Het is inmiddels 4 dagen na de wedstrijd. We hebben er twee dagen safari opzitten en dus een hoop beesten gezien en tig foto`s gemaakt. Nu hebben we net een auto gehuurd. Super spannend om voor het eerst links te rijden. Ik zeg alles hardop wat ik ga doen en doe. Zo kan Agnes eventueel ingrijpen als ik dreig te gaan spookrijden :).
Dit is voorlopig mijn laatste weblog. De wedstrijd in Zuid-Afrika zit er op. In Nederland ga ik nu diverse wesatrijden doen. Natuurlijk nadat ik voldoende ben hersteld van deze wedstrijd.
De volgende grote wedstrijd wordt natuurlijk de Ironman van Hawaii. Deze vind plaats in oktober. Tegen die tijd ga ik weer schrijven op deze weblog.
Nogmaals bedankt voor alle steun die ik heb gekregen en ik hoop dat jullie genoten hebben van alle berichten.
Groetjes en tot ziens,
Jason
donderdag 29 april 2010
maandag 26 april 2010
Wedstrijdverslag Ironman Zuid-Afrika 2010
Het zit er op. Het is de dag na een zeer enerverende dag met veel belevenissen. Zo juist hebben we het slot opgehaald dat mij een ticket verschaft voor mijn droomdoel. Meedoen met de triathlon der triathlons, de Ironman van Hawaii. Ik kan het haast nog niet geloven dat het me gelukt is. Een hele winter hard werken heeft me het resultaat gebracht waar ik op had gehoopt. Ik ben trots op mezelf dat het me gelukt is.
Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.
In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.
Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.
Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.
De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.
Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.
Gisteren begon de dag erg vroeg. Eten drie uur voor de start. Om 4 uur in de ochtend at ik dus met heel veel atleten uit het hotel mijn ontbijt. Niet te veel vezels, wit brood met jam en een banaantje. Vervolgens omgekleed en naar de start gewandeld. Ik merkte dat ik wat laat was. Dat is dan ook het enige wat beter zou kunnen voor de volgende keer. Voor de rest liep alles vlekkeloos.
In de massa atleten (1800) kom ik toevallig Jac tegen. Samen lopen we met enige moeite naar de startlijn op het strand. We staan op rij twee en aan de kant waar we wilde staan als goede zwemmers. Exact om 7 uur gaat het startschot en zijn we van start. Het is rennen naar het water en dan wat langzamer de golven induiken. Het zee is erg ruig en het is slechts 300m naar de eerste boei. Dat betekend een erg heftige start. Ik ben genoodzaakt een paar keer schoolslag te zwemmen en ben blij uiteindelijk de eerste boei te passeren. Het wordt nu wat rustiger om te zwemmen, maar de golven staan hoog. Ik hap heel wat slokken water naar binnen. De volgende boei op 800m is niet te zien dus volg ik de andere zwemmers maar. Ook de opkomende zon boven de horizon en de tegenwind maken het niet gemakkelijk. Het eerste rondje (1900m) finish ik precies in een half uur. Mooi op schema. Als ik over het strand hobbel kan ik even naar Agnes zwaaien. Bij het begin van de tweede rond herhaald het ritueel van de start zich alleen is het nu wat minder druk. Het is even worstelen door de branding en na de eerste boei kom ik weer in mijn slag. Ik zwem een hele tijd samen met iemand op en bij elke slag kijken we elkaar aan. Bijzonder is dat we om de zoveel tijd door de golven wel 7 meter uit elkaar worden gegooid en dat we dan een slag later weer naast elkaar liggen.
Na precies een uur kan ik met mijn voeten het zand weer raken. Moeizaam ren ik tegen het terugstromende water naar de douches. Ondertussen pel ik mijn wetsuit tot mijn middel af. Ik heb mijn verkleedtas snel te pakken en in een mum van tijd ben ik omgekleed. Ik ren beheerst naar mijn fiets in het parc fermee dat rustig en nog vol fietsen staat. Ik moet mijn fiets dan ook over de andere fietsen heen tillen om er uit te kunnen.
Beheerst stap ik op mijn fiets en in de eerste 300m lukt het me vrij eenvoudig om mijn schoentjes aan te trekken. Ok, nu proberen om in het ritme te komen. Dat gaat goed. Op de eerste heuvel schakel ik even terug om mijn traptempo hoog te houden. Ik haal al vlot wat fietsers in. Mijn hartslag is torenhoog, maar ik weet dat dit na een half uur wel weer goed komt. Na de gestage klim van 13km kom ik samen met Jac boven. Hij heeft dus ook goed gezwommen. Samen rijden we een stuk op en in de afdaling ontstaat er al gauw een groep van een 7 fietsers. We blijven een tijdje bij elkaar rijden totdat een jurylid ons uit elkaar fluit. Hierdoor verliezen ik Jac uit het oog. Bij de lus die in het parkoer zit zien we elkaar zo nu en dan, maar mijn tempo is net iets hoger.
Ondertussen word ik door een aardige groep met snel uitziende mannen ingehaald. Ze hebben de mooiste fietsen. Ik besluit om achter dit groepje mee te blijven rijden. Dit gaat makkelijk. Mijn hartslag is iets hoger dan in mijn trainingen, maar ik schuif dit af op de warmte. Ondertussen blijf ik gedisciplineerd drinken en eten. De verzorging onderweg is optimaal.
