrijd. Minimaal één bidon per half uur leegdrinken. Als het kan meer. Vaak moet ik aan het eind van het fietsonderdeel plassen op de fiets. Ik weet dat ik dan voldoende heb gedronken en gehydrateerd aan het lopen begin.
Na de training van vanavond op de Tacx meteen gaan hardlopen om de overgang te trainen. Bewust hielt ik me in en mocht mijn hartslag niet boven de 150 uitkomen. Dat ging goed en soepel. Tempo was de eerste kilometers zo rond de 4.20 min/km en zakte later naar 4.25. Ik hoop dat ik dat kan kopiëren naar de Ironman in Zuid-Afrika. Door de looptraining was ik nog een kilo lichter geworden.
dinsdag 6 april 2010
Slapende spieren
Afgelopen maandag teruggekomen uit Mallorca. We stegen in Mallorca op met fris en zonnig weer. In Nederland landen we met fris en grijs weer.
Aangezien ik op zondag vanwege het weer een rustdag had genomen en ik net twee uur in het vliegtuig stil had moeten zitten, popelde ik om wat te gaan doen. Stukje lopen dan maar. Even kijken of de Sloterplas er nog net zo bij lag als toen ik weg ging. Tsss, ik was de deur nog niet uit of het begon te regenen. Welkom thuis, leken de weergoden te willen zeggen.
Net als de vorige keer had de lange rust me geen goed gedaan. Ik kwam helemaal niet in mijn loopritme en voelde me slecht. Het leek wel of ik geen conditie meer had, zo slecht ging het. Al mijn spieren waren in slaap gevallen. Het duurde meer dan een half uur eerdat het gevoel weer een beetje terugkwam. Na anderhalf uur moest ik me dwingen om naar huis te gaan. Eigenlijk wilde ik nog een half uurtje, maar een stemmetje in mijn hoofd zei "nee, je bent aan het taperen, het is voldoende geweest". Dus terug naar huis, een goede douche gepakt en toen een lekker pasta gekookt. Tijdens het koken kwam Agnes binnen. Zij had ook Sloterplas gelopen, maar ergens blijken we elkaar te hebben gemist. Jammer.
Dinsdag weer aan het werk. Mijn baas had me naar een cursus "Lean thinking" gestuurd. Nu zit ik dus drie dagen de hele dag op mijn gat naar oeverloos gezwets over een managementmodel te luisteren waar Toyota zo veel succes mee heeft gehad.. Inmiddels als ik dit schrijf heb ik één dag gehad. En ik durf te zeggen: het is de meest waardeloze cursus die ik in mijn hele leven heb gevolgd! Ik zal jullie de details besparen.
In het programma stond dat ie tot 17.30 uur zou duren. Ik zag mijn trainingprogramma voor deze week in duigen valen. Gelukkig zijn de cursusleiders ook ambtenaren en werd het een streven om om 16.00 uur klaar te zijn. We waren om 16.10 uur klaar en rap scheurde ik naar huis. Agnes had een etentje op het werk en dus at ik in mijn eentje de opgewarmde pasta. Ik had precies een uur en dan zou ik voor drie uur op de Tacx kruipen.
Omdat het nog niet lang genoeg licht zou zijn ging ik op de Tacx zitten. In plaatst van drie uur werden het er twee. Maar wel twee goede uren. Ik merkte dat ik zaterdag voor het laatst had gefietst en was uitgerust. Bovendien heeft de trainingsweek zijn effect gehad. Met gemak fietste ik op een hoger vermogen dan ooit en dat voor zeker anderhalf uur al liggend op mijn ligstuur. Dit geeft vertrouwen. Ik kan haast niet wachten totdat ik mag gaan racen in Zuid-Afrika.
O ja, ook nog mijn blog met de kilometers van maart aangevuld. Ik ben er trots op. Het gaat goed!
Aangezien ik op zondag vanwege het weer een rustdag had genomen en ik net twee uur in het vliegtuig stil had moeten zitten, popelde ik om wat te gaan doen. Stukje lopen dan maar. Even kijken of de Sloterplas er nog net zo bij lag als toen ik weg ging. Tsss, ik was de deur nog niet uit of het begon te regenen. Welkom thuis, leken de weergoden te willen zeggen.