Na 50km komt er wat meer wind en zakt het tempo. Ik baal hiervan en ga op kop rijden. Nu sleep ik de hele groep voort. Toevallig komt er weer een jurylid en achter me krijgt de rest op hun donder. Ik vind het wel grappig. Langzaam trek ik de groep uit elkaar en met een paar man fietsen we het laatste stukje naar de eerste doorkomst. De weg loopt iets af en ik zie dat de hele groep weer bij elkaar komt. Ik baal een beetje dat ik mijn energie dus hebt verspilt door op kop te gaan rijden. Het volgende rondje blijf ik continu midden of achter in de groep. Ik kom beide rondjes in de beoogde tijd door. Dat gaat dus lekker. Ik blijf me ook goed voelen.
In het laatste rondje herhaalt het hele verhaal zich. Maar op een gegeven moment laat iemand midden in de groep een gat vallen en rijdt er een groepje weg. Ik baal, want hier zaten toch enkele gasten uit mijn categorie in. Ok, denk ik, ze kunnen nooit meer dan 5 minuten voorsprong hebben en die maak ik wel weer goed bij het lopen. Dan worden we megahard ingehaald door een fietser met een dicht wiel. Het geluid is heerlijk om te horen. Iedereen uit mijn groep duikt er achteraan. Het is nog 10km tot de het einde en ik besluit mijn eigen tempo te blijven rijden en het groepje te laten gaan. Nu even geen energie verspillen. Ondertussen kom ik ook de Pro Mirjam Weerd tegen. Zij gaat goed en ligt bij de dames op de vierde plek. We babbelen wat en ik blijf even achter haar hangen. In de laatste 5 km ga ik haar voorbij en maak ik me langzaam klaar voor het lopen. Ik rek mijn kuitspieren en ga rechtop zitten. Ik merk dat ik me erg goed voel en nog vol energie zit. Ik heb dus voldoende gegeten en gedronken onderweg. Dat laatste heb ik ook wel gemerkt, want ik heb wel vier keer moeten plassen. Mijn rechterschoen is helemaal doorweekt en stinkt een uur in de wind.
De wissel naar het lopen verloopt soepel. De vrijwilligers zijn erg behulpzaam. Ik doe mijn drankbelt om en ben weg. Maar binnen vier kilometer merk ik al dat ik de drankbelt niet nodig heb. Er zijn zo veel posten en ze bieden zo veel aan, dat ik de drankbelt af doe en aan Agnes geef. Dat voelt prettig en een stuk lichter. Ondertussen heb ik een heerlijk ritme. Het voelt heel relaxed alsof ik dit uren zou kunnen volhouden. Agnes schreeuwt dat ik als vijfde van de fiets kwam in mijn agegroep en dat ik er inmiddels al drie heb ingehaald, tweede plek dus. Fijne informatie, ik lig dus goed. Ondertussen roepen vele toeschouwers mijn naam die voor op mijn startnummer staat. Ik moet lachen om het Zuid-Afrikaanse accent en bedank de meesten met een klein handgebaar voor de aanmoediging.
Inmiddels ben ik aangekomen bij het verlaten stuk van het parkoer. Eerst gaat dit heuvel op en dan zit je even in niemandsland. Het is erg saai, maar gelukkig haal ik wat atleten in. Continu probeer ik te spotten of ze van mijn agegroep zijn. Ik ben klaar met de eerste 10km en mijn tijd is 43min. Eigenlijk iets te snel. Maar het voelt heel natuurlijk en ga zo door. Ik kom weer langs het vele publiek en geniet. Op kilometer 18 zie ik dat ik wordt ingehaald door iemand uit mijn groep. Ik baal, maar die gast loopt zo hard dat ik geen mogelijkheid zie om aan te pikken. Ik blijf mijn eigen tempo volgen. Op kilometer 21, heuvel op op het saaie achterste gedeelte van het parkoer, krijg ik een zware inzinking. Ik voel me leeg en heb honger. Mijn hartslag daalt dramatisch en ik kan het tempo niet meer volhouden. Na twee kilometer kom ik gelukkig bij een post en rustig lopend pak ik alles aan wat ik maar kan krijgen, water, cola, brood, banaan. Ik prop het allemaal in mijn mond en kan nog net ademhalen. Shit, ik zit er echt doorheen en ik ben pas op de helft. Jason, denk ik ik, als je naar Hawaii wil dan moet je er ook voor knokken. Blijf lopen, die derde plek is ook voldoende denk ik dan nog (vandaag bleek dat er in mijn agegroep maar twee tickets werden vergeven). Maar ik krijg de pas er niet meer in. Na nog even te zijn doorgesukkeld merk ik dat bij 24km mijn kracht langzaam begint terug te komen. Mijn hartslag gaat weer omhoog en ook mijn tempo. Als ik dan ook nog de nummer twee zie wandelen, krijg ik helemaal een boost. Ik haal hem vlot in en volg mijn weg. Wel iets minder hard dan voorheen, maar nog wel goed. Een klein stukje na het ingaan van de laatste ronde zie ik iemand wandelen in het zwart en met een rode pet. Agnes had al geroepen dat de nummer een er zo uitzag. Ik heb dit niet helemaal in de gaten en ben bezig mijn startnummer goed te draaien. Ondertussen kijk ik wel even naar zijn startnummer en zie dat dit de nummer een was. Ja 'was' want ik ga hem dus voorbij. Hij ziet dit ook en begint weer te lopen. Shit, denk ik, nu moet ik even doorgaan. Al snel zie ik dat hij mijn tempo niet kan volgen. Nog 10km te gaan, eindelijk mag ik gaan aftellen. Het slot heb ik binnen bedenk ik me, nu nog de tijd in de gaten houden. Ik zie dat het krap wordt om de 9.30 uur te halen als ik zo door blijf lopen. Dan zou ik die tijd precies op de 42km punt hebben. Dan kom ik dus nog 200m te kort. Ik besluit om pas in de laatste 3km mijn tempo op te voeren voor een eindsprint. Ondertussen ben ik niet meer bezig of er iemand van mijn agegroep nog in mijn buurt zit. Dat gaat ook haast niet, het is inmiddels hardstikke druk op het parkoer.