Net als de vorige keer had de lange rust me geen goed gedaan. Ik kwam helemaal niet in mijn loopritme en voelde me slecht. Het leek wel of ik geen conditie meer had, zo slecht ging het. Al mijn spieren waren in slaap gevallen. Het duurde meer dan een half uur eerdat het gevoel weer een beetje terugkwam. Na anderhalf uur moest ik me dwingen om naar huis te gaan. Eigenlijk wilde ik nog een half uurtje, maar een stemmetje in mijn hoofd zei "nee, je bent aan het taperen, het is voldoende geweest". Dus terug naar huis, een goede douche gepakt en toen een lekker pasta gekookt. Tijdens het koken kwam Agnes binnen. Zij had ook Sloterplas gelopen, maar ergens blijken we elkaar te hebben gemist. Jammer.
Dinsdag weer aan het werk. Mijn baas had me naar een cursus "Lean thinking" gestuurd. Nu zit ik dus drie dagen de hele dag op mijn gat naar oeverloos gezwets over een managementmodel te luisteren waar Toyota zo veel succes mee heeft gehad.. Inmiddels als ik dit schrijf heb ik één dag gehad. En ik durf te zeggen: het is de meest waardeloze cursus die ik in mijn hele leven heb gevolgd! Ik zal jullie de details besparen.
In het programma stond dat ie tot 17.30 uur zou duren. Ik zag mijn trainingprogramma voor deze week in duigen valen. Gelukkig zijn de cursusleiders ook ambtenaren en werd het een streven om om 16.00 uur klaar te zijn. We waren om 16.10 uur klaar en rap scheurde ik naar huis. Agnes had een etentje op het werk en dus at ik in mijn eentje de opgewarmde pasta. Ik had precies een uur en dan zou ik voor drie uur op de Tacx kruipen.
Omdat het nog niet lang genoeg licht zou zijn ging ik op de Tacx zitten. In plaatst van drie uur werden het er twee. Maar wel twee goede uren. Ik merkte dat ik zaterdag voor het laatst had gefietst en was uitgerust. Bovendien heeft de trainingsweek zijn effect gehad. Met gemak fietste ik op een hoger vermogen dan ooit en dat voor zeker anderhalf uur al liggend op mijn ligstuur. Dit geeft vertrouwen. Ik kan haast niet wachten totdat ik mag gaan racen in Zuid-Afrika.
O ja, ook nog mijn blog met de kilometers van maart aangevuld. Ik ben er trots op. Het gaat goed!
zondag 4 april 2010
Mallorca (the end)
Aan al het mooie komt een einde. Zo ook dit zeer geslaagde trainingskamp. Alhoewel het einde anders was dan ik had gewenst. Een halve dag flinke regen en de temperatuur die een flink aantal graden is gezakt. Dat zorgde er voor dat de geplande zware koppeltraining door mij werd afgelast.
De ochtend bracht ik door met op bed liggen en mijn boek uitlezen (LOS van Dennis vd Geest). Een aardig boek voor de beginnende sportpsycholoog. Het geeft weer een aardig beeld van een topsportcarriere. De laatste tijd lees ik veel autobiografieen van sporters om zo een zo breed mogelijk beeld te vormen van het wel en wee van topsporters.
Tijdens het lezen hou ik continu het weer in de gaten of het misschien al droog wordt. Eigenlijk is dit onzin, want ik heb al besloten om niet te gaan fietsen. Het is namelijk gevaarlijk om nu te gaan fietsen. Door de meer ervaren wordt ik hiervoor gewaarschuwd. De wegen zijn glad van olie en het gele spul van bepaalde bloemen. Afgelopen jaren hebben zij hierdoor al vele glijpartijen door ondervonden. Ik neem zo kort voor de wedstrijd geen risico en besluit dus niet meer te gaan fietsen.
Dan maar een flinke looptraining bedenk ik me. Ergens laat in de middag. Echter, het spreekwoord uitstellen doet afstellen laat zich gelden. Ik voel nog licht de vermoeidheid van gisteren in mijn benen en kan me niet meer motiveren om nog te gaan trainen. Vandaag dus een absolute rustdag.
Gisteren daarentegen heb ik nog een flinke fietstraining gedaan. In mijn eentje een flinke afstand rijden wilde ik. Goed voor mijn mentale weerstand had ik zo bedacht. En dat laatste bleek absoluut waar. De dag hiervoor had ik niet gefietst en dus was ik enigzins uitgerust. Maar zo als ook vaak geschiedt in de Tour de France na een rustdag, fietste ik ook geen deuk in een pakje boter. De eerste 2,5 uur was ik niet vooruit te branden. Ik had dan wel wind tegen en het ging voornamelijk omhoog, mijn gemiddelde kwam maar net boven de 25 km/u.