In de laatste 500m weet ik dat ik aan de goede kant van de streep zit als ik het zo blijf volhouden. Wel merk ik dat mijn hamstrings elk moment in een kramp kunnen schieten. Ik blijf doorduwen wetend dat er nu een heel mooi moment gaat aankomen. Ik zie de klok op 9.29,20 staan en heb nog 50m te gaan. Ik besluit vol te genieten van dit moment. En geweldig was het. Zelden zo'n mooi onthaal gehad. Cheerleaders met pumpkins gaan uit hun bol, het publiek schreeuwt en toetert van jewelste en de spieker roept meerdere keren mijn naam. Ik heb het gevoel alsof ik zweef. Op de finishlijn maakt ik nog een vreugdesprong en ben binnen. Een hele horde fotografen legt het tafereel vast. Een onvergetelijk moment.
Agnes staat me op te vangen pal achter de finishlijn. Heerlijk dat ik dit me haar mag vieren. Ze is supertrots op me en kan nauwelijks haar tranen bedwingen. Samen lopen we na de etenstent en verzorgt ze me met allerhande heerlijk versnapperingen. We kunnen het nog steeds niet geloven dat we het hebben gehaald. Nog heel even slaat de twijfel toe als we de atleet met het zwarte tenu en de rode pet zien staan met een medaille om zijn nek. Hij zal toch niet …... Agnes vraagt hem heel onschuldig naar zijn tijd, 9.30,.. Opgelucht halen we adem en vieren we verder feest.
zaterdag 24 april 2010
De dag voor de wedstrijd
Eindelijk dan de laatste dag voor de wedstrijd. Ik kan haast niet wachten om morgen het avontuur aan te gaan.
Afgelopen nacht goed geslapen. Toch heb ik de hele dag een lichte hoofdpijn gehouden. Zou ik gisteren misschien iets te weinig hebben gedronken. Vandaag heb ik dat ieg gecompenseerd. ik geloof dat ik wel vier of vijf bidons met sportedrank op heb. Hierbij heb ik ORS toegevoegd zodat ik zeker weet dat ik morgen goed in de de elektrolieten en het zout zit. De verwachting is dat het 25grC wordt en dat betekend veel zweten.
Ik merkte het vanochtend al tijdens de drie traininkjes die ik deed. Het was al wat warmer en ik begon heel snel te zweten. Dat is een goed teken en geeft aan dat je goed geacclimatiseerd bent.
Het zwemmen ging wel lekker. De zee was wat kalmer en ik kwam gemakkelijk door de branding. Het water was wel iets koeler dan gisteren, maar nog steeds lekker. Ik zwom nog voor de officiele training en lag vrijwel alleen in het water. Op eens voelde ik wat "glads" langs mijn voeten glijeden waar ik toch de bibbers van kreeg. Ik realiseerde dat ik toch wel heel alleen was. Het was geen haai (ik dacht er wel aan) maar waarschijnlijk een kwal. Brrr, gelukkig zag ik een jetski naderenen voelde ik me weer wat veiliger.
Terug op het strand zag ik een niet zo mooi tafereel. Er was ook nog 1/10 Ironman voor trio's. Op het strand waren ze een van de deelnemers aan het reanimeren. Hij werd vervolgens al reanimerend weggedragen. Niet leuk om te zien.
Na dit kwartiertje zwemmen een half uurtje gefietst. Het was haast windstil en een warm zonnetje. Echt genieten dus. Ik merktetwel dat ik me morgen moet insmeren. Na het fietsen nog even 10 minuten gelopen en toen zat het er op. Lekker nog even op bed gelegen en toen met Agnes, Jac en Edward wat gegeten.
Om 16.30 uur mijn fiets afgeleverd in het parc fermee. Toch altijd weer indrukwekkend om 1800 mooie racefietsen bij elkaar te zien. Zeker als je dan ook nog 3 P4's op een rijtje ziet staan. Ik zag ook dat in mijn agegroep een aantal topfietsen stonden. Dat wil nog niet alles zeggen, maar wel dat er morgen flink zal worden gestreden. Ik zal er flink tegenaan moeten.
mocht je morgen de wedstrijd willen volgen dan kan dat via de onderstaande website's
live te volgen via:
http://ironman.com/coverage/?race=southafrica&year=2010
je kan ook een atleet persoonlijk opzoeken via ' athlete tracker'. Mijn startnummer is 1320 of op naam of per agegroep voor de hele klassering.
http://www.triangle.cc/event/?MicroSiteID=2
De wedstrijd begint morgenvroeg om 7 uur. Er is geen tijdsverschil met Nederland.
Ook nu ik de omstandigheden en de deelnemers hier heb gezien blijven mijn doelstellingen staan:
1. Slot voor Hawaii
2. Eindtijd onder de 9.30 uur
3. Lekker wedstrijd draaien
4. Podiumplaats
Grofweg mijn beoogde tijden op de onderdelen:
1. zwemmen binnen het uur en anders op de fiets binnen 1.05 uur
2. fietsen 5 tot 5.15 uur
3. lopen 3.10 tot 3.20 uur
Ik hoop dat ik morgenavond mag melden dat het goed gegaan is. Zo meteen (21.00 uur) ga ik naar bed om vervolgens om 4.00 uur op te staan. Het ontbijtbuffet in het hotel is dan open. Om 5.45 uur richting de start om daar de laatste voorbereidingen te treffen. En dan om 7.00 uur knallen !!!
Afgelopen nacht goed geslapen. Toch heb ik de hele dag een lichte hoofdpijn gehouden. Zou ik gisteren misschien iets te weinig hebben gedronken. Vandaag heb ik dat ieg gecompenseerd. ik geloof dat ik wel vier of vijf bidons met sportedrank op heb. Hierbij heb ik ORS toegevoegd zodat ik zeker weet dat ik morgen goed in de de elektrolieten en het zout zit. De verwachting is dat het 25grC wordt en dat betekend veel zweten.
Ik merkte het vanochtend al tijdens de drie traininkjes die ik deed. Het was al wat warmer en ik begon heel snel te zweten. Dat is een goed teken en geeft aan dat je goed geacclimatiseerd bent.
Het zwemmen ging wel lekker. De zee was wat kalmer en ik kwam gemakkelijk door de branding. Het water was wel iets koeler dan gisteren, maar nog steeds lekker. Ik zwom nog voor de officiele training en lag vrijwel alleen in het water. Op eens voelde ik wat "glads" langs mijn voeten glijeden waar ik toch de bibbers van kreeg. Ik realiseerde dat ik toch wel heel alleen was. Het was geen haai (ik dacht er wel aan) maar waarschijnlijk een kwal. Brrr, gelukkig zag ik een jetski naderenen voelde ik me weer wat veiliger.
Terug op het strand zag ik een niet zo mooi tafereel. Er was ook nog 1/10 Ironman voor trio's. Op het strand waren ze een van de deelnemers aan het reanimeren. Hij werd vervolgens al reanimerend weggedragen. Niet leuk om te zien.
Na dit kwartiertje zwemmen een half uurtje gefietst. Het was haast windstil en een warm zonnetje. Echt genieten dus. Ik merktetwel dat ik me morgen moet insmeren. Na het fietsen nog even 10 minuten gelopen en toen zat het er op. Lekker nog even op bed gelegen en toen met Agnes, Jac en Edward wat gegeten.
Om 16.30 uur mijn fiets afgeleverd in het parc fermee. Toch altijd weer indrukwekkend om 1800 mooie racefietsen bij elkaar te zien. Zeker als je dan ook nog 3 P4's op een rijtje ziet staan. Ik zag ook dat in mijn agegroep een aantal topfietsen stonden. Dat wil nog niet alles zeggen, maar wel dat er morgen flink zal worden gestreden. Ik zal er flink tegenaan moeten.
mocht je morgen de wedstrijd willen volgen dan kan dat via de onderstaande website's
live te volgen via:
http://ironman.com/coverage/?race=southafrica&year=2010
je kan ook een atleet persoonlijk opzoeken via ' athlete tracker'. Mijn startnummer is 1320 of op naam of per agegroep voor de hele klassering.
http://www.triangle.cc/event/?MicroSiteID=2
De wedstrijd begint morgenvroeg om 7 uur. Er is geen tijdsverschil met Nederland.
Ook nu ik de omstandigheden en de deelnemers hier heb gezien blijven mijn doelstellingen staan:
1. Slot voor Hawaii
2. Eindtijd onder de 9.30 uur
3. Lekker wedstrijd draaien
4. Podiumplaats
Grofweg mijn beoogde tijden op de onderdelen:
1. zwemmen binnen het uur en anders op de fiets binnen 1.05 uur
2. fietsen 5 tot 5.15 uur
3. lopen 3.10 tot 3.20 uur
Ik hoop dat ik morgenavond mag melden dat het goed gegaan is. Zo meteen (21.00 uur) ga ik naar bed om vervolgens om 4.00 uur op te staan. Het ontbijtbuffet in het hotel is dan open. Om 5.45 uur richting de start om daar de laatste voorbereidingen te treffen. En dan om 7.00 uur knallen !!!
vrijdag 23 april 2010
2 dagen tot de wedstrijd
Eindelijk weer een blog. Ik had het al wat eerder willen doen, maar door de hectiek en reismoeheid is het er niet eerder van gekomen.
Woensdag met KLM naar Kaapstad verliep goed. Op Schiphol was het megadruk, maar we hadden wat geluk en zo hadden we koffers en de fiets snel ingechekt. De vlucht naar Kaapstad was maar halfvol en dat geeft lekker wat rust (behalve dat jankend kind af en toe). Ook het personal entertainment system had een paar mooie films en dus waren de 11 uur vliegen zo voorbij. In Kaapstad een paar uur geslapen (aankomst 23 uur en vertrek 06 uur) en toen een uur vliegen naar Port Elisabeth (PE). Toen ik uit het vliegtuig stapte schrok ik me rot. Er stond me toch een puik wind. Ik vroeg me af of dat hier normaal was. Dan zou de wedstrijd een zware opgave worden.