Na even goed te hebben gegeten ging het een stuk beter. Ik kreeg ook een mooie afdaling en had de wind iets mee. Vanaf nu ging het prima. Bij een pompstation nam ik nog wat te drinken en wat Pringels en vertrok voor de laatste 2 uur. Rond kilometer 120 kreeg ik de smaak te pakken en moeiteloos trapte ik een tempo van rond de 36km/u bij een HF van 130-140. Precies wat ik starks graag in de wedstrijd zou willen rijden. Ik hielt dit ruim een uur vol en na 5.45 uur en 167km (29,5 km/u gem) kwam ik voldaan terug.
Het trainingskamp Mallorca is voorbij. Ik ga nog snel even mijn fietstas inpakken en dan naar bed. Morgenvroeg worden we vroeg weggebracht naar het vliegveld. Op naar het herfstige Nederland heb ik begrepen.
De ochtend bracht ik door met op bed liggen en mijn boek uitlezen (LOS van Dennis vd Geest). Een aardig boek voor de beginnende sportpsycholoog. Het geeft weer een aardig beeld van een topsportcarriere. De laatste tijd lees ik veel autobiografieen van sporters om zo een zo breed mogelijk beeld te vormen van het wel en wee van topsporters.
Tijdens het lezen hou ik continu het weer in de gaten of het misschien al droog wordt. Eigenlijk is dit onzin, want ik heb al besloten om niet te gaan fietsen. Het is namelijk gevaarlijk om nu te gaan fietsen. Door de meer ervaren wordt ik hiervoor gewaarschuwd. De wegen zijn glad van olie en het gele spul van bepaalde bloemen. Afgelopen jaren hebben zij hierdoor al vele glijpartijen door ondervonden. Ik neem zo kort voor de wedstrijd geen risico en besluit dus niet meer te gaan fietsen.
Dan maar een flinke looptraining bedenk ik me. Ergens laat in de middag. Echter, het spreekwoord uitstellen doet afstellen laat zich gelden. Ik voel nog licht de vermoeidheid van gisteren in mijn benen en kan me niet meer motiveren om nog te gaan trainen. Vandaag dus een absolute rustdag.
Gisteren daarentegen heb ik nog een flinke fietstraining gedaan. In mijn eentje een flinke afstand rijden wilde ik. Goed voor mijn mentale weerstand had ik zo bedacht. En dat laatste bleek absoluut waar. De dag hiervoor had ik niet gefietst en dus was ik enigzins uitgerust. Maar zo als ook vaak geschiedt in de Tour de France na een rustdag, fietste ik ook geen deuk in een pakje boter. De eerste 2,5 uur was ik niet vooruit te branden. Ik had dan wel wind tegen en het ging voornamelijk omhoog, mijn gemiddelde kwam maar net boven de 25 km/u.
Na even goed te hebben gegeten ging het een stuk beter. Ik kreeg ook een mooie afdaling en had de wind iets mee. Vanaf nu ging het prima. Bij een pompstation nam ik nog wat te drinken en wat Pringels en vertrok voor de laatste 2 uur. Rond kilometer 120 kreeg ik de smaak te pakken en moeiteloos trapte ik een tempo van rond de 36km/u bij een HF van 130-140. Precies wat ik starks graag in de wedstrijd zou willen rijden. Ik hielt dit ruim een uur vol en na 5.45 uur en 167km (29,5 km/u gem) kwam ik voldaan terug.
Het trainingskamp Mallorca is voorbij. Ik ga nog snel even mijn fietstas inpakken en dan naar bed. Morgenvroeg worden we vroeg weggebracht naar het vliegveld. Op naar het herfstige Nederland heb ik begrepen.
vrijdag 2 april 2010
Mallorca (3)
Vandaag een rustdag. Ik was er aan toe. De trainingen van afgelopen dagen hebben er toch aardig ingehakt. Maar vooral de koninginnerit van gisteren en het half uurtje hardlopen daar op volgend hebben hun sporen na gelaten.