We waren dus hardstikke vroeg in het hotel, maar konden gelukkig meteen inboeken. Kamer met uitzicht op zee wat wil je nog meer. (ook uitzicht op de McDonalds). Na een kort dutje met Jac en Edward afgesproken bij de registratie. Wat een feest was dat weer. Een mooie tas zonder goodies :( dus maar een hoop leuke dingen gekocht op de expo. Daarna gegeten en toen weer terug naar het hotel voor een dutje. Voor de middag stond er verkennen van het fietsparkoer op het programma. Maar het stormde zo hard en het regende dat het onverantwoord was. ik ben toen maar een half uurtje gaan lopen. Savonds gegeten met Jac en Edward en dat was erg gezellig.
Vandaag begon de dag met een korte zwemtraining. Het waaide gelukkig een stuk minder, maar af en toe was er wel een bui. De golven waren wel erg hoog en ik kreeg visioenen van mijn wedstrijd in Los Angeles waarbij ik niet door de branding kwam. Gelukkig lukte me dat nu wel. De zee was wel erg ruw, maar ik vond het wel leuk om een beetje te stoeien. Af en toe duwde ik een haai van me af en kon ik rustig zwemmen. Met die hoge golven is het wel lastig de boeien te vinden. Na twintig minuten weer terug op de kant om nog even wat starts te oefenen. Ik werd vervolgens nog geintervieuwd door de IM organisatie en kwam Mirjam Weerd tegen (Nederlandse Prof).
Na de training zou ik meteen met Jac gaan fietsen, maar het weer was te slecht nog. We besloten om smiddags na de lunch te gaan fietsen. Inmiddels was de wind gaan liggen en konden we rustig fietsen. Hoewel, ze rijden hier links. In de eerste 500m heb ik geloof ik wel 3x spookgereden. Echt wel ff wennen dus. Meer buiten de stad werd het wat rustiger met het verkeer en konden we lekker doorfietsen. Prachtige omgeving en het parkoer gaf me vertrouwen. Het klimmen stelt niet zo veel voor en ik trapte makkelijk tempo. Onderweg kwamen we nog een paar apen tegen langs de kant van de weg. Erg grappig.
Vanavond gaan we nog naar de pastaparty. Ook een evenement dat de spanning doet verhogen. Morgen dan nog even drie korte traininkjes en dan goed rusten. O ja, komende nacht is nog even belangrijk. Dat is de laatste nacht die je nog echt goed kan slapen. Vroeg naar bed dus.
Het gaat dus goed en ik heb onwijs veel zin in zondag. Het weer schijnt een stuk beter te worden. Niet te veel wind en 27 grade. Knallen dus !!!
Woensdag met KLM naar Kaapstad verliep goed. Op Schiphol was het megadruk, maar we hadden wat geluk en zo hadden we koffers en de fiets snel ingechekt. De vlucht naar Kaapstad was maar halfvol en dat geeft lekker wat rust (behalve dat jankend kind af en toe). Ook het personal entertainment system had een paar mooie films en dus waren de 11 uur vliegen zo voorbij. In Kaapstad een paar uur geslapen (aankomst 23 uur en vertrek 06 uur) en toen een uur vliegen naar Port Elisabeth (PE). Toen ik uit het vliegtuig stapte schrok ik me rot. Er stond me toch een puik wind. Ik vroeg me af of dat hier normaal was. Dan zou de wedstrijd een zware opgave worden.
We waren dus hardstikke vroeg in het hotel, maar konden gelukkig meteen inboeken. Kamer met uitzicht op zee wat wil je nog meer. (ook uitzicht op de McDonalds). Na een kort dutje met Jac en Edward afgesproken bij de registratie. Wat een feest was dat weer. Een mooie tas zonder goodies :( dus maar een hoop leuke dingen gekocht op de expo. Daarna gegeten en toen weer terug naar het hotel voor een dutje. Voor de middag stond er verkennen van het fietsparkoer op het programma. Maar het stormde zo hard en het regende dat het onverantwoord was. ik ben toen maar een half uurtje gaan lopen. Savonds gegeten met Jac en Edward en dat was erg gezellig.
Vandaag begon de dag met een korte zwemtraining. Het waaide gelukkig een stuk minder, maar af en toe was er wel een bui. De golven waren wel erg hoog en ik kreeg visioenen van mijn wedstrijd in Los Angeles waarbij ik niet door de branding kwam. Gelukkig lukte me dat nu wel. De zee was wel erg ruw, maar ik vond het wel leuk om een beetje te stoeien. Af en toe duwde ik een haai van me af en kon ik rustig zwemmen. Met die hoge golven is het wel lastig de boeien te vinden. Na twintig minuten weer terug op de kant om nog even wat starts te oefenen. Ik werd vervolgens nog geintervieuwd door de IM organisatie en kwam Mirjam Weerd tegen (Nederlandse Prof).
Na de training zou ik meteen met Jac gaan fietsen, maar het weer was te slecht nog. We besloten om smiddags na de lunch te gaan fietsen. Inmiddels was de wind gaan liggen en konden we rustig fietsen. Hoewel, ze rijden hier links. In de eerste 500m heb ik geloof ik wel 3x spookgereden. Echt wel ff wennen dus. Meer buiten de stad werd het wat rustiger met het verkeer en konden we lekker doorfietsen. Prachtige omgeving en het parkoer gaf me vertrouwen. Het klimmen stelt niet zo veel voor en ik trapte makkelijk tempo. Onderweg kwamen we nog een paar apen tegen langs de kant van de weg. Erg grappig.
Vanavond gaan we nog naar de pastaparty. Ook een evenement dat de spanning doet verhogen. Morgen dan nog even drie korte traininkjes en dan goed rusten. O ja, komende nacht is nog even belangrijk. Dat is de laatste nacht die je nog echt goed kan slapen. Vroeg naar bed dus.
Het gaat dus goed en ik heb onwijs veel zin in zondag. Het weer schijnt een stuk beter te worden. Niet te veel wind en 27 grade. Knallen dus !!!
maandag 19 april 2010
Zal het dan toch ...
Yes, de dag begint goed. Ik kijk net op teletekst en zie dat de vlucht van vandaag naar Johannesburg doorgaat. Dat geeft hoop dat morgen onze vlucht ook doorgaat. Gaat alles dan toch nog net op tijd in orde komen.
Ik zei al, het valt niet mee die onzekerheid in combinatie met het taperen. Het taperen geeft je al een niet te prettig gevoel en dan komt die onzekerheid van de reis er ook nog boven op. Een flinke aanslag op je mentale weerbaarheid.
Maar goed, gisteren wel weer lekker getraind. Laat in de ochtend 40 minuten gelopen samen met Agnes. Het zonnetje scheen heerlijk en het was een goede training. Beetje kletsen met Agnes en af en toe wat versnellingen. Bij het lopen is mijn gevoel erg goed. Ik heb zin in die marathon.
'S avonds nog even voor een half uurtje het zwembad ingedoken. Ook het zwemmen voelt en gaat nog steeds goed. Gisteren zelfs weer iets beter. Na een korte warming-up deed ik twee keer een start. Dat wil zeggen, 100m flink tempo en dan nog 200m wedstrijdtempo doorzwemmen. De 100m raffelde ik af in 1.20min en daarna kon ik doorzwemmen op 1.25min/100m. Dat gaat dus wel lekker. Daarna nog 400m vlot gezwommen zoals ik dat in de wedstrijd ook wil gaan doen. Het is wel lastig om het juiste tempo in te schatten, maar ik luister naar mijn ademhaling en weet dan wat ongeveer mijn intensiteit is. Ik kon 1.27min/100m goed volhouden. Ik teken voor 1.30min/100m tijdens de wedstrijd. Het zou me onder het uur brengen.
Vandaag kruip ik nog even voor een uur op de fiets. Wel moet ik nog even een nieuw tellertje monteren. De laatste keer deed hij het niet, erg irritant. Iets wat voor mij wel essentieel is tijdens de wedstrijd. Ik doe veel met getallen. Het is voor mij een motivator en geeft aan hoe het gaat.
Ook ga ik waarschijnlijk nog ander bandjes op de wielen leggen (Swalbe Ultremo`s R). Als het goed is is afgelopen vrijdag op mijn werk een pakketje binnengekomen met bandjes die ik via internet had besteld. Ze kwamen volgens mijn originele planning veel te laat binnen, maar nu kan ik ze mooi nog ff oppikken.
Dan moet ik nog even wat spullen ophalen voor clubgenoot Jac, die al in Zuid-Afrika zit. Dat is trouwens wel een rare situatie. Hij besloot vorige week pas definitief met de wedstrijd mee te doen en boek drie dagen later een vlucht. Net voordat het luchtruim wordt gesloten. Ik die al een half jaar aan het voorbereiden is, lukt het waarschijnlijk om nog maar net op tijd op de plaats van bestemming te komen. Dat is niet eerlijk :)
Ik zei al, het valt niet mee die onzekerheid in combinatie met het taperen. Het taperen geeft je al een niet te prettig gevoel en dan komt die onzekerheid van de reis er ook nog boven op. Een flinke aanslag op je mentale weerbaarheid.
Maar goed, gisteren wel weer lekker getraind. Laat in de ochtend 40 minuten gelopen samen met Agnes. Het zonnetje scheen heerlijk en het was een goede training. Beetje kletsen met Agnes en af en toe wat versnellingen. Bij het lopen is mijn gevoel erg goed. Ik heb zin in die marathon.
'S avonds nog even voor een half uurtje het zwembad ingedoken. Ook het zwemmen voelt en gaat nog steeds goed. Gisteren zelfs weer iets beter. Na een korte warming-up deed ik twee keer een start. Dat wil zeggen, 100m flink tempo en dan nog 200m wedstrijdtempo doorzwemmen. De 100m raffelde ik af in 1.20min en daarna kon ik doorzwemmen op 1.25min/100m. Dat gaat dus wel lekker. Daarna nog 400m vlot gezwommen zoals ik dat in de wedstrijd ook wil gaan doen. Het is wel lastig om het juiste tempo in te schatten, maar ik luister naar mijn ademhaling en weet dan wat ongeveer mijn intensiteit is. Ik kon 1.27min/100m goed volhouden. Ik teken voor 1.30min/100m tijdens de wedstrijd. Het zou me onder het uur brengen.
Vandaag kruip ik nog even voor een uur op de fiets. Wel moet ik nog even een nieuw tellertje monteren. De laatste keer deed hij het niet, erg irritant. Iets wat voor mij wel essentieel is tijdens de wedstrijd. Ik doe veel met getallen. Het is voor mij een motivator en geeft aan hoe het gaat.