Rond 11 uur vertrekken we voor een tocht van 150km met 2000meters klimmen. We zijn met een grote groep. De eerste 50km zijn vlak en gaan vrij rustig. Met een tempo van 27km/u tegen de wind in rijden we door het glooiende landschap. Het is een beetje bewolkt en de meeste hebben nog mouwtjes aan. Dan begint de eerste klim. Zo`n 5km lang en niet al te stijl. Boven eindigen we in een leuk dorpje en gaan we met z`n allen lunchen. Na een half uurtje gaat het spektakel echt beginnen. Vanaf de lunchlokatie gaat het meteen omhoog en staat er 10km klimmen met 6,4% gemiddeld. Ik kies mijn eigen tempo en moet de lichtere mannen laten gaan. Met een klein groepje kom ik boven. Niet uitgeput, want er staan nog 70km te wachten. Het wordt ook wat meer bewolkt en tijdens het afdalen doet de kou zich ten goede aan mijn benen. Wanneer er dan weer stukjes klimmen komen dan valt dat met koude benen niet mee. Het laatste stuk is een flinke afdaling waarbij de snelheid regelmatig boven de 60km/u uitkomt. Toch hou ik me in. Ik rijd op mijn tijdritfiets en die wordt wat zenuwachtig bij hoge snelheden. Ook zijn mijn remmen zijn niet goed afgesteld en rij op reserve. Rob, die ik tijdens het klimmen inhaalde, komt me met een noodgang voorbij. Ik zie dat afdalen echt een kunst is en hij verstaat deze. Hij heeft er dan ook de hele week voor getraind heb ik gemerkt tijdens de diverse maaltijden. De zwaartekracht laat zich bij hem goed gelden.
Na de rit kom ik moe en enigzins voldaan thuis. Snel omkleden om nog even te gaan lopen. Ik neem me voor om een uur te doen. Het worden uiteindelijk 30min. Ik mis wat motivatie. Maar een half uur is ook genoeg merk ik. In het begin zit mijn hamstring vast. Na exact 25min komt deze los en merk ik dat ik het loopgevoel weer heb. Het begint ook wat te regenen.
Vandaag, vrijdag, gekozen voor een rustdag. Althans, ik ga nog wel zwemmen. Na een ontspannen ontbijt wandel ik met Agnes naar het zwembad. Het is rustig en in een baan lig ik met nog twee anderen. Ik doe twee keer een 2km en zwem nog wat uit. Het gaat lekker en ik merk dat mijn benen licht herstellen. De rest van de dag doe ik niet zo veel. Met Agnes ga ik nog wel even naar het stadje. We pikken een terrasje, nemen een biertje en wat tappas. We genieten van de zon en zijn de koningen te rijk.
Rond 11 uur vertrekken we voor een tocht van 150km met 2000meters klimmen. We zijn met een grote groep. De eerste 50km zijn vlak en gaan vrij rustig. Met een tempo van 27km/u tegen de wind in rijden we door het glooiende landschap. Het is een beetje bewolkt en de meeste hebben nog mouwtjes aan. Dan begint de eerste klim. Zo`n 5km lang en niet al te stijl. Boven eindigen we in een leuk dorpje en gaan we met z`n allen lunchen. Na een half uurtje gaat het spektakel echt beginnen. Vanaf de lunchlokatie gaat het meteen omhoog en staat er 10km klimmen met 6,4% gemiddeld. Ik kies mijn eigen tempo en moet de lichtere mannen laten gaan. Met een klein groepje kom ik boven. Niet uitgeput, want er staan nog 70km te wachten. Het wordt ook wat meer bewolkt en tijdens het afdalen doet de kou zich ten goede aan mijn benen. Wanneer er dan weer stukjes klimmen komen dan valt dat met koude benen niet mee. Het laatste stuk is een flinke afdaling waarbij de snelheid regelmatig boven de 60km/u uitkomt. Toch hou ik me in. Ik rijd op mijn tijdritfiets en die wordt wat zenuwachtig bij hoge snelheden. Ook zijn mijn remmen zijn niet goed afgesteld en rij op reserve. Rob, die ik tijdens het klimmen inhaalde, komt me met een noodgang voorbij. Ik zie dat afdalen echt een kunst is en hij verstaat deze. Hij heeft er dan ook de hele week voor getraind heb ik gemerkt tijdens de diverse maaltijden. De zwaartekracht laat zich bij hem goed gelden.
Na de rit kom ik moe en enigzins voldaan thuis. Snel omkleden om nog even te gaan lopen. Ik neem me voor om een uur te doen. Het worden uiteindelijk 30min. Ik mis wat motivatie. Maar een half uur is ook genoeg merk ik. In het begin zit mijn hamstring vast. Na exact 25min komt deze los en merk ik dat ik het loopgevoel weer heb. Het begint ook wat te regenen.
Vandaag, vrijdag, gekozen voor een rustdag. Althans, ik ga nog wel zwemmen. Na een ontspannen ontbijt wandel ik met Agnes naar het zwembad. Het is rustig en in een baan lig ik met nog twee anderen. Ik doe twee keer een 2km en zwem nog wat uit. Het gaat lekker en ik merk dat mijn benen licht herstellen. De rest van de dag doe ik niet zo veel. Met Agnes ga ik nog wel even naar het stadje. We pikken een terrasje, nemen een biertje en wat tappas. We genieten van de zon en zijn de koningen te rijk.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