Ook ga ik waarschijnlijk nog ander bandjes op de wielen leggen (Swalbe Ultremo`s R). Als het goed is is afgelopen vrijdag op mijn werk een pakketje binnengekomen met bandjes die ik via internet had besteld. Ze kwamen volgens mijn originele planning veel te laat binnen, maar nu kan ik ze mooi nog ff oppikken.
Dan moet ik nog even wat spullen ophalen voor clubgenoot Jac, die al in Zuid-Afrika zit. Dat is trouwens wel een rare situatie. Hij besloot vorige week pas definitief met de wedstrijd mee te doen en boek drie dagen later een vlucht. Net voordat het luchtruim wordt gesloten. Ik die al een half jaar aan het voorbereiden is, lukt het waarschijnlijk om nog maar net op tijd op de plaats van bestemming te komen. Dat is niet eerlijk :)
zondag 18 april 2010
Up en down
Het weekend is voorbij en mijn stemming is niet optimaal. Zo juist hebben we te horen gekregen dat Britisch Airways ook voor maandag alle vluchten heeft gecanceld. Dat betekend dat we weer in actie moeten komen om te regelen dat we in Port Elizabeth (PE) komen voor volgende week zondag. Na even zoeken op internet vinden we een nieuwe vlucht voor woensdag. Wel stappen we over op een andere taktiek. We kiezen niet meer voor Britisch Airways, omdat we dan altijd eerst naar Londen moeten vliegen. We boeken nu een vlucht van KLM die rechtstreeks vliegt op Kaapstad. De vlucht naar Kaapstad komt laat in de avond aan en pas de volgende ochtend om 6 uur vertrekt de vlucht naar PE. Dan zijn we als het goed is op donderdag om 7.10 uur in PE. Drie dagen voor de wedstrijd!
Het weekend was er één van twee totaal verschillende dagen. Zaterdag was een heerlijke dag. Ik had besloten om niet te gaan trainen en lekker te rusten. Alleen het gevoel dat je een dag niet hoeft te trainen doet me goed. Met de tram ben ik een uurtje naar de stad geweest om nog even wat te snuffelen bij "de Slegte", mijn favoriete boekhandel van tweedehands boeken. Ik heb weer een paar fraaie exemplaren voor een prikkie kunnen scoren. De rest van de dag heb ik thuis een beetje aangerommeld en vooral veel op bed gelegen. De film Invictus gekeken. Deze film van Clint Eastwood met Morgan Freeman gaat over de apartheid van Zuid-Afrika en de bijdrage van de Springbokken hier in. De Springbokken is het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika. Mooie film. Ook zijn Agnes en ik begonnen om de serie Dexter te bekijken. Ik heb een paar seizoenen gedownload dus kunnen we lekker veel achter elkaar bekijken.
Vandaag was een mindere dag. Slecht geslapen, ik weet niet waardoor. Waarschijnlijk van het inslapen, want Agnes bleef wat langer tv kijken. Als eerste ben ik vanochtend gaan zwemmen. Een kleine 40 minuten met wetsuit in het zwembad. Dat zwemt prima, maar is alleen ontzettend warm. Het was verder een saaie, suffe en doelloze training.
Vervolgens ben ik thuis weer even naar bed gegaan om nog wat slaap in te halen. Dat lukte voor een uurtje. Voor de middag stond er nog een fietstraining van 3 uur op het programma en daarna nog een half uurtje hardlopen. Pfff, wat een gedoe. Ik moest natuurlijk eerst mijn fiets die zorgvuldig ingepakt op zijn reis stond te wachten, weer helemaal in elkaar zetten. Nadat ik dit had gedaan ben ik meteen gaan fietsen. Parkoerverkenning was het doel. Maar ja, die Ringvaart ken ik inmiddels wel. Ik had dat in PE moeten doen. De eerste 13km glooiend omhoog, dan golvende wegen en vervolgens met de wind in de rug langs de kust terug. Het enige wat ik nu had was mooi weer (iets wat het nu niet is in PE). En het was megadruk met dagjesmensen, zondagfietsers, motorrijders, autorijders, skeleraars, etc. Het lukte me om het één rondje vol te houden. Toen was bij mij de zin helemaal over en ben ik naar huis gesukkeld. Slechts twee uurtje getraind. Is dit nou die taperdip? Ik hoop het, want dan gaat ie ook weer over.
Het lopen heb ik laten zitten. Nog even gestudeerd totdat Studio Sport begon. De rest van de avond niets gedaan en op de bank gelegen. O ja, samen met Agnes nog een vlucht geboekt. Het valt niet mee deze week ....
Het weekend was er één van twee totaal verschillende dagen. Zaterdag was een heerlijke dag. Ik had besloten om niet te gaan trainen en lekker te rusten. Alleen het gevoel dat je een dag niet hoeft te trainen doet me goed. Met de tram ben ik een uurtje naar de stad geweest om nog even wat te snuffelen bij "de Slegte", mijn favoriete boekhandel van tweedehands boeken. Ik heb weer een paar fraaie exemplaren voor een prikkie kunnen scoren. De rest van de dag heb ik thuis een beetje aangerommeld en vooral veel op bed gelegen. De film Invictus gekeken. Deze film van Clint Eastwood met Morgan Freeman gaat over de apartheid van Zuid-Afrika en de bijdrage van de Springbokken hier in. De Springbokken is het nationale rugbyteam van Zuid-Afrika. Mooie film. Ook zijn Agnes en ik begonnen om de serie Dexter te bekijken. Ik heb een paar seizoenen gedownload dus kunnen we lekker veel achter elkaar bekijken.
Vandaag was een mindere dag. Slecht geslapen, ik weet niet waardoor. Waarschijnlijk van het inslapen, want Agnes bleef wat langer tv kijken. Als eerste ben ik vanochtend gaan zwemmen. Een kleine 40 minuten met wetsuit in het zwembad. Dat zwemt prima, maar is alleen ontzettend warm. Het was verder een saaie, suffe en doelloze training.
Vervolgens ben ik thuis weer even naar bed gegaan om nog wat slaap in te halen. Dat lukte voor een uurtje. Voor de middag stond er nog een fietstraining van 3 uur op het programma en daarna nog een half uurtje hardlopen. Pfff, wat een gedoe. Ik moest natuurlijk eerst mijn fiets die zorgvuldig ingepakt op zijn reis stond te wachten, weer helemaal in elkaar zetten. Nadat ik dit had gedaan ben ik meteen gaan fietsen. Parkoerverkenning was het doel. Maar ja, die Ringvaart ken ik inmiddels wel. Ik had dat in PE moeten doen. De eerste 13km glooiend omhoog, dan golvende wegen en vervolgens met de wind in de rug langs de kust terug. Het enige wat ik nu had was mooi weer (iets wat het nu niet is in PE). En het was megadruk met dagjesmensen, zondagfietsers, motorrijders, autorijders, skeleraars, etc. Het lukte me om het één rondje vol te houden. Toen was bij mij de zin helemaal over en ben ik naar huis gesukkeld. Slechts twee uurtje getraind. Is dit nou die taperdip? Ik hoop het, want dan gaat ie ook weer over.
Het lopen heb ik laten zitten. Nog even gestudeerd totdat Studio Sport begon. De rest van de avond niets gedaan en op de bank gelegen. O ja, samen met Agnes nog een vlucht geboekt. Het valt niet mee deze week ....
vrijdag 16 april 2010
Vertraging
Het duimendraaien van gisteren heeft dus niet geholpen. Vanochtend om 8 uur werd onze vlucht al gecanceld. Nu hebben we een nieuwe vlucht geboekt voor maandagavond. Deze drie dagen uitstel gooit mijn voorbereiding aardig in de war. Het is overmacht en je kan er niets aan doen. Maar het verandert wel je mindset. Nog drie dagen in Nederland terwijl ik had gedacht mij vanaf morgen al te kunnen voorbereiden op de omstandigheden van de wedstrijd. Ik ben al lang blij dat de jetlag geen rol speelt.
Wat nu? Nou, gewoon het taperprogramma afwerken zoals ik dat had gepland. Wel verschuift mijn reisdag en dus moet ik een kleine aanpassing maken in het schema. Waar ik eigenlijk nog het meest van baal is dat ik nu wat minder op het zwemmen kan voorbereiden. Ik had bedacht om toch nog wel een aantal keer in de zee te kunnen zwemmen. Het zwemmen in openwater heb ik natuurlijk de hele voorbereiding niet gedaan. Dit is toch wel een aparte discipline die de nodige oefening vraagt.
Voor zondag staat ook nog een fietstraining van 3 uur op het programma. Het is wel de bedoeling dat deze op de wedstrijdfiets plaatsvind. Deze was dus al helemaal ingepakt en mag ik nu dus weer gaan uitpakken.
Ik moet nu ook oppassen dat ik de komende dagen niet te veel andere dingen ga doen. Hier thuis heb ik nu alle tijd en er liggen nog genoeg klusjes te wachten. Die moet ik dus niet gaan doen. Rusten is het credo. Proberen elke dag wat extra te slapen en jezelf goed verzorgen. Beetje lezen en af en toe een filmpje kijken. O ja, ik had me ook bedacht om dan maar een paar dagen extra hard te gaan studeren. Een beetje vooruit werken kan geen kwaad.
Wat nu? Nou, gewoon het taperprogramma afwerken zoals ik dat had gepland. Wel verschuift mijn reisdag en dus moet ik een kleine aanpassing maken in het schema. Waar ik eigenlijk nog het meest van baal is dat ik nu wat minder op het zwemmen kan voorbereiden. Ik had bedacht om toch nog wel een aantal keer in de zee te kunnen zwemmen. Het zwemmen in openwater heb ik natuurlijk de hele voorbereiding niet gedaan. Dit is toch wel een aparte discipline die de nodige oefening vraagt.
Voor zondag staat ook nog een fietstraining van 3 uur op het programma. Het is wel de bedoeling dat deze op de wedstrijdfiets plaatsvind. Deze was dus al helemaal ingepakt en mag ik nu dus weer gaan uitpakken.
Ik moet nu ook oppassen dat ik de komende dagen niet te veel andere dingen ga doen. Hier thuis heb ik nu alle tijd en er liggen nog genoeg klusjes te wachten. Die moet ik dus niet gaan doen. Rusten is het credo. Proberen elke dag wat extra te slapen en jezelf goed verzorgen. Beetje lezen en af en toe een filmpje kijken. O ja, ik had me ook bedacht om dan maar een paar dagen extra hard te gaan studeren. Een beetje vooruit werken kan geen kwaad.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
